Νίκος Μπελογιάννης – Ο άνθρωπος με το χαμόγελο. Ο άνθρωπος με το γαρίφαλο.

Φωτογραφικό αρχείο αυγής025

Σκέφτομαι πως τρία συστατικά πρέπει να έχει η ζωή. Το μεγάλο, το ωραίο και το συγκλονιστικό. Το μεγάλο είναι να βρίσκεσαι μέσα στην πάλη για μια καλύτερη ζωή. Όποιος δεν το κάνει σέρνεται πίσω από τη ζωή.
Το ωραίο είναι καθετί που στολίζει τη ζωή. Η μουσική, τα λουλούδια, η ποίηση.
Το συγκλονιστικό είναι η αγάπη.
Νίκος Μπελογιάννης


Μπελογιάννης Ελευθερία 30-3-1952 τίτλος

30 Μαρτίου 2017, 4.12 π.μ. κλείνουν 65 χρόνια από τη δολοφονία του Νίκου Μπελογιάννη. Ήταν ο άνθρωπος με το χαμόγελο. Θα περάσει στην αθανασία ως ο άνθρωπος με το γαρίφαλο.

Ο άνθρωπος με το γαρίφαλο
Η φωτογραφία του ανθρώπου που χαμογελάει κρατώντας ένα γαρίφαλο, ενώ μόλις έχει ακούσει την απόφαση του στρατοδικείου που τον στέλνει στο εκτελεστικό απόσπασμα, την άλλη μέρα γίνεται έργο από τον Πικάσο με τίτλο «Ο άνθρωπος με το γαρίφαλο».

Το όνομά του Νίκου Μπελογιάννη έγινε σύμβολο ήθους, αρετής, αγώνα, ηρωισμού και αυτοθυσίας. Το μεγαλείο του ξεπέρασε τα σύνορα του καιρού του· εμπνέει τους ανθρώπους που αγαπούν τη ζωή, οραματίζονται έναν όμορφο και φωτεινό κόσμο και αγωνίζονται για ειρήνη, ελευθερία και κοινωνική δικαιοσύνη.


Για τη δολοφονία του Νίκου Μπελογιάννη μπορείτε να διαβάσετε το άρθρο μου στη Huffington Post.

Μαγική πόλη

img656.jpg

Η Μαγική Πόλη δεν είναι μιούζικαλ, δεν είναι οπερέτα, δεν είναι συναυλία, δεν είναι τίποτα απ’ ό,τι ξέρουμε –και ίσως δεν θα μάθουμε ποτέ τι ακριβώς είναι. «Είναι μία σειρά τραγουδιών πλαισιωμένη από λιτές σκηνογραφίες και χορευτικές παρενθέσεις, ένα κοντσέρτο με πολλή μουσική και λίγο θέαμα στο περιθώριο της μουσικής», έγραψε κάποιος.

Μπείτε μέσα στη Μαγική Πόλη

Το στρατόπεδο Μπαρόν Χιρς και ο παλιός σιδηροδρομικός σταθμός Θεσσαλονίκης

Συνοικισμός βαρόνου Χιρς-είσοδος στο γκέτο.jpg
Η είσοδος του Μπαρόν Χιρς. Η επιγραφή γράφει στα γερμανικά, στα λαδίνο και στα ελληνικά «Ζώνη κατοικουμένη υπό Εβραίων. Απαγορεύεται η είσοδος άνευ αδείας».

Οι φήμες που κυκλοφορούσαν από τον Δεκέμβριο του ’42 ότι η εβραϊκή κοινότητα της Θεσσαλονίκης θα εκτοπιστεί και ότι στον σταθμό έχουν συγκεντρωθεί βαγόνια για τη μεταφορά ήταν αληθινές. Ακολούθησε η καταστροφή του εβραϊκού νεκροταφείου και η εφαρμογή των φυλετικών νόμων της Νυρεμβέργης. Παρ’ όλα αυτά ο αρχιραβίνος Κόρετς τους διαβεβαίωνε ότι θα μεταφερθούν όλοι στην Κρακοβία για να ξεκινήσουν μια καινούργια ζωή.
Στις 6 Μαρτίου του 1943 ο συνοικισμός που έχτισε ο βαρώνος Χιρς δίπλα στον παλιό σιδηροδρομικό σταθμό για να στεγάσει τους άστεγους της πυρκαγιάς του 1890 και τα θύματα των τσαρικών πογκρόμ, περιφράχθηκε με ξύλινο φράχτη και συρματόπλεγμα. Τοποθετήθηκαν σκοπιές και προβολείς και έγινε το διαμετακομιστικό στρατόπεδο Μπαρόν Χιρς. Από δω ξεκινούσαν οι αποστολές για το στρατόπεδο του θανάτου.

