«Που ’ναι, μπάρμπα, τ’ αραπάκια;»

Η παγκόσμια κατακραυγή, που ξέσπασε μετά τη ρατσιστική δολοφονία του Τζορτζ Φλόιντ στις 25 Μαΐου στη Μινεάπολη, πυροδότησε μεγάλες αλλαγές. Σε Αμερική και Ευρώπη έπεσαν αγάλματα ευυπόληπτων καθαρμάτωναποικιοκρατών και δουλέμπορων. Καιρός ήταν!
Διάφορες εταιρείες, για να συμβάλλουν στην εξάλειψη των φυλετικών ανισοτήτων, σχεδιάζουν ν’ αντικαταστήσουν τα λογότυπα που τις διαιωνίζουν. Και πολύ καλά θα κάνουν.
Στην Ελλάδα, ο μπάρμπα-Μπεν πέρασε μάλλον σαν εξωτική φιγούρα και οι περισσότεροι τον αντιμετώπιζαν όπως τον Κουάκερο στη συσκευασία του Κουάκερ. Ούτε κρύο ούτε ζέστη. Τα πιτσιρίκια, όμως, που είχαν διαβάσει την «Καλύβα του Μπάρμπα-Θωμά», μπερδεύονταν και απορούσαν.
Μπάρμπα-Μπεν, δεν θα μας λείψεις. Όπως δεν μας έλειψε και το αραπάκι από την Ελβετία.

1959


Ο τίτλος είναι από το τραγούδι «Κυριακή», του άλμπουμ Τα τραγούδια του Καραγκιόζη, των Κραουνάκη-Κακουλίδη, 1996. Το ερμηνεύει ο Στέλιος Διονυσίου.

Αρσενικό και παστή σαρδέλα – ο σύζυγος μαζί με τις δύο ερωμένες του έβγαλε από τη μέση τη σύζυγό του

Ο Ντίνος, γεωργός στο επάγγελμα, ζούσε σ’ ένα χωριό κοντά στη Σπάρτη. Είχε σχέσεις με τη Γεωργία, αλλά ξενοκοίταζε κιόλας. Τον ήξεραν στο χωριό· ήταν ο χαρακτήρας του τέτοιος. Η Γεωργία ήταν χήρα, δεκαπέντε χρόνια μεγαλύτερή του κι είχε και κόρη της παντρειάς.

Ο Ντίνος

Κάποτε αποφάσισε κι αυτός να παντρευτεί και να κάνει οικογένεια. Βρήκε την Ελένη, που ήταν νέα και όμορφη, έστειλε προξενήτρα και τη ζήτησε. Είπε στους δικούς της ότι είχε περιουσία, κτήματα από τον πατέρα του. Φούμαρα! Τίποτα δεν είχε. Πάντως την Ελένη του την έδωσαν κι ο γάμος έγινε.

Η Ελένη

Της Γεωργίας της κακοφάνηκε πολύ και την φαρμάκωνε η ζήλια. «Θα τηνε φάει το φίδι», είπε για τη νύφη τη μέρα του γάμου. Όχι ότι υπήρχε ποτέ περίπτωση να την παντρευτεί ο Ντίνος, αλλά είχε κάνει κι αυτή τα σχέδιά της. Και να τώρα που της τον έπαιρνε μια άλλη. Τη μισούσε και κάθε μέρα που περνούσε το μίσος της φούντωνε πιο πολύ.

Διαβάστε τη συνέχεια

Η πέτρα κάτω από το παράθυρο

Η ομορφιά των παλιών σπιτιών έχει μυστικά γρίφους για τον σύγχρονο άνθρωπο. Η φωτογραφία δείχνει ένα χωριάτικο σπίτι στην Κοντάραινα της Λευκάδας την εποχή που ήταν ακόμα ζωντανό, στη δεκαετία του ’50. Πέτρινο, ασβεστωμένο, καθαρό, με κληματαριά στο μπαλκονάκι και κότες στην αυλή. Κατοικία για ανθρώπους και ζώα. Κάτω τα ζώα και πάνω οι άνθρωποι. Η λεπτομέρεια που τράβηξε την προσοχή μου είναι η εντοιχισμένη πέτρα κάτω από το παράθυρο. Μόνιμη θέση για μία αυτοσχέδια γλάστρα από ντενεκέ. Στην ασβεστωμένη γλάστρα η νοικοκυρά φύτευε βασιλικό, μόσχο ή γαριφαλιά, όχι μονάχα για ομορφιά, αλλά και γιατί η δυνατή μυρωδιά λειτουργούσε σαν εντομοαπωθητικό.


