Αιωνόβιος Κύκνος

κονσερ Κύκνος official βίντεο (2)

Η κονσέρβα, παρ’ όλο που στις αρχές του 20ου αιώνα μετρούσε εκατό χρόνια ζωής, ήταν πανάκριβη, σχεδόν είδος πολυτελείας. Από το 1915, χάρη στην εταιρεία Κύκνος, αρχίζει να γίνεται είδος ευρείας χρήσης και τα λαχανικά, που αλλιώς θα σάπιζαν στα χωράφια, συντηρούνται και συσκευάζονται.
Η εταιρεία Κύκνος είναι η πρώτη ελληνική κονσερβοποιία. Ιδρύθηκε το 1915. Έχει ήδη συμπληρώσει έναν αιώνα λειτουργίας, παραμένει ελληνική και χρησιμοποιεί αποκλειστικά ελληνικές ντομάτες.

Το 1955 συσκεύαζε σε κονσέρβες 350 τόνους ημερησίως: μπάμιες, φασολάκια, αρακά, μελιτζάνες, αγκινάρες, κουκιά, αμπελόφυλλα, διάφορα φρούτα και μαρμελάδες, ολόκληρες ντομάτες και τον κλασικό ντοματοπελτέ –όλα προϊόντα της αργολικής γης.  Διαβάστε τη συνέχεια

Advertisements

Λήθη και άλλα Καρέλια

Προπολεμικά η εταιρεία Καρέλια ήταν πασίγνωστη στον κόσμο των καπνιστών για τα Εκλεκτά Αγρινίου και για τα Σέρτικα Λαμίας, που ήταν ένα λαϊκό τσιγάρο που αγαπήθηκε πολύ.

Καρέλια 1932
Εκλεκτά Αγρινίου, 1932. Η μικρή κασετίνα είχε 11 τσιγάρα και η μεγάλη 22. Η διαφήμιση φτιάχτηκε από το Ατελιέ του Νίκου Καστανάκη και του Άγγελου Σπαχή, οι οποίοι είχαν φιλοτεχνήσει σκίτσα για πολλές διαφημίσεις καπνοβιομηχανιών.

Έχει κι άλλο!

H EMFI της γειτονιάς. Αντίο ΕΒΓΑ!

ΕΒΓΑ1940
1940

Έχει κι άλλο

Μπακαλιάρος σκορδαλιά. Ναι, αλλά ο σωστός!

Μπακαλιάρος σκορδαλιά 1953
1953

Είναι γνωστή η ασυνεννοησία Αθηναίων και Σαλονικιών σχετικά με τη σωστή ονομασία των πιτόγυρων, των σάντουιτς και των τυριών. Όσοι νομίζουν ότι το σουβλάκι είναι μονοσήμαντη έννοια είναι μακριά νυχτωμένοι.
Σε πανελλαδικό επίπεδο, διαφωνίες έχουν παρατηρηθεί γύρω από το θέμα «μουσακάς», αν θα είναι με μελιτζάνες και κολοκύθια ή μόνον με μελιτζάνες και αν θα μπει στρώση πατάτας. Οι διαφωνίες αυτές αφορούν τον τρόπο παρασκευής, δεν έχουν μεγάλη ένταση και οι λογομαχίες, κατά κανόνα, λήγουν ειρηνικά.
Η σκορδαλιά είναι ένα ζήτημα που θα μπορούσε να δημιουργήσει αναταράξεις, αλλά το συγκεκριμένο έδεσμα έχει πάψει στην εποχή μας να είναι όσο δημοφιλές ήταν παλιότερα, λόγω περιορισμένης ανοχής στην έντονη μυρωδιά του σκόρδου.
Παραδοσιακά η σκορδαλιά βρίσκεται στο ελληνικό τραπέζι την 25η Μαρτίου, όταν η χριστιανοσύνη γιορτάζει τον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου και ο ελληνισμός την έναρξη της Επανάστασης του 1821, και συνοδεύει τον τηγανιτό μπακαλιάρο. Το πατροπαράδοτο έθιμο θέλει μπακαλιάρο σκορδαλιά και την Κυριακή των Βαΐων, όπως προτρέπει η διπλανή καταχώριση.
Η σκορδαλιά με καρύδι είναι εκλεκτό έδεσμα, το οποίο καταναλώνεται με φειδώ, και σ’ αυτό συμφωνούν όλοι. Οι διαφωνίες προκύπτουν γύρω από το αν η σωστή σκορδαλιά φτιάχνεται με ψωμί ή με πατάτα. Και οι δύο εκδοχές έχουν τους φανατικούς υποστηρικτές τους.
Αν η σκορδαλιά με πατάτα θα είναι απλή σκορδαλιά ή αλιάδα καθορίζεται από την ποσότητα του σκόρδου. Η αλιάδα, ως γνωστόν, είναι πύραυλος. Η κεφαλονίτικη αλιάδα θέλει αμέτρητα σκόρδα και πολύ κοπάνημα στο γουδί.
Όσο για τον μπακαλιάρο, είτε είναι φιλέτο είτε είναι κροκέτες, τρώγεται ευχάριστα, φτάνει να έχει ξαλμυριστεί σωστά και να είναι τραγανός, πράγμα που επιτυγχάνεται με προσθήκη μαγιάς στο κουρκούτι.