%cf%83%ce%b9%ce%b4%ce%b5%cf%81%ce%bf%ce%b4%cf%81%ce%bf%ce%bc%ce%b9%ce%ba%cf%8c%cf%82-%cf%83%cf%84%ce%b1%ce%b8%ce%bc%cf%8c%cf%82-2
Ο παλιός σιδηροδρομικός σταθμός της Θεσσαλονίκης.

Στις 15 Μαρτίου ξεκίνησε η πρώτη αποστολή. Στα σαράντα κλειστά βαγόνια που προορίζονταν για μεταφορά ζώων στοιβάχτηκαν 2.800 άνθρωποι πιστεύοντας ότι πηγαίνουν στην Κρακοβία. Ύστερα από οκτώ ημερών ταξίδι τα βαγόνια αποσφραγίστηκαν στο Άουσβιτς. Κατέβηκαν χωρίς να ξέρουν σε ποιον τόπο βρίσκονται, παραζαλισμένοι και κατατρομαγμένοι από το φοβερό ταξίδι.

Σκηνές από την άφιξη Εβραίων της Ουγγαρίας στο στρατόπεδο συγκέντρωσης από το λεύκωμα του Άουσβιτς που βρίσκεται στο Yad Vashem.

Το Μπαρόν Χιρς άδειασε. Την επόμενη μέρα ξαναγέμισε. Τη μεθεπόμενη, στις 17 Μαρτίου 1943 που έφυγε η δεύτερη αποστολή, άδειασε ξανά. Η τελευταία αποστολή για τα στρατόπεδα του θανάτου έφυγε στις 7 Αυγούστου 1943.

Τον Αύγουστο του ’43 τα μόνα που έμειναν να θυμίζουν ότι κάποτε η Θεσσαλονίκη είχε Eβραίους ήταν τα έρημα σπίτια, τα έρημα μαγαζιά και το ρημαγμένο νεκροταφείο.


Γιώργος Ιωάννου
Τα ηλιοτρόπια των Εβραίων

Κάθε φορά που τρίζει η σκάλα μας
«λες να ’ναι αυτοί επιτέλους;» σκέφτομαι
κι ύστερα φεύγω και με τις ώρες
κατακίτρινα ζωγραφίζω ηλιοτρόπια.

Όμως, αύριο, ώσπου να ξεχαστώ
στην αίθουσα αναμονής, το τραίνο
απ’ την Κρακοβία θα περιμένω

κι αργά τη νύχτα, όταν ίσως κατεβούν
ωχροί, σφίγγοντας τα δόντια,
«αργήσατε τόσο να μου γράψετε»,
θα κάνω δήθεν αδιάφορα.


Στην ιερή μνήμη
Η μαρμάρινη επιγραφή στον παλιό σιδηροδρομικό σταθμό.

Διαβάστε το άρθρο «Η καταστροφή του εβραϊκού νεκροταφείου και ο αφανισμός της εβραϊκής κοινότητας της Θεσσαλονίκης»

Τιτάνια

Τιτάνια.jpg

Το Τιτάνια, ιδιοκτησία της Κινηματογραφικής Ένωσης, βρισκόταν στον αριθμό 50 της οδού Πανεπιστημίου, δίπλα στο Ρεξ και το Σινεάκ. Ήταν χειμερινός κινηματογράφος 2000 θέσεων με πλατεία και δύο εξώστες. Οι θέσεις της πλατείας ήταν ταπετσαρισμένες με βελούδο, όπως βελούδινη ήταν και η αυλαία του, και οι εξώστες είχαν καθίσματα ντυμένα με μουσαμά. Εγκαινίασε τη λειτουργία του το 1933.


Το 1933 ήταν η χρονιά που η Κινηματογραφική Ένωση είχε φέρει στην Ελλάδα τον Βίλλυ Φριτς. Μεγάλο γεγονός που απασχόλησε τις εφημερίδες και τους Αθηναίους για μέρες. Περισσότερα για την επίσκεψη του Βίλλυ Φριτς μπορείτε να διαβάσετε ΕΔΩ στο πρώτο μέρος του άρθρου.


Τιτάνια Πανεπιστημίου.jpg

Ο κινηματογράφος Τιτάνια παίζει την ταινία «Φρύνη». Πρωταγωνιστούσε η Βιργινία Πετιμεζάκη, Μις Ελλάς στα πρώτα μεταπολεμικά καλλιστεία που είχε διοργανώσει η εφημερίδα Έθνος και ο δημοσιογράφος Αχιλλέας Μαμάκης το 1952. Τα οποία καλλιστεία έγιναν στη Μεγάλη Βρετανία μια εβδομάδα μετά την εκτέλεση του Μπελογιάννη και στα οποία η Μαρίκα γνώρισε, ηγάπησε και «κουτούπωσε» (δική της η λέξη) τον μπαμπά της Ντόρας και του Κούλη.


