Το σκληρό ναυτάκι με το περλέ νυχάκι

Αυτή η διαφήμιση μας πληροφορεί ότι τα σκληρά πληρώματα του παλιού ναυτικού είχαν υψηλό και ανεπτυγμένο γούστο. Δεν νομίζω, αλλά δεν θα επιμείνω. Σύμφωνα με την αντίληψη του διαφημιστή, μια εικόνα αυτών των σκληρών αλλά καλόγουστων παλιών ναυτικών μπορούμε να πάρουμε βλέποντας μία ξανθιά με ροζ παντελόνι και λιμαρισμένο νύχι ροζ περλέ.
Και γιατί; Επειδή φοράει ναυτικό καπέλο, δηλαδή;

Μικιμάου

Ο Μίκυ Μάους ήταν γνωστός διεθνώς από τις ταινίες κινουμένων σχεδίων που είχαν μαγέψει μικρούς και μεγάλους. Στην Ελλάδα της δύσκολης δεκαετίας του 1930 (με την κρίση, την ανεργία, την πείνα, την κρατική αυθαιρεσία, τη χρεοκοπία, την άνοδο του φασισμού και την απειλή του πολέμου) το καινούργιο είδος θεάματος με τα κινούμενα σχέδια που καταργούσαν όλους τους φυσικούς νόμους, ελευθέρωναν τη φαντασία κι έδιναν χαρά, είχε αποκτήσει θαυμαστές όλων των ηλικιών. Κι επιπλέον η τρίτη ταινία είχε ήχο· ο κινηματογράφος δεν ήταν πια βουβός.

 

Ο Μίκυ Μάους από το πανί πέρασε στο χαρτί. Αυτά στην Αμερική όπου αμέσως μετά την τρίτη ταινία άρχισε να δημοσιεύεται κόμικ στριπ. Στην Ελλάδα έδωσε έμπνευση τους γελοιογράφους των εφημερίδων, αλλά χρειάστηκαν αρκετά χρόνια για να περάσει στο χαρτί.

  Διαβάστε τη συνέχεια

Παναγιώτης Ελής-από τα πρώτα θύματα της χούντας

Παναγιώτης Ελής
Παναγιώτης Ελής

Κομούνια θα πεθάνετε!
Πρώτη δουλειά της χούντας ήταν οι συλλήψεις των αντικαθεστωτικών και κυρίως των αριστερών. Ο Παναγιώτης Ελής, αγωνιστής της Εθνικής Αντίστασης και μάρτυρας της Μακρονήσου, ήταν ένα από τα πρώτα θύματα. Συνελήφθη λίγες ώρες μετά το πραξικόπημα και οδηγήθηκε μαζί με άλλους 700 πολιτικούς κρατούμενους στον Ιππόδρομο –ανάμεσά τους ο Ηλίας Ηλιού και ο Γιάννης Ρίτσος. Ξύλο, βρισιές, καψόνια, εικονικές εκτελέσεις. Τον δολοφόνησε εν ψυχρώ ένας ανθυπίλαρχος πυροβολώντας τον εξ επαφής με το στρατιωτικό του περίστροφο.

Καθόμασταν σε μια κουβέρτα στο δάπεδο του θαλάμου μαζί με τον μακαρίτη γιατρό Μανώλη Σιγανό και τον επίσης μακαρίτη Κυριάκο Τσακίρη. Ακούσαμε τον πυροβολισμό και είδαμε τον Ελή να πέφτει. Δίπλα από μας καθόταν ο Γιάννης Ρίτσος, άκουσε και αυτός και είδε, και αμέσως με απόγνωση και αποτροπιασμό έκρυψε το πρόσωπό του στα χέρια του.
Μαρτυρία του δημοσιογράφου Αντώνη Καρκαγιάννη, συγκρατούμενου του Παναγιώτη Ελή και αυτόπτη μάρτυρα της δολοφονίας του.

Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών

p196702
Οι εκλογές που δεν έγιναν.

