Πόρνες στα Βούρλα-οι παραστάσεις Οκτωβρίου και Νοεμβρίου

Αγαπητοί φίλοι,
τον Ιούνιο, όταν τελείωσαν οι παραστάσεις του έργου «Πόρνες στα Βούρλα», ενθαρρυμένες και συγκινημένες από τη θερμή ανταπόκριση, υποσχεθήκαμε ότι θα επιστρέψουμε στο θέατρο Αγγέλων Βήμα για να συνεχίσουμε. Και να ’μαστε τώρα να προετοιμαζόμαστε για τις παραστάσεις της νέας καλλιτεχνικής περιόδου!
Από αυτή την Κυριακή 9 Οκτωβρίου και κάθε Κυριακή, στις 8:30μ.μ., το έργο θα παίζεται στο Αγγέλων Βήμα (Σατωβριάνδου 36).
Και ακόμα ένα σπουδαίο νέο! Στο πλαίσιο του προγράμματος «Πυρίκαυστες πόλεις» με αφορμή τα εκατό χρόνια από την καταστροφή της Σμύρνης 1922-2022,το έργο θα παρουσιαστεί στον Βύρωνα (26/10), στην Καισαριανή (27/10) και στη Δραπετσώνα (2/11) που είναι δήμοι με προσφυγικούς πληθυσμούς.

Είναι ένα χρονικό «μετά μουσικής» αφιερωμένο με τρυφερότητα στη μνήμη των κοριτσιών που πέρασαν από το τεράστιο δημόσιο μπορντέλο στη Δραπετσώνα, που έφτιαξε ο Δήμος του Πειραιά και λειτούργησε υπό την προστασία του κράτους και την περιφρούρηση της αστυνομίας, από το 1873 που χτίστηκε, μέχρι την τελική κατεδάφισή του εκατό χρόνια μετά, επί δικτατορίας των συνταγματαρχών.


Θα είναι τιμή, χαρά και συγκίνηση να έρθετε και να μοιραστούμε τις ιστορίες των κοριτσιών των Βούρλων.

Για κρατήσεις και εισιτήρια πατήστε ΕΔΩ.

Ένα βράδυ στην Καμάρα

Ήσυχο βράδυ στο ταβερνάκι (ζυθεστιατόριον, για την ακρίβεια) με τα τραπεζάκια έξω. Από τη μία πλευρά τα όμορφα παλιά σπίτια, που δεν υπάρχουν πια, και από την άλλη η Καμάρα. Η πελατεία αμιγώς αντρική.


Η φωτογραφία από το βιβλίο των Παύλου Ανδρεάδη και Άγγελου Καλογερόπουλου Η πόλη μας – Κείμενα και φωτογραφίες από τη Θεσσαλονίκη, εκδόσεις Μακεδονική Εταιρεία, 1978, και αναρτήθηκε από την ομάδα έρευνας του fb Θεσσαλονίκη χαμένη πόλη

Το καθίκι, το καθίκι!

Γράφει ο ρεπόρτερ Ξανθάκης:
Στην παλιά Ελευθεροτυπία, κάθε φορά που δημοσιευότανε ρεπορτάζ για τη βασιλεία, πεταγότανε ο Κίτσος Τεγόπουλος και φώναζε «το καθίκι, το καθίκι!» εννοώντας ότι το άρθρο έπρεπε να συνοδευτεί από το θρυλικό σκίτσο του Ορνεράκη.

Το γοβάκι του Καρύδα

Το παλιό κατάστημα υποδημάτων Καρύδας με το περίφημο γοβάκι του. Το γοβάκι είχε 2,5 μέτρα μήκος, 2 μέτρα ύψος και ήταν γεμάτο λάμπες στο εξωτερικό του, 780 τον αριθμό. Τα βράδια άναβαν και μετατρεπόταν σε φωτεινό γοβάκι. Φαντασμαγορία στην Εγνατία! Επιπλέον ήταν και περιστρεφόμενο. Tο είχε φέρει ο Καρύδας από το Λας Βέγκας, το 1973, και σε χρόνο μηδέν έγινε σύμβολο της πόλης. Μάλιστα όταν ο πρόεδρος της Γαλλίας Βαλερί Ζισκέρ ντ’ Εστέν επισκέφθηκε τη Θεσσαλονίκη το 1975, δεν παρέλειψε να φωτογραφηθεί κάτω από το γοβάκι.
Οι λάμπες του έσβησαν οριστικά τον Σεπτέμβρη του 2010, όταν η Fena, που νοίκιασε το ακίνητο μετά τον Καρύδα, χρεοκόπησε. Όσο για τον Καρύδα, προτού φανεί στον ορίζοντα η κρίση που έκλεισε τόσες επιχειρήσεις, μεταφέρθηκε στην Τσιμισκή και πλέον απευθύνεται σε άλλα βαλάντια.
Το γοβάκι παραμένει στη θέση του, στο νούμερο 52 της Εγνατίας. Έχει χαρακτηριστεί Νεότερο Μνημείο από το 1997 και είναι διατηρητέο.


