Χρόνια πολλά, μαντάμ Σουσού!

MadamSousou_Prosthiki.indd

Χρειάζονται συστάσεις για τη μαντάμ Σουσού; Περιττό, γιατί η μαντάμ Σουσού είναι πασίγνωστη. Αλλά κι αν χρειάζονται, εκείνη ξέρει να τις κάνει με τον δικό της μοναδικό τρόπο:
— Μαντάμ Σουσού. Σνομπαρία.

Η μαντάμ Σουσού είναι μια ηρωίδα φαινόμενο. Όχι μόνο διατηρεί τη φρεσκάδα της σε πείσμα του χρόνου, αλλά η επικαιρότητά της συνεχώς ανανεώνει το κοινό που την αγαπά.
Τρεις γενιές θαυμαστών δεν είναι μικρό πράγμα, ακόμα και για την ακατάδεχτη μαντάμ Σουσού.
Τον Απρίλη έχει τα γενέθλιά της. Φέτος γίνεται ογδόντα ενός χρόνων!

Η μαντάμ Σουσού γεννήθηκε στις σελίδες του δημοφιλούς περιοδικού Θησαυρός, από την πένα του Δημήτρη Ψαθά, τον Απρίλη του 1938. Αγαπήθηκε αμέσως. Λένε πως ο Ψαθάς εμπνεύστηκε την ηρωίδα του από τη φαντασμένη σύζυγο ενός γνωστού του δημοσιογράφου. Για δύο χρόνια ο «Βίος και πολιτεία της Μαντάμ Σουσούς» κράτησε αμείωτο το ενδιαφέρον και το κέφι των αναγνωστών του Θησαυρού. Τον Οκτώβρη του 1940 κυκλοφόρησε το βιβλίο «Μαντάμ Σουσού, η πυργοδέσποινα του Βούθουλα», από τις εκδόσεις Κασταλία. Εξώφυλλο και εικονογράφηση του Φωκίωνα Δημητριάδη. Η κήρυξη του Ελληνο-Ιταλικού πολέμου δεν εμπόδισε την προέλαση της αγέρωχης μαντάμ Σουσούς. Η πρώτη έκδοση εξαντλήθηκε σ’ ένα μήνα.
Αμέσως έγινε μούσα. Ο Κώστας Μάνεσης και ο Κρέοντας Ρηγόπουλος έγραψαν τους στίχους και ο Λεό Ραπίτης τη μουσική του τραγουδιού «Μαντάμ Σουσού», που το ερμήνευσε ο Νίκος Γούναρης μαζί με τον Ρένο Τάλμα και τον Μπέμπη Βουγά και έγινε αμέσως μεγάλη επιτυχία. Αυτά δεν ήταν παρά μόνον η αρχή.
Από το περιοδικό στο βιβλίο, από το βιβλίο στην επιθεώρηση, στο θέατρο, στον κινηματογράφο, στο ραδιόφωνο, στην τηλεόραση· η επιτυχία ακολουθεί τη θρυλική μαντάμ Σουσού σε κάθε της βήμα εδώ και ογδόντα χρόνια.

Advertisements

Η γυναίκα που ψηφίζει – ένα ρεμπέτικο με τη Μαρίκα Νίνου

Μαρίκα Νίνου με μπαγλαμαδάκι
Η Μαρίκα Νίνου παίζει μπαγλαμαδάκι. Φωτογραφία από το βιβλίο του Ηλία Πετρόπουλου «Ρεμπέτικα Τραγούδια».

Η γυναίκα που ψηφίζει

Ο κόσμος άλλαξε και πάρτε το χαμπάρι
και η γυναίκα στο εξής θα κουμαντάρει.
Ήρθε καιρός να φύγω πια απ’ τη ρουτίνα,
απ’ του συζύγου τη σκλαβιά κι απ’ την κουζίνα.