Η πελάδα του Μπριόλα
Κάποιοι Αθηναίοι καλοφαγάδες έλεγαν ότι την καλύτερη σκορδαλιά την έφτιαχνε μια ταβέρνα στο Παγκράτι, η «Πελάδα του Μπριόλα». Διαβάστε τη συνέχεια

Η γυναίκα που ψηφίζει – ένα ρεμπέτικο με τη Μαρίκα Νίνου

Μαρίκα Νίνου με μπαγλαμαδάκι
Η Μαρίκα Νίνου παίζει μπαγλαμαδάκι. Φωτογραφία από το βιβλίο του Ηλία Πετρόπουλου «Ρεμπέτικα Τραγούδια».

Η γυναίκα που ψηφίζει

Ο κόσμος άλλαξε και πάρτε το χαμπάρι
και η γυναίκα στο εξής θα κουμαντάρει.
Ήρθε καιρός να φύγω πια απ’ τη ρουτίνα,
απ’ του συζύγου τη σκλαβιά κι απ’ την κουζίνα.

Είμαι η γυναίκα η μοντέρνα που ψηφίζω,
γλεντώ στα κέντρα, πίνω ουίσκι και καπνίζω.
Στην εξουσία κανενός πια δεν ανήκω,
δεν έχει τώρα κάτσε-κάτσε, σήκω-σήκω.

Στις εκλογές θα βάλω κάλπη στην Αθήνα,
θα πάρω ψήφους και θα βγω και δημαρχίνα.
Στα υπουργεία με τουπέ θα μπαίνω μέσα
κι έτσι σε όλες τις δουλειές θα ’χω τα μέσα.

Το τραγούδι ερμήνευσε η αλησμόνητη Μαρίκα Νίνου. Ηχογραφήθηκε το 1950. Οι στίχοι είναι του Κώστα Μάνεση, μιας ιδιαίτερης περίπτωσης στιχουργού, που κινούταν με μεγάλη ευκολία από το λαϊκό στο ελαφρό τραγούδι, έγραψε επιτυχίες, εξέδωσε περιοδικά και κατάγγειλε την άνιση και άδικη αντιμετώπιση των στιχουργών από συνθέτες και εταιρείες δίσκων. Η μουσική είναι του Απόστολου Καλδάρα.
Απολαύστε το!

Μέχρι τη συνταγματική αναγνώριση της ισότητας των δύο φύλων, η γυναίκα βρισκόταν κάτω από την εξουσία του πατέρα, του αδερφού, ενίοτε και του ξαδέρφου, ή του συζύγου. Τα εγκλήματα τιμής έδιναν κι έπαιρναν. Τα δικαστήρια δεν δίκαζαν τον φονιά (κυρίως αν ανήκε σε οικογένεια με όνομα), αλλά την ηθική του θύματος. Η δικαιοπρακτική ικανότητα της γυναίκας, σύμφωνα με τον Αστικό Κώδικα, ήταν περιορισμένη, όπως ήταν των ολιγοφρενών και των ανήλικων. Η αμοιβή της, για ίση δουλειά, ήταν μικρότερη από την αμοιβή των αντρών. Το επιχείρημα ήταν «Τι τα θέλει τα λεφτά η γυναίκα; Για λούσα;» Για να καταργηθεί η βλακεία του «πένθιμου ενιαυτού» και ο αναχρονιστικός θεσμός της προίκας, που είχε μεταβάλλει τον γάμο σε αγοραπωλησία, έπρεπε να φτάσει το 1982, που άλλαξε το Οικογενειακό Δίκαιο.
Στη δεκαετία του ’30 αναγνωρίστηκε το δικαίωμα ψήφου στις γυναίκες, αλλά μόνον στις δημοτικές εκλογές και υπό όρους, που δεν ίσχυαν για τους άντρες.