• Η φωτογραφία είναι από την ομάδα έρευνας του fb Θεσσαλονίκη χαμένη πόλη
• Περισσότερες φωτογραφίες και πληροφορίες για το γοβάκι θα βρείτε στο Parallaxi
• Ένα σύντομο χρονολόγιο της φίρμας Καρύδα θα βρείτε στον ιστότοπο Karida-shoes

Οι Καρυάτιδες της Λευκάδας

«Ήταν σαν τις Καρυάτιδες σε κόντρα φως. Με τους τεντζερέδες που ήταν γεμάτοι αλάτι, να πηγαινοέρχονται σε διαγώνιες γραμμές μέσα στο κάτασπρο από το αλάτι τοπίο των αλυκών. Πόσο επιδέξια κινούνταν, παρά το βάρος στο κεφάλι. Πόσο περήφανες και απέριττες ήταν οι κορμοστασιές τους».

Διαβάστε τη συνέχεια…

Της παπαδιάς τ’ αλάτι – ευθυμογράφημα του Σταμ. Σταμ.

Κακοί οι καιροί και  χειρότεροι οι δρόμοι!
Άγρια ζωή, στεγνή και στερημένη κει πάνω στα κατσάβραχα που δεν έβλεπες ανθρώπους ποτέ, παρά λύκους και τσακάλια.
Ανθρώπους για να δεις ή έπρεπε να πας στη χώρα, που ήταν δώδεκα ώρες μακριά, ή έπρεπε να περιμένεις τον εισπράκτορα και το δικαστικό κλητήρα, που ’ρχονταν κι αυτοί στο χωριό στη χάση και στη φέξη…
Και, όσο για τη χώρα, πού να πήγαινε κανείς σ’ αυτή, που ήτανε ταξίδι ανάποδο, μέσα σε σάρες και κακοτοπιές…

Και για να πούμε την αλήθεια, δεν είχε και τόσες άμεσες ανάγκες για να κατεβαίνει στη χώρα το χωριό. Το ψωμί, το καλαμπόκι του, το φασούλι, τη φακή, τα λίγα λαχανάκια του, τα τυριά του και τα βούτυρα, ποιος λίγο, ποιος πολύ, τα είχανε οι χωρικοί. Αν τους έλειπε καμιά φορά, τους έλειπε η ζάχαρη ή τ’ αλάτι. Αλλά για ζάχαρη είχανε το μέλι τους, μέλι κάντιο, κεχριμπάρι από θυμάρια, ονομαστό.


Μονάχα το αλάτι τούς έκανε να ροβολάνε στη χώρα, αλλά κι αυτό το παίρνανε χοντρικώς, δέκα και είκοσι οκάδες.
Τα ρούχα τους, ας ήταν καλά ο αργαλειός.
Λίγο μετάξι που θέλαν τα κορίτσια, το βγάζανε μόνα τους απ’ τα κουκούλια τους, και το μαλλί το είχαν απ’ τα δασύμαλλα τα πρόβατά τους άφθονο. Φτιάναν έτσι τα ξακουστά τα μάλλινα τα ρούχα τους, τα σεντόνια τους και όλα τα χρειαζούμενα και τα προικιά.

Διαβάστε τη συνέχεια…

Ο επεισοδιακός γάμος της Πέρσας Βλάχου

Στην περίοδο του Μεσοπολέμου διάφορα περιπετειώδη ειδύλλια ηθοποιών απασχόλησαν τις εφημερίδες·  κάποια από αυτά απασχόλησαν και την αστυνομία.
Το ειδύλλιο της Πέρσας Βλάχου με τον Σαλονικιό επιχειρηματία δεν θα απασχολούσε κανέναν, αν οι συγγενείς και οι φίλοι του δεν είχαν αντίθετη γνώμη και πολύ έντονη διάθεση να την επιβάλλουν.

Η Πέρσα Βλάχου ήταν ηθοποιός του μουσικού θεάτρου. Είχε συνεργαστεί με τον Κυριάκο Μαυρέα, τον Βασίλη Αυλωνίτη, τον Μίμη Κοκκίνη, τον Πέτρο Κυριακό, τη Μαρίκα Νέζερ, τη Μαρίκα Μαντινειού και άλλους και είχε κάνει περιοδεία στην Αμερική με τον θίασο Πατρίκιου-Αφεντάκη.