Είμαι η γυναίκα η μοντέρνα που ψηφίζω,
γλεντώ στα κέντρα, πίνω ουίσκι και καπνίζω.
Στην εξουσία κανενός πια δεν ανήκω,
δεν έχει τώρα κάτσε-κάτσε, σήκω-σήκω.

Στις εκλογές θα βάλω κάλπη στην Αθήνα,
θα πάρω ψήφους και θα βγω και δημαρχίνα.
Στα υπουργεία με τουπέ θα μπαίνω μέσα
κι έτσι σε όλες τις δουλειές θα ’χω τα μέσα.

Το τραγούδι ερμήνευσε η αλησμόνητη Μαρίκα Νίνου. Ηχογραφήθηκε το 1950. Οι στίχοι είναι του Κώστα Μάνεση, μιας ιδιαίτερης περίπτωσης στιχουργού, που κινούταν με μεγάλη ευκολία από το λαϊκό στο ελαφρό τραγούδι, έγραψε επιτυχίες, εξέδωσε περιοδικά και κατάγγειλε την άνιση και άδικη αντιμετώπιση των στιχουργών από συνθέτες και εταιρείες δίσκων. Η μουσική είναι του Απόστολου Καλδάρα.
Απολαύστε το!

Μέχρι τη συνταγματική αναγνώριση της ισότητας των δύο φύλων, η γυναίκα βρισκόταν κάτω από την εξουσία του πατέρα, του αδερφού, ενίοτε και του ξαδέρφου, ή του συζύγου. Τα εγκλήματα τιμής έδιναν κι έπαιρναν. Τα δικαστήρια δεν δίκαζαν τον φονιά (κυρίως αν ανήκε σε οικογένεια με όνομα), αλλά την ηθική του θύματος. Η δικαιοπρακτική ικανότητα της γυναίκας, σύμφωνα με τον Αστικό Κώδικα, ήταν περιορισμένη, όπως ήταν των ολιγοφρενών και των ανήλικων. Η αμοιβή της, για ίση δουλειά, ήταν μικρότερη από την αμοιβή των αντρών. Το επιχείρημα ήταν «Τι τα θέλει τα λεφτά η γυναίκα; Για λούσα;» Για να καταργηθεί η βλακεία του «πένθιμου ενιαυτού» και ο αναχρονιστικός θεσμός της προίκας, που είχε μεταβάλλει τον γάμο σε αγοραπωλησία, έπρεπε να φτάσει το 1982, που άλλαξε το Οικογενειακό Δίκαιο.
Στη δεκαετία του ’30 αναγνωρίστηκε το δικαίωμα ψήφου στις γυναίκες, αλλά μόνον στις δημοτικές εκλογές και υπό όρους, που δεν ίσχυαν για τους άντρες.

Η γυναικεία ψήφος έγινε αντικείμενο σαρκασμού, ειρωνείας, κρύων και σεξιστικών αστείων και πέρασαν δύο δεκαετίες για να αποκτήσουν οι γυναίκες το δικαίωμα του εκλέγειν και του εκλέγεσθαι.

Δείτε περισσότερα στο Γυναικεία ψήφος. Άλλο φρούτο κι αυτό!

 

Εγώ είμαι η νέα γυναίκα – το πρώτο ελληνικό φεμινιστικό τραγούδι

Ακόμα και όταν οι γυναίκες απόκτησαν πλήρες δικαίωμα ψήφου, στη δεκαετία του ’50, η χειραφετημένη γυναίκα ήταν μια… κοινωνική ανωμαλία. Πόσο μάλλον την εποχή που η εικοσάχρονη Μαρίκα Κοτοπούλη τραγούδησε τη «Νέα Γυναίκα», στην επιθεώρηση «Παναθήναια 1908», φορώντας κοντή φούστα, κολάρο, γραβάτα, σακάκι, ρεπούμπλικα και κρατώντας μαγκούρα.

Κοτοπούλη 1908
Πρώτη καθιστή από αριστερά είναι η Μαρίκα Κοτοπούλη. Η φωτογραφία είναι του 1908 και πιθανότατα παρουσιάζει τον θίασο της επιθεώρησης «Παναθήναια 1908».