Ο κινηματογράφος Τιτάνια είχε χτιστεί στο οικόπεδο ιδιοκτησίας οικογένειας Μαλάμου όπου προϋπήρχαν τα Ηνωμένα Βουστάσια, το μεγάλο και φημισμένο καφενείο-ζαχαροπλαστείο των αδελφών Γεωργαντά, τόπος συνάντησης των Αθηναίων και πολλών ανθρώπων του πνεύματος, της τέχνης και της δημοσιογραφίας.
Στη θέση του κινηματογράφου, που κατεδαφίστηκε το 1970, χτίστηκε το ξενοδοχείο Τιτάνια, που εγκαινιάστηκε το 1976. Στη διοίκηση του ξενοδοχείου ήταν ο Κωνσταντίνος Μαλάμος, που με τη διαθήκη του ευεργέτησε το Χαμόγελο του Παιδιού. Ο κινηματογράφος ξανάνοιξε το 1981 στη γωνία της Πανεπιστημίου με τη Θεμιστοκλέους 5 και λειτουργεί μέχρι σήμερα.

Λυκαβηττού και Σκουφά

Λυκαβηττού και Σκουφά, 1932
Οικία Κοσμαδόπουλου, 1932

Λυκαβηττού και Σκουφά, 1932
Σήμερα στη θέση αυτής της μονοκατοικίας, ιδιοκτησίας οικογένειας Κοσμαδόπουλου, έχει ανεγερθεί πολυκατοικία. Από τις όμορφες πολυκατοικίες της Αθήνας με στρογγυλεμένα τα γωνιακά μπαλκόνια, με παράθυρα, με άνετους και καλοφωτισμένους εσωτερικούς χώρους.

Dimitris Kamaras Σκουφά 45 & Λυκαβηττού 19
Photo: Dimitris Kamaras

Οι Κοσμαδόπουλοι ήταν τραπεζίτες. Μετά τη διάλυση των τραπεζών του Βόλου η Τράπεζα Κοσμαδόπουλου συγκέντρωσε όλη την οικονομική ικμάδα του τόπου.

Κοσμαδόπουλος τράπεζα_Ταχυδρόμος Βόλου 22-1-1931
Ταχυδρόμος του Βόλου, Ιανουάριος 1931.

Από τα 118 εκατομμύρια καταθέσεων τα 85 ανήκαν σε Βολιώτες και Πηλιορείτες. Τον Ιανουάριο του 1932 η τράπεζα έκανε στάση πληρωμών και στη συνέχεια κήρυξε πτώχευση. Η δόλια χρεωκοπία της παρέσυρε και τις τράπεζες Λάρισας και Τρικάλων. Χαμός στη Θεσσαλία! Παραμονές της πτώχευσης οι Κοσμαδόπουλοι φρόντισαν να μεταβιβάσουν τις περιουσίες τους στις συζύγους τους. Η κυβέρνηση Βενιζέλου τους διευκόλυνε το κατά δύναμιν.

Ο Τζογές , το αθάνατο γελεκάκι και το καλλίγραμμο ναυτάκι

Το γελεκάκι
Η λαϊκή έμπνευση, η μούσα του λαουτζίκου, ρε Κατινάκι μου, εφέτος έβαλε τα γυαλιά στους μουσουργούς και ποιητάς που με ρούμπες, χαβάγιες και χίλια δυο άλλα νέα μουσικά είδη, μας σερβίρουν κάθε χρόνο ένα σωρό τραγούδια, που με δαύτα μας ξεκουφαίνουνε τα καβουρντιστήρια της μόδας που λέγονται γραμμόφωνα. Κάτω λοιπόν τα σαχλοτράγουδα κι οι ανοησίες και ζήτω το φετεινό μεγάλο μερακλοειδές «Ντούρου ντούρου», το νέο «Καλογεράκι», το «Γελεκάκι», ρε Κατινάκι μου, φρέσκο φρέσκο τραγούδι, μάγκικο τραγούδι που όλης της Αθήνας τα στόματα τραγουδάνε:

Το γελεκάκι που φορείς
εγώ το ’χω ραμμένο,
με πίκρες και με βάσανα
το ’χω φοδραρισμένο.

Όλοι σε λένε μέλισσα,
μα εγώ σε λέω σφήκα,
της σφήκας έχεις το κεντρί
της μέλισσας τη γλύκα.

Άντε ρε, το μαλώνω, το μαλώνω,
κι ύστερα το μετανιώνω.
Συνεχίστε, έχει κι άλλο