1932

1933

1934

Το καλοκαίρι του 1935 έπαιζε με τον θίασο του Μάνου Φιλιππίδη. Η παράσταση παίχτηκε και στη Θεσσαλονίκη, στον Μέγα Αλέξανδρο, με μεγάλη επιτυχία. Ανάμεσα στους θεατές της πρώτης σειράς ήταν και κάποιος επιχειρηματίας της συμπρωτεύουσας, που έδειχνε ιδιαίτερα γοητευμένος από την Πέρσα. Η Πέρσα ήταν μπριόζα, αγαπητή και πετυχημένη. Εκείνος πάλι είχε ευγενικό παρουσιαστικό και κοινωνική επιφάνεια. Κάπου εκεί βρίσκεται η αρχή του ειδυλλίου που κρατήθηκε μακριά από τη δημοσιότητα.

Διαβάστε τη συνέχεια…

Η απόπειρα κατά του Βενιζέλου και η ύποπτη Μίτση

Στην Αγγελική Βαρελλά που ανάμεσα στα πολλά που αγαπούσε ήταν οι αστείες ιστορίες και ο Γεώργιος Δροσίνης

Το ιστορικό σκηνικό
Στις 6 Ιουνίου 1933, επί πρωθυπουργίας Τσαλδάρη, έγινε δολοφονική απόπειρα κατά του Βενιζέλου. Ο Βενιζέλος δεν έπαθε τίποτα, τραυματίστηκε όμως η σύζυγός του και σκοτώθηκαν μέλη της φρουράς του.
Η δικαιοσύνη κλήθηκε να διαλευκάνει την υπόθεση. Τις ανακρίσεις ανέλαβε το 4ο ανακριτικό γραφείο και ο ανακριτής Τζωρτζάκης, ο οποίος κατηγορήθηκε ότι «έκανε τεράστιες γκάφες υπέρ των κατηγορουμένων και κατά της δικαιοσύνης» και σύντομα παύθηκε από τα καθήκοντά του.
Στους δικαστικούς κύκλους κυκλοφόρησαν διάφορα ανέκδοτα εις βάρος του, όπως η ιστορία της Μίτσης.

Η ύποπτη Μίτση
Ο Τζωρτζάκης κάθε μέρα ανακάλυπτε και νέους ενόχους της απόπειρας. Ανάμεσα στα τηλεγραφήματα που είχε παραλάβει από το τηλεγραφείο, ξεχώρισε κάποιο που απευθυνόταν στην Κάκια Δροσίνη και το οποίο έγραφε: «Δυναστεία Βασιλικής υγιαίνει. Μίτση εντάξει». Του φάνηκε ύποπτο και αναζήτησε τον αποστολέα. Ο αποστολέας, ένας χρηματιστής από την Κηφισιά ονόματι Δημητριάδης, είδε με έκπληξη μπροστά του αστυνομικούς να του ανακοινώνουν ότι έχουν εντολή να τον συνοδεύσουν στο 4ο ανακριτικό γραφείο. Εκεί ο Τζωρτζάκης του ανακοίνωσε ότι έχει στα χέρια του στοιχεία που τον ενοχοποιούσαν. Τον ρώτησε πού βρισκόταν το βράδυ της απόπειρας και επίσης ζήτησε να του αποκαλύψει ποια ήταν η Μίτση και ποιος ο πιθανός ρόλος της στην απόπειρα.

Το πρώτο ερώτημα ήταν εύκολο να απαντηθεί. Ο χρηματιστής βρισκόταν με την αδελφή του σε φιλικό σπίτι. Όσο για το δεύτερο ερώτημα… Η Μίτση; Ποια Μίτση; Κάποια Μίτση που γνώριζε ήταν εκ προοιμίου αθώα.

Ο ανακριτής δεν πείσθηκε από τις εξηγήσεις του Δημητριάδη και κάλεσε την αδελφή του, Αριστέα Δημητριάδη.
— Αν δεν απατώμαι έχετε μία φίλη, ονόματι Μίτση. Έχετε την καλοσύνη να μου πείτε το επώνυμο και τη διεύθυνσή της;
— Μίτση, Μίτση… Όχι, δεν έχω τέτοια φίλη.
— Είστε όμως φίλη με την Κάκια Δροσίνη, έτσι δεν είναι;
— Συνδεόμαστε οικογενειακώς, απάντησε η ανακρινόμενη, που είχε αρχίσει να υποψιάζεται πού πήγαινε το πράγμα.
— Λοιπόν, είστε φίλες με την Κάκια Δροσίνη και ισχυρίζεστε ότι δεν ξέρετε καμία Μίτση, ενώ εγώ έχω στα χέρια μου αυτό το τηλεγράφημα που πληροφορείτε τη φίλη σας ότι η Μίτση είναι εντάξει, είπε σε αυστηρό τόνο ο ανακριτής.

