Η δε γυνή να φοβήται τον άνδρα

Η δε γυνή-ταινία bw

Στις 28 Ιουνίου 1965 έκανε πρεμιέρα στους κινηματογράφους η ανεπανάληπτη ταινία «Η δε γυνή να φοβήται τον άνδρα». Τα ’χει τα χρονάκια της, πενήντα τρία τον αριθμό, κι όμως παραμένει αγέραστη και φρέσκια και απολαυστική.
Χρωματίστηκε το 2016. Είναι καλύτερη χωρίς μακιγιάζ!

Η δε γυνή-ταινία

Advertisements

Αθ Κορλός ΠαλΤερ και άλλα ακαταλαβίστικα

Οι ελληνικές επιγραφές είναι πηγή γέλιου και αντικείμενο σαρκασμού. Τον δρόμο άνοιξε ο Κυριάκος Ντελόπουλος, στις αρχές της δεκαετίας του ’70, με τα βιβλία «Στραβά κι Ανάποδα» και «Επιχείρησις Μαργαριτάρια».

Κωνλεως
Μεγάλη η λέξη, μικρή η ταμπέλα. Λύση το κουτσούρεμα.

Με την ευκολία του διαδικτύου τα μαργαριτάρια έχουν γίνει ολόκληρος θησαυρός. Ίσως έχετε δει τη φωτογραφία της επιγραφής ενός καταστήματος που κάνει Βιντεοσκοπ/σεις. Κάποιοι λένε ότι είναι φωτοσοπαρισμένη. Δεν αποκλείεται. Η φωτογραφία ΣΧΟΛΚΟΝ όμως είναι αυθεντική. Πρόκειται για ένα από τα μαργαριτάρια που μάζεψε ο Ντελόπουλος.

σχολκόν
Άραγε ο επιγραφοποιός ξέχασε να γράψει το γιώτα; Συντόμευσε τη λέξη για τη φέρει περασιά με το παράθυρο του λεωφορείου; Άγνωστο.

Δέαρ ιζ μορ/Echei ki allo

Τα τσιγάρα Μπάιρον και Ζαπάντι

Παπαστράτος BYRON
1966

Τα Μπάιρον του Παπαστράτου ήταν τσιγάρα με φίλτρο, σε μαλακό πακέτο. Ίσως η εταιρεία Παπαστράτος, που γνώρισε στην Ελλάδα τα καπνά Αγρινίου, θέλησε να τιμήσει τον λόρδο Βύρωνα και την προσφορά του στο μαρτυρικό Μεσολόγγι. Το Μπάιρον πιθανόν είναι το μόνο ελληνικό τσιγάρο που πήρε το όνομά του από κάποια προσωπικότητα και χρησιμοποίησε το πορτρέτο της ως σήμα του.

Διαβάστε τη συνέχεια

Ελληνικό σιγαρέττο Αύρα, τύπου μεντόλ

Κεράνης ΑΥΡΑ
1966

Δεν νομίζω ότι οι σοβαροί καπνιστές αγάπησαν ποτέ τα τσιγάρα μεντόλ, εγχώρια ή εισαγόμενα. Όχι γιατί ήταν ελαφριά, αλλά επειδή το «ευχάριστο δρόσισμα καθ’ όλην την διάρκειαν του καπνίσματος» ήταν μία περίεργη αίσθηση στο στόμα, που μεταβαλλόταν όσο θερμαινόταν το τσιγάρο. Επιπλέον το μεντόλ ερέθιζε τον λαιμό μέχρι  φαρυγγίτιδας.
Κράτησα αυτή τη διαφήμιση λόγω του σκίτσου της, που δυστυχώς είναι ανυπόγραφο, και της όμορφης διχρωμίας του πακέτου.

Διαβάστε τη συνέχεια

Καλοκαιρινό Άρωμα

Κεράνης Άρωμα ΕΛΕΥΘΕΡ 1960-6-08
1960

Μπορεί η λεζάντα να λέει «καλοκαιρινό χαρμάνι», γιατί ήρθε το καλοκαίρι και η καπνοβιομηχανία Κεράνης διαφήμιζε ανάλογα την παραγωγή της, όμως τα τσιγάρα Άρωμα είχαν σταθερή γεύση και ποιότητα, γι’ αυτό και παρέμειναν επί τέσσερις και πλέον δεκαετίες ψηλά στην προτίμηση των καπνιστών.