Η «Νέα Γυναίκα» θεωρείται το πρώτο ελληνικό φεμινιστικό τραγούδι και γνώρισε διάφορες εκτελέσεις από σημαντικές πρωταγωνίστριες.

Άννα Καλουτά
Η Άννα Καλουτά σε σκηνή από την ταινία «Εκείνες που δεν πρέπει ν’ αγαπούν».

Απολαύστε το με τη φωνή της αστραφτερής Άννας Καλουτά. Στο πιάνο τη συνοδεύει ο Αντώνης Τσίχλας.

 

• Η φωτογραφία της Μαρίκας Κοτοπούλη με τον θίασο της επιθεώρησης «Παναθήναια 1908» και οι πληροφορίες για το νούμερο, είναι από τη σελίδα του fb Μαρίκα Κοτοπούλη – Marika Kotopouli [1887-1954]. ΕΔΩ μπορείτε να δείτε την ανάρτηση και περισσότερες πληροφορίες.

Τι σήμερα, τι αύριο, τι τώρα

Μαρίκα Νίνου Τι σήμερα τι αύριο
Δίφυλλο με τραγούδια του Τσιτσάνη, από το βιβλίο του Ηλία Πετρόπουλου Ρεμπέτικα Τραγούδια.

Η Μαρίκα Νίνου έφυγε από το κέντρο Φλώριδα όπου εμφανιζόταν με τον Στελάκη Περιπινιάδη και πήγε στου Τζίμη του Χοντρού, που της πρόσφερε μεγαλύτερο μεροκάματο. Οι 25 δραχμές του Φλώριδα, έγιναν 90 στου Τζίμη του Χοντρού. Το σπουδαιότερο όμως είναι ότι γνώρισε τον Τσιτσάνη. Αμέσως ξεκίνησε η συνεργασία τους που γνώρισε τεράστια επιτυχία. Το ένα τραγούδι διαδεχόταν το άλλο και το ένα ήταν καλύτερο από τ’ άλλο. Διαβάστε τη συνέχεια

Χαίρε, Παλιά Στρατώνα ♫

Εκεί όπου η αρχαιολογική σκαπάνη αποκάλυψε τη Στοά της Βιβλιοθήκης του Αδριανού, βρισκόταν τμήμα από το βοεβοδαλίκι, την έδρα του  Τούρκου διοικητή της Αθήνας, του αιμοσταγούς Χασεκή. Επί Βαυαροκρατίας το τούρκικο διοικητήριο έγινε στρατώνας και κατόπιν φυλακή, που όλοι την έλεγαν Παλιά Στρατώνα.

Παλιά Στρατώνα 1932
Μάρτιος του 1932, η κατεδάφιση έχει αρχίσει.

Το 1929 αποφασίστηκε η κατεδάφισή της, για να γίνουν οι ανασκαφές. Παρ’ όλο που η Παλιά Στρατώνα ήταν τρισάθλια φυλακή, θεωρούταν απομεινάρι μιας ωραίας εποχής της παλιάς Αθήνας, που οι «γηραιοί Αθηναίοί» του ’30 νοσταλγούσαν με συγκίνηση. Διαβάστε και ακούστε♫ τη συνέχεια

«Τον ερχομό σου πάντα περιμένω»

αγναντεύοντας τη Μακρόνησο
Λαύριο, μνημείο Μακρονήσου. «Είναι η μάνα, η αδελφή, η σύζυγος, η μνηστή, του Μακρονησιώτη κρατούμενου, που ατενίζει το νησί».

Πέρασε από τη λογοκρισία σαν ερωτικό τραγούδι. Στην πραγματικότητα μιλάει για την επιστροφή του πολιτικού κρατούμενου.