Τα μέτρα κατά του μπαμπούλα του κομουνισμού εξυπηρέτησαν μια χαρά τους πραξικοπηματίες, –τον συνταγματάρχη Γεώργιο Παπαδόπουλο, τον ταξίαρχο Στυλιανό Πατακό και τον συνταγματάρχη Νικόλαο Μακαρέζο. Ο ΙΔΕΑ είχε καταστρώσει σχέδιο πραξικοπήματος και η CIA το ευνοούσε. Ξημερώματα κατέλαβαν το υπουργείο Εθνικής Άμυνας και πριν προλάβει ν’ αντιδράσει το υπουργείο Δημόσιας Τάξης ή κανείς άλλος, έβαλαν σ’ εφαρμογή το σχέδιο Προμηθεύς, που πρόβλεπε την ανάληψη της εξουσίας από τον στρατό σε περίπτωση κομουνιστικής εξέγερσης.

21-4-1967 Χούντα

Το πουλί της χούντας ήταν έμπνευση του Αριστείδη Σκυλίτση, του διορισμένου δήμαρχου του Πειραιά που έκλεισε την Τρούμπα και επέβαλλε την αλλαγή του ονόματος του Τουρκολίμανου σε Μικρολίμανο και μάλιστα είχε δώσει εντολή να μην παραδίνονται οι επιστολές που ανέγραφαν στον φάκελο την παλιά ονομασία.
Η χούντα φρόντισε να τοποθετήσει παντού τους δικούς της ανθρώπους και τα δικά της παιδιά. Όσο για τους χαφιέδες, παλιά αγιάτρευτη πληγή.
Η χούντα δολοφονούσε, φυλάκιζε, βασάνιζε, εκτόπιζε. Ασφυκτική λογοκρισία, ελληνοχριστιανικά ιδεώδη, μυστικές υπηρεσίες, στρατιωτικός νόμος, παρελάσεις, εμβατήρια, σημαιούλες, παλαμάκια, γιορτές για την πολεμική αρετή των Ελλήνων, αντικομουνιστικό μένος, καθαρεύουσα, σκάνδαλα, ρουσφέτια, διορισμοί συγγενών, δανειοδοτήσεις ημετέρων, διασπάθιση δημόσιου χρήματος, συμβάσεις, εφοπλιστές, επιχειρηματίες, εκατομμυριούχοι, ελληνοαμερικάνοι, η CIA, ο γύψος, το μυστρί, τα καπέλα της Δέσποινας… Κι έγιν’ η Ελλάδα όπως του Σπαθάρη ο παλιομπερντές…
Από τις 21 Απριλίου 1967 μέχρι τις 23 Ιουλίου 1974 ο τόπος πέρασε μια σκοτεινή ανελεύθερη επταετία, που έκλεισε με την τουρκική εισβολή στην Κύπρο. Στις 23 Ιουλίου το απόγευμα ανακοινώθηκε ότι «ενόψει των εξαιρετικών περιστάσεων υπό τας οποίας τελεί η πατρίς, αι ένοπλοι δυνάμεις απεφάσισαν όπως αναθέσουν την διακυβέρνησιν της χώρας εις πολιτικήν κυβέρνησιν». Τέλος η στρατιωτική χούντα!
Νύχτα 24 Ιουλίου άρχισαν οι επιστροφές. Πρώτος και καλύτερος επέστρεψε εκ Παρισίων ο Καραμανλής, που δέκα χρόνια πριν είχε φύγει «με πικρίαν και αηδίαν κατά του ελληνικού λαού». Ορκίστηκε πρωθυπουργός της κυβέρνησης Εθνικής Ενότητας από την οποία απουσίαζε η αριστερά.
Αυτά όμως τα αφήνουμε για άλλη φορά. Προς το παρόν ας πάρουμε «Μαθήματα δικτατορίας άνευ διδασκάλου» όπως τα τραγουδούσε ο αγαπημένος Γιώργος Μαρίνος στη Μέδουσα το 1976.

Το βίντεο είναι από το κανάλι του Γιώργου Παπαστεφάνου, όπου μπορείτε να διαβάσετε πληροφορίες για το τραγούδι.

Η κόκα-κόλα, ο Τομ και η χούντα

Κόκα Κόλα 1931
1931

Στην Ελλάδα του 1931 η κόκα-κόλα διαφημιζόταν ως τονωτικός χυμός φρούτων. Ερχόταν συσκευασμένη σε μπουκάλια κατευθείαν από τα εργοστάσια της Αμερικής.