Η Αριστέα έβαλε τα γέλια. Στη συνέχεια του εξήγησε όσο πιο απλά μπορούσε ότι η Μίτση ήταν γάτα.

— Όταν η φίλη μου Κάκια Δροσίνη, έφυγε για θερινές διακοπές στον Ωρωπό, μου έγραψε και μου ζήτησε να πηγαίνω στο σπίτι της, στην οδό Πολυτεχνείου, και να ταΐζω τη γάτα της, τη Μίτση. Όταν πήγα στο σπίτι βρήκα τη Βασιλική, την υπηρέτρια, να έχει φροντίσει για όλα, η οποία μάλιστα εκμεταλλευόμενη την απουσία των κυρίων του σπιτιού, φιλοξενούσε την οικογένειά της. Πάντα την πειράζαμε ότι έχει μεγάλη οικογένεια, δυναστεία ολόκληρη. Έγραψα, λοιπόν, το κείμενο του τηλεγραφήματος που έχετε στα χέρια σας και το έδωσα στον αδελφό μου να το στείλει στην Κάκια Δροσίνη.

Η γάτα Μίτση στην αγκαλιά της κυράς της, Κάκιας Δροσίνη.

Ο ανακριτής κοκκίνισε, ίδρωσε, ξερόβηξε, αναλογίστηκε τις συνέπειες της γκάφας του και ζήτησε από την Αριστέα και τον αδελφό της να ξεχάσουν ό,τι έγινε και να μην πουν τίποτα σε κανέναν.
Όμως, αυτά κυκλοφορούν!

Το σπίτι της Μίτσης, ένα ιστορικό κτίριο

Τζι τζι τα τζιτζίκια

Χτες ο πρωθυπουργός απηύθυνε «διάγγελμα» μάλλον προς εμάς, τους συμπολίτες του, και λέω μάλλον γιατί, στο βίντεο που είδαμε, ξεκίνησε τον λόγο του χωρίς προσφώνηση, οπότε δεν ξέρουμε πού ακριβώς απευθυνόταν. Μίλησε μουτρωμένος για το σκάνδαλο των παρακολουθήσεων, οι οποίες ήταν νόμιμες, αλλά αυτός δεν τις γνώριζε, γιατί αν τις γνώριζε, δεν θα τις επέτρεπε κι ας ήταν νόμιμες. Σε όλη τη διάρκεια της ομιλίας του, τον πρωθυπουργό συνόδευε αρμονικά το τραγούδι των τζιτζικιών. Βρήκαν αφορμή στα σόσιαλ για να κάνουν πλάκα! Όμως δεν είναι η πρώτη φορά που το τραγούδι των τζιτζικιών κερδίζει τις εντυπώσεις.

21 Ιουλίου 1936

Στις παραμονές της έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων του 1936, τα τζιτζίκια της Ολυμπίας ακούστηκαν από τον ραδιοφωνικό σταθμό του Βερολίνου σε ολόκληρη τη χιτλερική γερμανία. Οι γερμανοί καμάρωναν πόσο δυνατός ήταν ο πομπός που είχαν εγκαταστήσει στην Ολυμπία, που έπιασε μέχρι και το τερέτισμα των τζιτζικιών.

Λίγο ακόμα…

Οι ντραγασιές

Η κατασκευή αυτή λέγεται ντραγασιά ή ντραγατσίκα. Από κει ψηλά, ο αγροφύλακας –ο δραγάτης– προφυλαγμένος από τον καυτό ήλιο, κατόπτευε τον κάμπο και τις καλλιέργειες. Ανέβαιναν και τα πιτσιρίκια, ξεθεωμένα από το παιχνίδι και τη ζέστη, για ένα μεσημεριανό υπνάκο στη σκιά, αλλά και για να κατασκοπεύσουν σε ποιο μποστάνι βρισκόταν το πιο γινωμένο πεπόνι, για να πάνε να το κόψουν.
Η ντραγασιά της φωτογραφίας ήταν στο χωριό Ραψίστα των Τρικάλων. Η Ραψίστα φημιζόταν για να γλυκά πεπόνια της.
Τώρα πια ντραγασιές υπάρχουν μόνον στις φωτογραφίες, όπως σε αυτή του Τάκη Τλούπα, και στις γλυκόπικρες αναμνήσεις εκείνων των παιδιών.


Ευχαριστώ τον παλιό συμφοιτητή Τάσο Λιαπή που μου έμαθε τις ντραγασιές. Βλέπεις, και οι δικηγόροι ήταν κάποτε παιδιά!