Στου Αλεξανδράκη

 

Αλεξανδράκης ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ 29-11-1964.jpg

Είχα ξεχωρίσει αυτή τη διαφήμιση για το όμορφο σκίτσο της, που με λίγες γραμμές τα λέει όλα: και σκοτσέζικα και μάλλινα και γυναικεία και κομψά.
Η φίρμα Αλεξανδράκης είναι μια από τις παλιότερες της Αθήνας. Συνεχίζει μια επιχείρηση που ιδρύθηκε το 1860 και που από το 1907 έχει την επωνυμία Αλεξανδράκης. Από το 1933 το κατάστημα βρίσκεται στη διεύθυνση της διαφήμισης, στη διεύθυνση που βρίσκεται και σήμερα –Ερμού 27.

Αλεξανδράκης 30-11-2017 πένθος
Στις 30 Νοεμβρίου 2017 πέθανε ο Ευτύχιος Αλεξανδράκης, ο αρχαιότερος έμπορος της Αθήνας. Παρέλαβε την επιχείρηση από τον πατέρα του το 1954 και τη συνέχισε εργαζόμενος μέχρι τον θάνατό του σε ηλικία 98 χρόνων.
Advertisements

Το βοτάνι της αγάπης

Στην οδό Αθηνάς, στην πηγή των αποικιακών και των βοτάνων, βρέθηκε η Λιλίκα Νάκου όταν παρουσίαζε σε μια σειρά άρθρων το βιβλίο ένος Ελβετού βοτανολόγου για μακροβιότητα και υγεία. Ο δόκτορ Ντροζ προλάβαινε, θεράπευε ή ανακούφιζε διάφορες αρρώστιες με γιατρικά από το ανεξάντλητο φαρμακείο της φύσης. Το ίδιο που έκανε ο πάτερ-Γυμνάσιος και διάφοροι πρακτικοί που γνώριζαν εκ πείρας ότι η φύση και όχι οι φαρμακοβιομηχανίες είναι πηγή ζωής.

Το βοτάνι της αγάπης Νάκου Ακρόπολις 21-12-1939 τίτλος
1939

Ένας έμπορος βοτάνων, που της μίλησε για τα φαρμακευτικά βότανα, της είπε και για το βοτάνι της αγάπης. Διαβάστε τη συνέχεια

Εμβαλάγια και γκροζέιγ

Η ΕΛΒΑ ήταν βιομηχανία αναψυκτικών στη Θεσσαλονίκη και είχε πρατήριο εργοστασίου στην Αθήνα. Το 1931 τα αναψυκτικά της πωλούνταν «εντός χαρτίνου εμβαλαγίου».
Όμως, τι ήταν το εμβαλάγιον;

αναψυκτικό Ακρόπολις 6-7-1938
1931

Διαβάστε τη συνέχεια

Η ταβέρνα του Γιαβρούμ στου Ψυρή ήταν η πιο παλιά και μακροβιότερη ταβέρνα που υπήρξε στην Αθήνα

Όσοι αναζητούμε παλιές και ξεχασμένες γωνιές της Αθήνας έχουμε ακουστά την ταβέρνα του Γιαβρούμ, που βρισκόταν στου Ψυρή, στην παράξενη οδό Ωγύγου. Ανατρέχοντας σε παλιές πηγές είχα την τύχη να βρω κάποιες πληροφορίες για τον Γιαβρούμ και την ταβέρνα του. Επιτέλους!
Το άρθρο δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στη Huffington Post στις 26 Νοεμβρίου  2017.


Αν δεν κάτσεις στης ταβέρνας το σκαμνί, δεν ξέρεις πόσες γωνιές έχει ο κόσμος.
Τούρκικη παροιμία

Η παλιά ταβέρνα, που ήταν σχολείο και καταφύγιο, αποθετήριο πόνου και χαράς, εδώ και χρόνια έχει εξαφανιστεί. Εξαφανίστηκε μαζί μ’ έναν ολόκληρο κόσμο για τον οποίο η χρονική ακρίβεια δεν ήταν αποφασιστικής σημασίας και που η καθημερινότητα δεν είχε ευκολίες, αλλά είχε ήρεμο ρυθμό.
Σήμερα σώζονται κάποιες ταβέρνες που αριθμούν κάμποσες δεκαετίες ζωής, διακρίνονται για την κουζίνα τους, αλλά οι δόξες των παλιών ημερών δύσκολα ανιχνεύονται.
Ταβέρνα σήμαινε βαρέλια, κρασί, τσούγκρισμα, μυρωδιά ρετσινιού, κνίσα, όργανα, μεράκι, συντροφικότητα, τραγούδι. «Στην ταβέρνα μαζί με το τραγούδι άκουγες και την ψυχή», είχε πει κάποιος παλιός μουσικός.

Γελοιογ Πρωία 15-2-1931 1.jpg
Γλέντι με λατέρνα και ντέφι σε παλιά αθηναϊκή ταβέρνα. Στον τοίχο τσότρες και πορτρέτα ηρώων της Επανάστασης, στο βάθος τα βαρέλια, η ψησταριά και η σούβλα με το κοκορέτσι και μπροστά ο μάγκας που χορεύει.

Η Πλάκα και του Ψυρή, οι δύο παλιότερες γειτονιές της Αθήνας, ήταν κρασογειτονιές. Κάθε στενό και ταβέρνα. Εκεί βρίσκονταν οι περισσότερες και παλιότερες ταβέρνες.  Η πιο παλιά βρισκόταν στου Ψυρή. Ήταν η ταβέρνα του Γιαβρούμ. Διαβάστε τη συνέχεια

Τι ρετσίνα κεχριμπάρι, ταβερνιάρη, ταβερνιάρη!