Οι Έλληνες αναζήτησαν την κόκα-κόλα ως αναψυκτικό στις δεκαετίες του ’50 και κυρίως του ’60. Επειδή όμως δεν επιτρεπόταν η παρασκευή της, για προστασία της ντόπιας παραγωγής αναψυκτικών, έπιναν Μπιράλ και Ταμ-Ταμ. Ιδιαίτερα το Ταμ-Ταμ έμοιαζε πολύ στην εμφάνιση. Όσοι είχαν γνωστούς στην αμερικάνικη βάση του Ελληνικού, έπιναν καμιά φορά αυθεντική κόκα-κόλα κι ύστερα κρατούσαν το μπουκάλι για ενθύμιο και για φιγούρα. Όσοι είχαν λεφτά έπιναν κόκα-κόλα στου Zonar’s, που ο ιδιοκτήτης την έφερνε σε βαρέλια από την Αμερική.

Για να φτάσει η κόκα-κόλα στα ψυγεία των καταστημάτων και των σπιτιών χρειάστηκε ένας ελληνοαμερικάνος επιχειρηματίας (βίος και πολιτεία!) και μία δικτατορία. Διαβάστε τη συνέχεια

Μαγική πόλη

img656.jpg

Η Μαγική Πόλη δεν είναι μιούζικαλ, δεν είναι οπερέτα, δεν είναι συναυλία, δεν είναι τίποτα απ’ ό,τι ξέρουμε –και ίσως δεν θα μάθουμε ποτέ τι ακριβώς είναι. «Είναι μία σειρά τραγουδιών πλαισιωμένη από λιτές σκηνογραφίες και χορευτικές παρενθέσεις, ένα κοντσέρτο με πολλή μουσική και λίγο θέαμα στο περιθώριο της μουσικής», έγραψε κάποιος.

Μπείτε μέσα στη Μαγική Πόλη

Τα νέα του 1964

Πολλοί λένε «κάθε πέρσι και καλύτερα». Έχουν δίκιο; Ας δούμε πόσο ωραία περνάγαμε πενήντα δύο πέρσι πριν, το 1964, παίρνοντας στην τύχη και χωρίς αυστηρή χρονολογική σειρά μερικά αποκόμματα εφημερίδων εκείνης της χρονιάς.

1963-1964
Χρόνια πολλά, κύριε τροχονόμε! Ευτυχές το 1964!

Βρέθηκε ένας αρχαίος τάφος στην οδό Λυκούργου. Από πάνω του στήθηκε μια πολυώροφη οικοδομή που μπορεί κανείς να θαυμάσει στη γωνία Λυκούργου και Αιόλου. Ζούμε τις μεγάλες στιγμές των μεγάλων έργων, της αποθέωσης του τσιμέντου και του πολιτισμού των εργολάβων!

Αρχαιολογικά ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ 8-11-1964.jpg

Όλη η χώρα ανοικοδομείται με τσιμέντο και κακής ποιότητας υλικά.

Ακόμα δεν είδατε τίποτα. Συνεχίστε…

Ο Ορφέας στο ΕΙΡ

Διαμαντίδου, Παπαμιχαήλ, Μελίνα.jpg

Η Δέσπω Διαμαντίδου, ο Δημήτρης Παπαμιχαήλ και η Μελίνα Μερκούρη ηχογραφούν το έργο «Ο Ορφέας στον Άδη» του Τένεσι Ουίλιαμς, που θα μεταδοθεί για πρώτη φορά από το Εθνικό Ίδρυμα Ραδιοφωνίας στην εκπομπή Το θέατρο της Τετάρτης το 1960. Η μετάφραση είναι του Νίκου Γκάτσου και η σκηνοθεσία του Μήτσου Λυγίζου.

Διαβάστε τη συνέχεια

Ατλαντίς

%ce%b1%cf%84%ce%bb%ce%b1%ce%bd%cf%84%ce%af%cf%82_%ce%b6%ce%ae%ce%bb%ce%b5%ce%b9%ce%b1-1963_2
1963

Το ιστορικό βιβλιοπωλείο «Ατλαντίς» των αδελφών Πεχλιβανίδη, Κοραή 8, ήταν αγαπητό σε μεγάλους και μικρούς. Από τις εκδόσεις Πεχλιβανίδη είχαν κυκλοφορήσει εξαιρετικά βιβλία και βέβαια τα Κλασικά Εικονογραφημένα και αγαπημένα.
Το κτίριο που αντανακλάται στην τζαμαρία της Ατλαντίδας είναι η Εθνική Βιβλιοθήκη.