Μάνος Μαλαμίδης

Μια ανάρτηση στο fb σήμερα το βράδυ, Σάββατο 8 Αυγούστου, έκανε γνωστό τον ξαφνικό θάνατο του Μάνου Μαλαμίδη, ιδρυτή και διευθυντή του Ιστορικού και Συλλεκτικού Αρχείου Θεσσαλονίκης.
Η Θεσσαλονίκη και ο πολιτισμός έχασαν έναν ιδεολόγο και ακούραστο ερευνητή, που εργαζόταν ακατάπαυστα για τη διάσωση της ιστορικής μνήμης. Έναν άνθρωπο με όραμα και ήθος, που άφησε πίσω του ένα τεράστιο έργο, προϊόν του μόχθου του, μπροστά στο οποίο υποκλινόμαστε.

Τα κοινά μας ενδιαφέροντα για την ιστορία της πόλης και η κοινή μας ιδεολογική τοποθέτηση έβαλαν τις βάσεις της φιλίας μας, που ξεκίνησε από τη λέξη «Μνήμες». Μνήμες της Θεσσαλονίκης. Στο πρόσωπό του βρήκα έναν γενναιόδωρο άνθρωπο με πολλές γνώσεις, που πρόθυμα μοιραζόταν τον θησαυρό του αρχείου του και τις πληροφορίες του και που μου συμπαραστάθηκε πολλές φορές. Το Hellas Special του χρωστάει πολλά, μια που μου είχε δώσει το ελεύθερο να παίρνω φωτογραφικό υλικό για τα άρθρα μου και πάντα είχε χρόνο για να μου δώσει τη γνώμη του ή ν’ απαντήσει σε απορίες μου.

Αντίο, αγαπημένε φίλε, σε συνοδεύουν η αγάπη και οι ευχαριστίες μας.

H αναχώρηση του Μάνου Μαλαμίδη

Γιατί χαίρεται ο κόσμος και χαμογελάει, πατέρα;

Παρ’ όλη τη διασπάθιση του δημόσιου χρήματος για την πραγματοποίηση του «εθνικού» πανηγυριού, παρ’ όλους τους στολισμούς των δρόμων και των κτιρίων, παρ’ όλα τα τεράστια πανό με τετραυγουστιανά συνθήματα σε τοίχους και σε μάντρες, παρ’ όλα τα εμβλήματα, τα λάβαρα, τα διπλά τσεκούρια, τις παρελάσεις, τις αντιπροσωπείες απ’ όλα τα μέρη της Ελλάδας, τους εθνικούς χορούς, τις εθνικές φορεσιές, τους μαυροντυμένους φαλαγγίτες, τις μαυροντυμένες φαλαγγίτισσες, τις ουρανομήκεις ζητωκραυγές, τα πυροτεχνήματα, τις λαμπαδηφορίες, τα παλαμάκια, το τιγκαρισμένο Στάδιο, το φανατισμένο πόπολο, τον φασιστικό χαιρετισμό και τον «εθνικό» κυβερνήτη φουσκωτό καμαρωτό, κάτι θα έλειπε από τον εορτασμό της 4ης Αυγούστου του 1938.
Τι; Ένας ύμνος.
Το κενό καλύφθηκε. Και ιδού!

Διαβάστε τη συνέχεια

Η αψίδα της οδού Σταδίου

Επί Μεταξά, στην οδό Σταδίου, λίγο μετά τη γωνία με την Κοραή, ξεφύτρωσε μια αψίδα βυζαντινού ρυθμού, άσχετη εντελώς με το αθηναϊκό τοπίο. Ευτυχώς ήταν προσωρινή. Στήθηκε για τον εορτασμό της 4ης Αυγούστου 1938.
Η τεραστίων διαστάσεων εικόνα του «εθνικού» κυβερνήτη (συμπτωματικά;) δείχνει το απέναντι κτίριο, αυτό με τη σημαία τον πρώτο όροφο, που υπήρξε έδρα της φαύλης ΕΟΝ (Εθνική Οργάνωσις Νεολαίας). Το κτίριο αριστερά, το καλυμμένο σε όλο του το ύψος με επιγραφές του καθεστώτος, ήταν το Υπουργείο Οικονομικών. Χτίστηκε από τον Εδουάρδο Σάουμπερτ και στέγασε το Βασιλικό Νομισματοκοπείο. Από το τελευταίο τέταρτο του 19ου αι. στέγαζε το υπουργείο Οικονομικών, μέχρι το 1939, που κατεδαφίστηκε. Στη θέση του δεν χτίστηκε τίποτα και έμεινε ελεύθερο το τμήμα της πλατείας Κλαυθμώνος προς τη Σταδίου.

Διαβάστε τη συνέχεια

Να ’τα και τ’ αραπάκια!

Όταν έγραφα για το ρύζι μπάρμπα Μπεν και το τυρί Αραπάκι, μου είχε κολλήσει ο στίχος:
Πού ’ναι, μπάρμπα, τ’ αραπάκια,
πού ’ν’ ο Κόκκινος Στρατός.
..
Έψαξα πολύ να βρω το τραγούδι, αλλά δεν υπήρχε στο διαδίκτυο, ρώτησα και φίλους… τίποτα. Τη λύση έδωσαν για μια φορά ακόμα οι κασέτες (ξέρετε, εκείνα τα πλακέ πραγματάκια με τα δύο καρούλια μέσα). Και να, ορίστε το καταπληκτικό τραγούδι, από τα Τραγούδια του Καραγκιόζη, που ήταν και η πρώτη εμφάνιση του Στέλιου Διονυσίου στη δισκογραφία.

Έχει κι άλλο…