Πάτερ Γυμνάσιος: Κομπογιαννίτης ή θεραπευτής; Εκμεταλλευτής ή ανιδιοτελής; Τσαρλατάνος ή βοτανολόγος;

Στη δεκαετία του ’30 ακούστηκε πολύ το όνομα του πατέρα Γυμνάσιου του Λαυριώτη, που αντιμετώπιζε τις αρρώστιες με βότανα και εναλλακτικές θεραπείες. Στις μέρες μας κυκλοφορεί ακόμα ένα αμφιλεγόμενο βιβλίο με θεραπευτικές συνταγές που αποδίδονται στον πάτερ Γυμνάσιο.

πάτερ Γυμνάσιος Ακρόπολις 20-2-1933 @
Πάτερ Γυμνάσιος ο Λαυριώτης, κατά κόσμον Γεώργιος Τζανετής.

Ο Γεώργιος Τζανετής έζησε ταπεινά την περιπέτεια της ζωής του, που ξεκίνησε το 1865 από τον Θεολόγο της Θάσου, τον τόπο που γεννήθηκε, και που τον οδήγησε σε διάφορες πόλεις, στο εξωτερικό και στο Άγιο Όρος, όπου σε ηλικία 54 χρόνων εκάρη μοναχός στη μονή Μεγίστης Λαύρας και πήρε το όνομα Γυμνάσιος, και που ύστερα από ταλαιπωρίες τον επανέφερε στη Θάσο.
Δούλεψε ως υπηρέτης, μάγειρας, εργάτης και νοσοκόμος. Γνώριζε καλά τα βότανα και τις θεραπευτικές τους ιδιότητες. Από τη μητέρα του, που ήταν μαμή, πήρε τις πρώτες γνώσεις βοτανολογίας. Υπηρέτησε ανθρώπους που είχαν γνώσεις ιατρικής και βοτανολογίας: στην Ξάνθη ήταν στην υπηρεσία σπουδαίου βοτανολόγου, στην Αγγλία υπηρέτησε ως νοσοκόμος σε γιατρό και βοτανολόγο, έμαθε πολλά από έναν Άγγλο πρακτικό γιατρό και βοτανολόγο που είχε ζήσει στην Ινδία και είχε μάθει ντόπιες πρακτικές, Διαβάστε τη συνέχεια

Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών

p196702
Οι εκλογές που δεν έγιναν.

Τα μέτρα κατά του μπαμπούλα του κομουνισμού εξυπηρέτησαν μια χαρά τους πραξικοπηματίες, –τον συνταγματάρχη Γεώργιο Παπαδόπουλο, τον ταξίαρχο Στυλιανό Πατακό και τον συνταγματάρχη Νικόλαο Μακαρέζο. Ο ΙΔΕΑ είχε καταστρώσει σχέδιο πραξικοπήματος και η CIA το ευνοούσε. Ξημερώματα κατέλαβαν το υπουργείο Εθνικής Άμυνας και πριν προλάβει ν’ αντιδράσει το υπουργείο Δημόσιας Τάξης ή κανείς άλλος, έβαλαν σ’ εφαρμογή το σχέδιο Προμηθεύς, που πρόβλεπε την ανάληψη της εξουσίας από τον στρατό σε περίπτωση κομουνιστικής εξέγερσης.

21-4-1967 Χούντα

Το πουλί της χούντας ήταν έμπνευση του Αριστείδη Σκυλίτση, του διορισμένου δήμαρχου του Πειραιά που έκλεισε την Τρούμπα και επέβαλλε την αλλαγή του ονόματος του Τουρκολίμανου σε Μικρολίμανο και μάλιστα είχε δώσει εντολή να μην παραδίνονται οι επιστολές που ανέγραφαν στον φάκελο την παλιά ονομασία.
Η χούντα φρόντισε να τοποθετήσει παντού τους δικούς της ανθρώπους και τα δικά της παιδιά. Όσο για τους χαφιέδες, παλιά αγιάτρευτη πληγή.

