Σεντόνια, πετσέτες, μινιατούρες, βινύλια και βιβλία, όλα δώρα του Ρολ

ROL 1966
Ολοσέλιδη διαφήμιση του Ρολ σε γυναικείο περιοδικό, 1966

Το Ρολ ήταν spotless, γραφόταν στη διαφήμιση με ελληνικούς χαρακτήρες, γιατί ακόμα δεν ξέραμε καλά αγγλικά και επεξηγούσε ότι σπότλες είναι το λευκό χωρίς λεκέδες.

ROL δώρα
Λεπτομέρεια της παραπάνω διαφήμισης του Ρολ.

Διαβάστε τη συνέχεια

Advertisements

Πικρό, μικρό μου Τάιντ, αλλιώτικο απ’ τ’ άλλα

Το Tide, στη δεκαετία του ’50, διαφημιζόταν στην Αμερική με τετράχρωμη εικόνα. Στην Ελλάδα του 1959 με απλή διχρωμία, για λόγους οικονομίας.

Ήταν απορρυπαντικό σε σκόνη για πλύσιμο στο χέρι. Σκάφη, τρίψιμο, μπουγαδόνερα, σκύψιμο και ξεμέσιασμα. Η νοικοκυρά της ελληνικής διαφήμισης είναι μες στην καλή χαρά, γιατί δεν κόβεται η μέση της και δεν χαλάνε τα χέρια της.

Το Tide κυκλοφορούσε σε κουτί και σε φακελάκι. Αν δεν ανταποκρινόταν στις απαιτήσεις της, η νοικοκυρά είχε το δικαίωμα να επιστρέψει όσο «πλυντικό μέσο» περίσσεψε και να πάρει πίσω τα λεφτά της διπλά. Πλυντικό μέσον, γιατί παρ’ όλο που το Tide διέθετε «απορρυπαντικότητα», όπως αναφέρει η διαφήμιση, η λέξη απορρυπαντικό δεν χρησιμοποιούταν.

Διαβάστε τη συνέχεια

Μπίρα Άλφα

Μπίρα Άλφα νοε 1968
Νοέμβριος 1968, ολοσέλιδη διαφήμιση σε οπισθόφυλλο περιοδικού.

Για εκατό χρόνια οι Έλληνες ήξεραν μόνον την μπίρα ΦΙΞ. Αρχές της δεκαετίας του ’60 έκανε την εμφάνισή της η Ελληνική Ζυθοποιία και η μπίρα Άλφα, η πρώτη μπίρα με ελληνικό όνομα, που γραφόταν με ελληνικούς χαρακτήρες. Η τρίτη μπίρα που ήπιαν οι Έλληνες ήταν η Άμστελ, της Αθηναϊκής Ζυθοποιίας, το 1965.
Η Άλφα, αφού πέρασε από τα χέρια του Μποδοσάκη και κατόπιν του Φιξ, σταμάτησε να κυκλοφορεί το 1982. Είκοσι χρόνια αργότερα ξανακυκλοφόρησε με την ίδια συνταγή και παρόμοιο σχήμα μπουκαλιού, από την πάλαι ποτέ ανταγωνίστρια Αθηναϊκή Ζυθοποιία.

Η παρακάτω σκηνή είναι από την ταινία «Η αδερφή μου θέλει ξύλο» 1966. Ο Γιάννης Γκιωνάκης εργάζεται σαν χημικός σε κάποιο εργοστάσιο. Στην είσοδο των γραφείων φιγουράρει ένα τεράστιο μπουκάλι της μπίρας ΑΛΦΑ. Δίπλα στον Γκιωνάκη είναι ο Γιώργος Βρασιβανόπουλος, ένας σεμνός και αγαπητός ηθοποιός που γνωρίσαμε σε δεύτερους ρόλους και που υπήρξε επίσης μεταφραστής θεατρικών έργων και διασκευαστής λογοτεχνικών κειμένων για το ραδιόφωνο.

Ρεζιλέ

Το γάλα σε σκόνη δεν μας ήταν άγνωστο στην Ελλάδα. Από το 1960 κυκλοφορούσε το καναδέζικο Canalac, που πουλιόταν σε καταστήματα τροφίμων και σε φαρμακεία. Ύστερα από λίγο ήρθε από τη Γαλλία το Regilait. Ήρθε κι έμεινε και κυκλοφορεί μέχρι σήμερα με το όνομα Ρεγκιλέ.
Λάθος στην ανάγνωση της λέξης Regilait;  Είναι προτιμότερο το λάθος Ρεγκιλέ, από το σωστό αλλά εντελώς αντιεμπορικό Ρεζιλέ.

Ρεζιλέ 1965
1965

Η παρακάτω γαλλική διαφήμιση μπερδεύει λίγο τους θεατές αν το Regilait είναι μάρκα γάλακτος ή καφέ, αλλά ξεκαθαρίζει ρυθμικά και χαρωπά το όνομα Ρεζιλέ.

 

Αιωνόβιος Κύκνος

κονσερ Κύκνος official βίντεο (2)

Η κονσέρβα, παρ’ όλο που στις αρχές του 20ου αιώνα μετρούσε εκατό χρόνια ζωής, ήταν πανάκριβη, σχεδόν είδος πολυτελείας. Από το 1915, χάρη στην εταιρεία Κύκνος, αρχίζει να γίνεται είδος ευρείας χρήσης και τα λαχανικά, που αλλιώς θα σάπιζαν στα χωράφια, συντηρούνται και συσκευάζονται.
Η εταιρεία Κύκνος είναι η πρώτη ελληνική κονσερβοποιία. Ιδρύθηκε το 1915. Έχει ήδη συμπληρώσει έναν αιώνα λειτουργίας, παραμένει ελληνική και χρησιμοποιεί αποκλειστικά ελληνικές ντομάτες.