Η γυναικεία ψήφος έγινε αντικείμενο σαρκασμού, ειρωνείας, κρύων και σεξιστικών αστείων και πέρασαν δύο δεκαετίες για να αποκτήσουν οι γυναίκες το δικαίωμα του εκλέγειν και του εκλέγεσθαι.

Δείτε περισσότερα στο Γυναικεία ψήφος. Άλλο φρούτο κι αυτό!

 

Τι σήμερα, τι αύριο, τι τώρα

Μαρίκα Νίνου Τι σήμερα τι αύριο
Δίφυλλο με τραγούδια του Τσιτσάνη, από το βιβλίο του Ηλία Πετρόπουλου Ρεμπέτικα Τραγούδια.

Η Μαρίκα Νίνου έφυγε από το κέντρο Φλώριδα όπου εμφανιζόταν με τον Στελάκη Περιπινιάδη και πήγε στου Τζίμη του Χοντρού, που της πρόσφερε μεγαλύτερο μεροκάματο. Οι 25 δραχμές του Φλώριδα, έγιναν 90 στου Τζίμη του Χοντρού. Το σπουδαιότερο όμως είναι ότι γνώρισε τον Τσιτσάνη. Αμέσως ξεκίνησε η συνεργασία τους που γνώρισε τεράστια επιτυχία. Το ένα τραγούδι διαδεχόταν το άλλο και το ένα ήταν καλύτερο από τ’ άλλο. Διαβάστε τη συνέχεια

Η αξέχαστη Μαρίκα Νίνου

Φέτος συμπληρώνονται 62 χρόνια από τη νύχτα 22 προς 23 Φλεβάρη που σίγησε για πάντα η μοναδική φωνή της Μαρίκας Νίνου. Έφυγε νεότατη, μόλις 35 χρόνων. Τριάντα χρόνια μετά τον θάνατό της, ο Ηλίας Πετρόπουλος έγραψε το παρακάτω κείμενο για να τιμήσει την αλησμόνητη τραγουδίστρια. Το αναδημοσιεύουμε στη μνήμη της.


Ακριβώς πριν τριάντα χρόνια ξεψύχησε η Μαρίκα Νίνου, μια από τις μεγαλύτερες φωνές που γέννησε η χώρα μας. Η θλιβερή επέτειος πέρασε, απ’ όσο ξέρω, απαρατήρητη. Γράφω αυτό το σημείωμα για να τιμήσω, από μακριά, την αλησμόνητη τραγουδίστρια που εξακολουθεί να μας δίνει κουράγιο.

Μαρίκα Νίνου

Και πρώτα-πρώτα, η Μαρίκα Νίνου δεν ήτο ελληνίδα. Η Μαρίκα Νίνου είχε αρμένικη καταγωγή. Οι γονείς της, Γκιούλα (Τριανταφυλλιά) και Οβανές (Γιάννης), ήσανε αρμένηδες της Σμύρνης, που, ως εκ θαύματος, γλιτώσανε από τη μεγάλη σφαγή. Η Μαρίκα Νίνου γεννήθηκε το 1922, πάνω στο βαπόρι Ευαγγελία, που έφερνε την οικογένεια Αταμιάν στον Πειραιά. Οι Αταμιάν κατέληξαν στην Κοκινιά. Ο πατέρας της Μαρίκας Νίνου, που ήτανε χύτης, έψαξε για δουλειά. Η οικογένεια πέρασε πολύ δύσκολα χρόνια. Διαβάστε τη συνέχεια

Τα τέσσερα σκαλοπάτια

Τέσσερα σκαλοπάτια-αφίσα λεπτ

Είναι μια ταινία με πυκνό σενάριο, χωρίς μελοδραματισμούς, με έξυπνα ευρήματα, που βλέπεται ευχάριστα κι έχει ευτυχισμένο τέλος.
Η ταινία συγκεντρώνει τρεις πρωτιές: ήρθε πρώτη από τις 13 ταινίες που προβλήθηκαν τη σεζόν 1951-1952· για πρώτη φορά σε ελληνική ταινία μεταμφιέζεται γυναίκα σε άντρα και είναι η πρώτη κινηματογραφική εμφάνιση της Σμάρως Στεφανίδου.