Η φωτογραφία προέρχεται από την ομάδα του fb KONTARENA – LEFKADA – GREECE / ΚΟΝΤΑΡΑΙΝΑ – ΛΕΥΚΑΔΑ – ΕΛΛΑΔΑ

Χριστουγεννιάτικος «Κινηματογράφος»

Το περιοδικό «Κινηματογράφος» ήταν εβδομαδιαία επιθεώρηση ποικίλης ύλης, που εκδιδόταν στην Αθήνα, με διευθυντή τον Λυκούργο Σταυράκο. Η χριστουγεννιάτικη διακόσμηση του εξωφύλλου του είναι το απόλυτο μίνιμαλ. Πίσω αριστερά από την Έλλη Λαμπέτη υπάρχει το σκίτσο μιας καμπάνας, που όμως αχνοφαίνεται, γιατί το περίγραμμα είναι άσπρο και αυτό είναι όλο.
Στο κάτω μέρος αναφέρεται μόνον το όνομα της πρωταγωνίστριας και με μικρά γραμματάκια ο τίτλος της ταινίας «Ματωμένα Χριστούγεννα». Ο συμπρωταγωνιστής Νίκος Χατζίσκος παραγκωνίστηκε σε μια μικρή φωτογραφία, χωρίς να αναφέρεται το όνομά του.
Δεν έχει σημασία πώς διάλεξαν να στήσουν το εξώφυλλο του περιοδικού το μακρινό και αθώο 1951. Η ταινία «Ματωμένα Χριστούγεννα», μπορεί να μην έγινε πολύ γνωστή, είναι όμως ένα διαμάντι. Την έχουμε παρουσιάσει παλιότερα. Είναι μια ιστορία της Κατοχής, γυρισμένη μόλις εφτά χρόνια μετά την απελευθέρωση, με ανάγλυφες τις μνήμες, δυνατή πλοκή και εξαιρετικούς ηθοποιούς.

Λόλα, να μία βούρτσα!

Άραγε ποια ανάγκη μας έκανε να εισάγουμε το 1953 βούρτσες για το πλύσιμο των κουζινικών από τη Γερμανία;
Η ίδια που μας έκανε να φέρνουμε σερπαντίνες από την Ιαπωνία;
Έτσι ρωτάω.

Το σκιάδιο του δικηγόρου

Η Θεώνη (Γεωργία Βασιλειάδου), η Λουκία (Ξένια Καλογεροπούλου) και ο ιδιόρρυμος δικηγόρος τους (Γιάννης Βογιατζής) στη μάντρα αυτοκινήτων με τον Ηρακλή (Στέφανος Ληναίος) και τη μνηστή του (Άντζελα Ζήλεια).

Ανάφερα, στην προηγούμενη ανάρτηση για το παλιό καφεκούτι, την ταινία «Ο Θησαυρός του μακαρίτη», ανεπανάληπτη κωμωδία του 1959, που έγραψε και σκηνοθέτησε ο Νίκος Τσιφόρος.
Από τις αγαπημένες μου σκηνές είναι όταν η Θεώνη και η Λουκία πηγαίνουν μαζί με τον ιδιόρρυθμο δικηγόρο τους (ο οποίος δηλώνει με στόμφο ότι τα άχρηστα αυτοκίνητα τα αντιπαθεί και δεν εισέρχεται ποτέ) στη μάντρα αυτοκινήτων του Ηρακλή, για να εξακριβώσουν τι έχει γίνει με τις λίρες. Στο άσχετο τελείως γίνεται ο παρακάτω διάλογος μεταξύ Θεώνης και δικηγόρου:
— Δε μου λες, κύριε δικηγόρε, το ’χεις καιρό το σκιάδιο αυτό;
— Φοιτητόθεν!

Πικρό, μικρό μου Τάιντ, αλλιώτικο απ’ τ’ άλλα

Το Tide, στη δεκαετία του ’50, διαφημιζόταν στην Αμερική με τετράχρωμη εικόνα. Στην Ελλάδα του 1959 με απλή διχρωμία, για λόγους οικονομίας.

Ήταν απορρυπαντικό σε σκόνη για πλύσιμο στο χέρι. Σκάφη, τρίψιμο, μπουγαδόνερα, σκύψιμο και ξεμέσιασμα. Η νοικοκυρά της ελληνικής διαφήμισης είναι μες στην καλή χαρά, γιατί δεν κόβεται η μέση της και δεν χαλάνε τα χέρια της.

Το Tide κυκλοφορούσε σε κουτί και σε φακελάκι. Αν δεν ανταποκρινόταν στις απαιτήσεις της, η νοικοκυρά είχε το δικαίωμα να επιστρέψει όσο «πλυντικό μέσο» περίσσεψε και να πάρει πίσω τα λεφτά της διπλά. Πλυντικό μέσον, γιατί παρ’ όλο που το Tide διέθετε «απορρυπαντικότητα», όπως αναφέρει η διαφήμιση, η λέξη απορρυπαντικό δεν χρησιμοποιούταν.

Διαβάστε τη συνέχεια

Η θρυλική Κοκσινέλ, που η ομορφιά της γοήτευε άντρες και γυναίκες στο καμπαρέ Καρουσέλ του Παρισιού – όπως την περιγράφει ο Μίνως Αργυράκης

Τον Απρίλιο του 1959 ο Μίνως Αργυράκης μετέφερε στις σελίδες της εφημερίδας Ελευθερία με σκίτσα και με κείμενα τις εντυπώσεις του από το ταξίδι του στο Παρίσι. Το άρθρο του για τη Μονμάρτη, τα μιούζικ χολ, τα καμπαρέ και το στριπτίζ ήταν ένα πικάντικο θέμα που ευχάριστα σχολίασαν οι αναγνώστες.