Το 1955 συσκεύαζε σε κονσέρβες 350 τόνους ημερησίως: μπάμιες, φασολάκια, αρακά, μελιτζάνες, αγκινάρες, κουκιά, αμπελόφυλλα, διάφορα φρούτα και μαρμελάδες, ολόκληρες ντομάτες και τον κλασικό ντοματοπελτέ –όλα προϊόντα της αργολικής γης.  Διαβάστε τη συνέχεια

Γλύκα και δροσιά

Δροσερές, καλοκαιρινές γεύσεις: λεμόνι, πορτοκάλι, τσέρι, κοκτέιλ. Κι όταν πέσει το θερμόμετρο, γεύσεις ούζο και κανέλα.

Συντρίμμια τα όνειρά τους

Το θέμα είναι πολύ βαρύ, όπως φαίνεται από τον τίτλο. Ας μπούμε σιγά σιγά μ’ ένα κόμιξ.

Τζένη και Τάκης
Η Τζένη και ο Τάκης. Δούκισσα και Τόλης Βοσκόπουλος, 1967.

Λοιπόν, ο Τάκης και η Τζένη είναι ερωτευμένοι, ευτυχισμένοι και αστέρια του λαϊκού τραγουδιού – ο Τάκης ανερχόμενος και η Τζένη βεντέτα. Η Τζένη δίνει βάση σ’ ένα ψέμα Δραματικές εξελίξεις στη συνέχεια

Το πουλί της χούντας, ο διαφημιστής του και η ιστορία μιας διαφημιστικής

Το έμβλημα της χούντας, ο φαντάρος μπροστά στον φοίνικα που αναγεννιέται, ήταν δημιούργημα του διορισμένου χουντικού δήμαρχου του Πειραιά Αριστείδη Σκυλίτση. Βρισκόταν παντού: σε δρόμους, σε πλατείες, σε κτίρια, σε γραφεία, σε σχολεία, σε σπιρτόκουτα, στην πόλη και στο ύπαιθρο.

Έμβλημα χούντας Πανεπιστημίου
Η πρόσοψη της Τράπεζας της Ελλάδος στην Πανεπιστημίου.

Υπήρχε κι ένας αυτοδίδακτος ζωγράφος και διαφημιστής, που ειδικευόταν στις γιγάντιες διαφημίσεις και στις τοιχογραφίες που κάλυπταν μια ολόκληρη πλευρά πολυκατοικίας.

Ο Παύλος Γκίκας, σκαρφαλωμένος σε σκαλωσιές ή αναβατόρια ζωγράφισε διαφημίσεις για την μπίρα και τα αναψυκτικά Φιξ, τη ρετσίνα Πλάκα, Διαβάστε τη συνέχεια

Ταξίδι με παλιό λεωφορείο, από κείνο με τη σκάλα και τον μουσαμά στη σχάρα

Σε κάποιο πρακτορείο υπεραστικών λεωφορείων, παλιά. Ο κόσμος που θα ταξιδέψει μαζεύεται κοντά στο λεωφορείο, για να παραδώσει τις αποσκευές. Βαλίτσες μονόχρωμες και καρό, βαλιτσάκια δερμάτινα, καλάθια με πεσκέσια που το άνοιγμα κλείνει με πανί ραμμένο με σακοράφα, καλαθούνες, μπόγοι, κούτες, σακιά, νταμιτζάνες, ντενεκέδες… τα είδη ταξιδιού της εποχής. Κάποιος έχει ανέβει τη σκάλα και περιμένει στον ουρανό του λεωφορείου και κάποιος άλλος παίρνει τα πράγματα που του δίνουν οι επιβάτες και αρχίζει το φόρτωμα. Ο ένας δίνει, ο άλλος παίρνει και συνεννοούνται με φωνές. Αυτός στην οροφή φορτώνει, ταχτοποιεί και δένει τις αποσκευές στη σχάρα. Όταν τελειώσει, ρίχνει από πάνω έναν μουσαμά για προστασία και κατεβαίνει.
Οι ταξιδιώτες επιβιβάζονται, η μηχανή μουγκρίζει, κάποιοι σταυροκοπιούνται και το ταξίδι ξεκινάει. Το παλιό υπεραστικό λεωφορείο δεν έχει καμία σχέση με τα σύγχρονα. Διαβάστε τη συνέχεια

Αισιόδοξη και αξιαγάπητη με σπρέι, στικ ή μπίλια

Το 1966 το αποσμητικά είναι σπρέι (δηλαδή αεροζόλ, για εκείνους που δεν ξέρουν τι είναι το σπρέι), στικ και με περιστρεφόμενη σφαίρα επάλειψης, δηλαδή μπίλια. Μάλιστα αυτό με την μπίλια παίρνει και ανταλλακτικό, ενώ το αεροζόλ είναι μιας χρήσης· τελειώνει και το πετάς. Η διαφήμιση του Mum αναφέρει και την τιμή του. 23 δραχμές το στικ, 35 δραχμές η συσκευασία με την μπίλια και 25 δραχμές το ανταλλακτικό της. Τιμές μάλλον τσουχτερές, αν λάβουμε υπόψη ότι το περιοδικό που φιλοξενούσε τη διαφήμιση έκανε 7 δραχμές, οι εφημερίδες 1,5 δραχμή και η λίρα Αγγλίας 324,50 δραχμές.