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

Πρωτοπαίχτηκε στις 16 Ιανουαρίου 1951. Εμφανίζονται γνωστοί ηθοποιοί, όπως ο Νίκος Χατζίσκος, ο Μίμης Φωτόπουλος, ο Ντίνος Ηλιόπουλος, η Γεωργία Βασιλειάδου, και κάποιοι σημαντικοί, αλλά άγνωστοι σήμερα ηθοποιοί, που έπαιξαν κυρίως στο θέατρο και ελάχιστα στον κινηματογράφο.

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.

Η Ρένα Δόξα, μια όμορφη κοπέλα με πολλά χαρίσματα, έχασε τους γονείς της όταν ήταν πολύ μικρή και από τότε ζει με την οικογένεια του θείου της, σε μια έπαυλη στην εξοχή. Παρ’ όλο που η μητέρα της Ρένας άφησε την περιουσία της για την ανατροφή της κόρης της, της συμπεριφέρονται σαν να είναι φτωχή συγγενής και της έχουν δώσει ρόλο οικιακής βοηθού. Ο θείος της Θωμάς Ασπροκότσυφας είναι τύπος αρχοντοχωριάτη, η γυναίκα του, η Λουκία (Σμάρω Στεφανίδου), παριστάνει τη μεγάλη κυρία και η κόρη τους, η Αφροδίτη (Άννα Κυριακού), είναι όμορφη και κακομαθημένη.
Διαβάστε τη συνέχεια

Καραγιώργη Σερβίας 4, μέγαρο Καλλιγά – Η ιστορία του από τον Ι.Μ. Παναγιωτόπουλο

Στον αριθμό 4 της οδού Καραγιώργη Σερβίας, στη θέση που σήμερα βρίσκεται ένα σύγχρονο κτίριο γραφείων, υπήρχε το μέγαρο Καλλιγά. Το έχτισε ο Παύλος Καλλιγάς στα τέλη της δεκαετίας του 1840 για κατοικία του. Εκεί στεγάστηκε η εφημερίδα Ελευθερία από το 1945 μέχρι τις 6 Ιανουαρίου 1957, που μεταφέρθηκε λόγω της επικείμενης κατεδάφισης του μεγάρου.
Ήταν θλιβερό το θέαμα της ταμπέλας «Πωλούνται τα υλικά κατεδαφίσεως», που αναρτήθηκε στον εξώστη του μεγάρου. Όχι μόνον για τους συνεργάτες της εφημερίδας, αλλά για όσους αγαπούσαν τα παλιά και όμορφα κτίρια της Αθήνας, που το ένα μετά το άλλο γίνονταν υλικά κατεδαφίσεως προς πώληση.
Πριν από λίγους μήνες ξαναμιλήσαμε για το μέγαρο Καλλιγά. Αξίζει όμως να επανέλθουμε, για να δούμε την ιστορία του κτιρίου και των ανθρώπων του, όπως την αφηγείται ο Ι.Μ. Παναγιωτόπουλος στο άρθρο του, που δημοσιεύτηκε στην Ελευθερία, μια εβδομάδα μετά τη μεταφορά της από το μέγαρο.

Μέγαρο Παύλου Καλλιγά-Ιανουάριος1957
Μέγαρο Καλλιγά, Ιανουάριος 1957.

Διαβάστε τη συνέχεια

Με το τραπέζι στα δόντια

Παραμονή Πρωτοχρονιάς 2018
Τι ρεβεγιόν και λούσα κάθεσαι και λες; Να ’τανε, λέει, να κατεβαίναμε στην Αχαρνών, στου Τζίμη του χοντρού, να ’τανε ο βλάχος με το μπουζούκι, να το κελάηδαγε η Μαρίκα (όλα εξόν από το «Τι σήμερα, τι αύριο, τι τώρα», μη μας κάνει την καρδιά αλοή, χρονιάρα μέρα), να σηκωνότανε ο μάγκας να χορέψει, να σήκωνε και το τραπέζι με τα δόντια και να ’φερνε τις βόλτες του. Να ’τανε κι η Γιωργία από μια μεριά και να του βαράγαμε ομού τα παλαμάκια.
Τότενες να σε φιλήσω, αδρεφέ μου, εγκαρδίως και να σου ευχηθώ «Ευτυχές το νέον έτος!»

Πιάσαμε την καλή_Γεωργία Βασιλειάδου.jpg