Είδομεν το φως το ηλεκτρικόν

Πριν από την ίδρυση της Δημόσιας Επιχείρησης Ηλεκτρισμού, το 1950, η μερικώς ηλεκτροδοτούμενη Ελλάδα έπαιρνε ρεύμα από διάφορες εταιρείες παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας. Μερικώς ηλεκτροδοτούμενη παρέμεινε η Ελλάδα και μετά την ίδρυση της ΔΕΗ. Ας μην φανταστεί κανείς μόνον απομακρυσμένα ορεινά χωριά ή νησιά της άγονης γραμμής. Και στο λεκανοπέδιο της Αττικής υπήρχαν σπίτια χωρίς ηλεκτρικό. Αλλά και στις ηλεκτροδοτημένες περιοχές, η παροχή του ρεύματος δεν ήταν διαρκής και τα σπερματσέτα δεν έλειπαν από κανένα σπίτι.

Τα πράγματα έφτιαξαν από το 1970 και μετά, όταν δημιουργήθηκε το εθνικό δίκτυο ηλεκτροδότησης και το ηλεκτρικό ρεύμα έγινε κοινωνικό αγαθό για όλους.

Διαβάστε τη συνέχεια

Ξυρίζει, ανάβει, γράφει

«Ξυρίζει, ανάβει, γράφει κι απλουστεύει τη ζωή» έλεγε μια παλιά διαφήμιση για τα ξυραφάκια, τους αναπτήρες και τα στιλό Bic. Χρονολογικά η σειρά πάει ανάποδα. Πρώτα έγραψε, ύστερα άναψε και τέλος ξύρισε.

BIC 1960
1960

Διαβάστε τη συνέχεια

Το μαντίλι που πετιέται

Τεμπο Ελευθερία 19-10-1965

Την εποχή που σχεδόν σε όλες τις αντρικές τσέπες και τις γυναικείες τσάντες βρισκόταν από ένα μαντίλι, το επιχείρημα των χαρτομάντιλων Τέμπο ήταν ότι το μαντίλι μαζεύει μικρόβια κι έτσι το κρυολόγημα δεν περνάει ποτέ, ενώ το χαρτομάντιλο, που πετιέται μετά από κάθε χρήση, είναι σύμμαχος της υγείας.

Στη δεκαετία του ’60 οι ξένες γλώσσες δεν είχαν τη διάδοση που έχουν στις μέρες μας. Γι’ αυτό ενώ η συσκευασία γράφει Tempo, η διαφήμιση γράφει τη λέξη με ελληνικούς χαρακτήρες. Εκείνη την εποχή το χαρτομάντιλο ήταν μια εισαγόμενη πολυτέλεια που πληρωνόταν μάλλον ακριβά. Ένα πακέτο με δέκα χαρτομάντιλα έκανε τρεις δραχμές. Με τρεις δραχμές μπορούσες ν’ αγοράσεις δύο εφημερίδες.


Αν θέλετε να πάρετε μια ιδέα των τιμών εκείνης της εποχής, διαβάστε πόσο άξιζε ένα πεντακοσάρικο το 1964.

Στου Αλεξανδράκη

 

Αλεξανδράκης ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ 29-11-1964.jpg

Είχα ξεχωρίσει αυτή τη διαφήμιση για το όμορφο σκίτσο της, που με λίγες γραμμές τα λέει όλα: και σκοτσέζικα και μάλλινα και γυναικεία και κομψά.
Η φίρμα Αλεξανδράκης είναι μια από τις παλιότερες της Αθήνας. Συνεχίζει μια επιχείρηση που ιδρύθηκε το 1860 και που από το 1907 έχει την επωνυμία Αλεξανδράκης. Από το 1933 το κατάστημα βρίσκεται στη διεύθυνση της διαφήμισης, στη διεύθυνση που βρίσκεται και σήμερα –Ερμού 27.

Αλεξανδράκης 30-11-2017 πένθος
Στις 30 Νοεμβρίου 2017 πέθανε ο Ευτύχιος Αλεξανδράκης, ο αρχαιότερος έμπορος της Αθήνας. Παρέλαβε την επιχείρηση από τον πατέρα του το 1954 και τη συνέχισε εργαζόμενος μέχρι τον θάνατό του σε ηλικία 98 χρόνων.

Το σκληρό ναυτάκι με το περλέ νυχάκι

Αυτή η διαφήμιση μας πληροφορεί ότι τα σκληρά πληρώματα του παλιού ναυτικού είχαν υψηλό και ανεπτυγμένο γούστο. Δεν νομίζω, αλλά δεν θα επιμείνω. Σύμφωνα με την αντίληψη του διαφημιστή, μια εικόνα αυτών των σκληρών αλλά καλόγουστων παλιών ναυτικών μπορούμε να πάρουμε βλέποντας μία ξανθιά με ροζ παντελόνι και λιμαρισμένο νύχι ροζ περλέ.
Και γιατί; Επειδή φοράει ναυτικό καπέλο, δηλαδή;