ΚοκσινέλΤο να γράψει όμως για το καμπαρέ Καρουσέλ, για τις πανέμορφες τρανς γυναίκες, που κάτω από το μακιγιάζ, την περούκα και το στρας ήταν πανέμορφα αγόρια (ή ήταν κάποτε), και για την ωραιότερη απ’ όλες, τη θεϊκή Κοκσινέλ, εν έτει 1959, ήθελε κάποια τόλμη.
Το άρθρο έχει πολύ ενδιαφέρον και το παραθέτω ολόκληρο. Συνοδεύεται από τρία σκίτσα του Μίνου Αργυράκη και μία φωτογραφία της Κοκσινέλ από το πρόγραμμα του καμπαρέ. Είχα την τύχη να βρω κάποιες φωτογραφίες από το πρόγραμμα του La Carrousel και τις πρόσθεσα.

ΜΙΑ ΝΥΧΤΑ ΣΤΟ ΠΕΡΙΦΗΜΟ ΚΑΜΠΑΡΕ ΚΑΡΟΥΣΕΛ

Αργυράκης Κοκσινέλ τίτλος Ελευθερία 19-4-1959

Ένα από τα πιο περίεργα μα και τα πιο γοητευτικά θεάματα που μονάχα στο Παρίσι μπορεί κανείς να τα απολαύσει είναι αναμφισβήτητα αυτό που βλέπει κανείς στο καμπαρέ «Καρουσέλ».
Μετά τα μεσάνυχτα μέσα στο μικρό αλλά αριστοκρατικό αυτό κέντρο, σβήνουν σιγά σιγά τα πολλά φώτα, χαμηλώνει η ορχήστρα του χορευτικούς της ρυθμούς και οι προβολείς ρίχνουν τις χρωματιστές τους ακτίνες πάνω σε κάτι πολύ αλλόκοτο. Μπροστά στα μάτια σου παρελαύνουν η μια μετά την άλλη σειρά από γυναίκες εκπάγλου καλλονής, χορεύουνε, τραγουδάνε και κάνουνε τα νούμερά τους με μια τέτοια θηλυκότητα που σπάνια μπορεί να τη συναντήσει κανείς αλλού.
Κι όμως, εδώ είναι το περίεργο, όλες οι γοητευτικές αυτές γυναίκες είναι νεαροί. Μπορείς μάλιστα να δεις και τη φωτογραφία τους, πώς δηλαδή είναι στην πραγματικότητα και στο πρόγραμμα. Ναι, ναι, έχει και συνέχεια!

Αιωνόβιος Κύκνος

κονσερ Κύκνος official βίντεο (2)

Η κονσέρβα, παρ’ όλο που στις αρχές του 20ου αιώνα μετρούσε εκατό χρόνια ζωής, ήταν πανάκριβη, σχεδόν είδος πολυτελείας. Από το 1915, χάρη στην εταιρεία Κύκνος, αρχίζει να γίνεται είδος ευρείας χρήσης και τα λαχανικά, που αλλιώς θα σάπιζαν στα χωράφια, συντηρούνται και συσκευάζονται.
Η εταιρεία Κύκνος είναι η πρώτη ελληνική κονσερβοποιία. Ιδρύθηκε το 1915. Έχει ήδη συμπληρώσει έναν αιώνα λειτουργίας, παραμένει ελληνική και χρησιμοποιεί αποκλειστικά ελληνικές ντομάτες.

Το 1955 συσκεύαζε σε κονσέρβες 350 τόνους ημερησίως: μπάμιες, φασολάκια, αρακά, μελιτζάνες, αγκινάρες, κουκιά, αμπελόφυλλα, διάφορα φρούτα και μαρμελάδες, ολόκληρες ντομάτες και τον κλασικό ντοματοπελτέ –όλα προϊόντα της αργολικής γης.  Διαβάστε τη συνέχεια

Λήθη και άλλα Καρέλια

Προπολεμικά η εταιρεία Καρέλια ήταν πασίγνωστη στον κόσμο των καπνιστών για τα Εκλεκτά Αγρινίου και για τα Σέρτικα Λαμίας, που ήταν ένα λαϊκό τσιγάρο που αγαπήθηκε πολύ.

Καρέλια 1932
Εκλεκτά Αγρινίου, 1932. Η μικρή κασετίνα είχε 11 τσιγάρα και η μεγάλη 22. Η διαφήμιση φτιάχτηκε από το Ατελιέ του Νίκου Καστανάκη και του Άγγελου Σπαχή, οι οποίοι είχαν φιλοτεχνήσει σκίτσα για πολλές διαφημίσεις καπνοβιομηχανιών.

Έχει κι άλλο!