Το κρασί ήταν το νούμερο ένα κριτήριο της παλιάς ταβέρνας. Μερικοί ταβερνιάρηδες είχαν δικά τους αμπέλια και ο κράσος τους ήταν περιζήτητος. Άλλοι φέρνανε ξανθή ρετσίνα από τα Μεσόγεια και το Μενίδι. Το αγνό κρασί ήταν πόλος έλξης δυνατότερος κι από τον νοστιμότερο μεζέ. Οι κρασοπατέρες δεν πήγαιναν στην ταβέρνα για να φάνε, αλλά για να πιούν. Ένα στουμπιστό κρεμμύδι και μερικές θρούμπες ήταν για κείνους το εκλεκτό έδεσμα, που συνόδευε το κατοστάρι, το καρτούτσο, τη μισή. Εννοείται πως το κρασί πινόταν ανέρωτο και όσοι έκοβαν τη ρετσίνα με Σάριζα, περιφρονούνταν ως σαχλέ ολέδες και μπεκρήδες του γλυκού νερού.
Η φιγούρα του κρασοπατέρα ήταν αναπόσπαστα δεμένη με την παλιά ταβέρνα. Ύφος νυσταλέο, πουκάμισο χωρίς κολάρο, αρειμάνιο μουστάκι, ισόβια πίστη στον Βάκχο και οχτάρια στον δρόμο από την ταβέρνα ώς το σπίτι ή ώς την επόμενη ταβέρνα.
Διαβάστε τη συνέχεια

Πρόσκληση στην παρουσίαση του βιβλίου «Κάτι να μείνει από μένα-Πόρνες στα Βούρλα»

Αγαπητοί φίλοι,
σας προσκαλώ στην παρουσίαση του βιβλίου μου «Κάτι να μείνει από μένα-Πόρνες στα Βούρλα», που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις Ars Libri, που θα γίνει την Παρασκευή 24 Νοεμβρίου, στις 8.30 μ.μ., στο Polis Art Cafe στη Στοά του Βιβλίου.

Βούρλα_παρουσίαση στο Polis

Πρόσφυγες στη Θεσσαλονίκη-φωτογραφίες

Στιγμιότυπο οθόνης (959)

«Από το 1914 ως το 1924, κι ακόμα πιο πέρα, πήραν να καταφθάνουν μεμονωμένα ή σε μικρές ομάδες στην αρχή, κοπαδιαστά και άτακτα αργότερα, με αραμπάδες, ζώα, βάρκες, καΐκια, βαπόρια, ακόμα και με τα πόδια, σε χάλι κακό, βρωμισμένοι μα αποκαθαρμένοι, λουσμένοι μες στο αίμα τους, από τις ελληνικές πατρίδες της Ανατολής, την Ελλάδα μάλλον της Ανατολής, χιλιάδες των χιλιάδων κυνηγημένοι, ληστεμένοι, βιασμένοι, απορφανισμένοι άνθρωποί μας, αναζητώντας μια νέα γωνιά μες στην ελεύθερη πατρίδα. Υπήρξαν, βέβαια, κι εκείνοι που έφτασαν σχετικώς άνετα είτε γιατί είχαν τον τρόπο, είτε γιατί ήταν κατατοπισμένοι και προβλεπτικοί, είτε γιατί στάθηκαν τυχεροί είτε και γιατί τα είχαν καλά με τον Τούρκο».
Γιώργος Ιωάννου, «Η παρέλαση των προσφύγων» από το βιβλίο
Το δικό μας αίμα.

just-landed-from-ship-at-saloniki-refugees-from-asia-minor-1922_congress_library
1922. Πρόσφυγες από τη Μικρασία. Μόλις αποβιβάστηκαν στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης.

Περισσότερες φωτογραφίες

Πληρωμένοι έρωτες μιας άλλης εποχής-Συνέντευξη στο docville της εφημερίδας Documento

Η συζήτηση με την Έμυ Ντούρου για μπορντέλα, υπόκοσμο και ηθική, που έγινε με αφορμή την πρόσφατη κυκλοφορία του βιβλίου «Κάτι να μείνει από μένα-Πόρνες στα Βούρλα», δημοσιεύτηκε σήμερα στο docville της Documento, εξώφυλλο και μεσαίο σαλόνι, με τίτλο «Πληρωμένοι έρωτες μιας άλλης εποχής».

Μπορείτε να διαβάσετε τη συνέντευξη σε ηλεκτρονική μορφή στον παρακάτω σύνδεσμο:
Ιστορίες για πόρνες και νταβατζήδες στα Βούρλα

Ο πύργος του Μαυρομιχάλη και το αρχοντικό του Καρατζά στην οδό Αλκιβιάδου

Ο Πύργος του Μαυρομιχάλη, Αλκιβιάδου 5
Φωτο: Φεβρουάριος 2017

Ο πύργος του Μαυρομιχάλη βρίσκεται στην οδό Αλκβιάδου αριθμός 5 και θυμίζει μανιάτικο πύργο. Χτίστηκε στα τέλη του 19ου αιώνα σε σχέδια του στρατιωτικού μηχανικού Αγαμέμνονα Πάλλη. Το 1993 κρίθηκε διατηρητέο και διατηρείται θαυμάσια.

Δίπλα του, στον αριθμό 3 της οδού Αλκιβιάδου, βρίσκεται το αρχοντικό του Καρατζά, ένα διώροφο νεοκλασικό, που χτίστηκε την ίδια περίοδο. Κρίθηκε διατηρητέο το 1993 και είναι άριστα συντηρημένο. Και τα δύο κτίρια ανήκουν στην Ευαγγελική Εκκλησία.