Η χούντα δολοφονούσε, φυλάκιζε, βασάνιζε, εκτόπιζε. Ασφυκτική λογοκρισία, ελληνοχριστιανικά ιδεώδη, μυστικές υπηρεσίες, στρατιωτικός νόμος, παρελάσεις, εμβατήρια, σημαιούλες, παλαμάκια, τσάμικα και καλαματιανά, γιορτές για την πολεμική αρετή των Ελλήνων, αντικομουνιστικό μένος, καθαρεύουσα, σκάνδαλα, ρουσφέτια, διορισμοί συγγενών, δανειοδοτήσεις ημετέρων, διασπάθιση δημόσιου χρήματος, συμβάσεις, εφοπλιστές, επιχειρηματίες, εκατομμυριούχοι, ελληνοαμερικάνοι, η CIA, ο γύψος, το μυστρί, τα καπέλα της Δέσποινας… Κι έγιν’ η Ελλάδα όπως του Σπαθάρη ο παλιομπερντές…


Από τις 21 Απριλίου 1967 μέχρι τις 23 Ιουλίου 1974 ο τόπος πέρασε μια σκοτεινή ανελεύθερη επταετία, που έκλεισε με την τουρκική εισβολή στην Κύπρο. Στις 23 Ιουλίου το απόγευμα ανακοινώθηκε ότι «ενόψει των εξαιρετικών περιστάσεων υπό τας οποίας τελεί η πατρίς, αι ένοπλοι δυνάμεις απεφάσισαν όπως αναθέσουν την διακυβέρνησιν της χώρας εις πολιτικήν κυβέρνησιν». Τέλος η στρατιωτική χούντα!
Νύχτα 24 Ιουλίου άρχισαν οι επιστροφές. Πρώτος και καλύτερος επέστρεψε εκ Παρισίων ο Καραμανλής, που δέκα χρόνια πριν είχε φύγει «με πικρίαν και αηδίαν κατά του ελληνικού λαού». Ορκίστηκε πρωθυπουργός της κυβέρνησης Εθνικής Ενότητας από την οποία απουσίαζε η αριστερά.
Αυτά όμως τα αφήνουμε για άλλη φορά. Προς το παρόν ας πάρουμε «Μαθήματα δικτατορίας άνευ διδασκάλου» όπως τα τραγουδούσε ο αγαπημένος Γιώργος Μαρίνος στη Μέδουσα το 1976.

Το βίντεο είναι από το κανάλι του Γιώργου Παπαστεφάνου, όπου μπορείτε να διαβάσετε πληροφορίες για το τραγούδι.

Ο Τζογές , το αθάνατο γελεκάκι και το καλλίγραμμο ναυτάκι

Το γελεκάκι
Η λαϊκή έμπνευση, η μούσα του λαουτζίκου, ρε Κατινάκι μου, εφέτος έβαλε τα γυαλιά στους μουσουργούς και ποιητάς που με ρούμπες, χαβάγιες και χίλια δυο άλλα νέα μουσικά είδη, μας σερβίρουν κάθε χρόνο ένα σωρό τραγούδια, που με δαύτα μας ξεκουφαίνουνε τα καβουρντιστήρια της μόδας που λέγονται γραμμόφωνα. Κάτω λοιπόν τα σαχλοτράγουδα κι οι ανοησίες και ζήτω το φετεινό μεγάλο μερακλοειδές «Ντούρου ντούρου», το νέο «Καλογεράκι», το «Γελεκάκι», ρε Κατινάκι μου, φρέσκο φρέσκο τραγούδι, μάγκικο τραγούδι που όλης της Αθήνας τα στόματα τραγουδάνε:

Το γελεκάκι που φορείς
εγώ το ’χω ραμμένο,
με πίκρες και με βάσανα
το ’χω φοδραρισμένο.

Όλοι σε λένε μέλισσα,
μα εγώ σε λέω σφήκα,
της σφήκας έχεις το κεντρί
της μέλισσας τη γλύκα.

Άντε ρε, το μαλώνω, το μαλώνω,
κι ύστερα το μετανιώνω.
Συνεχίστε, έχει κι άλλο

Το Σταλινγκράντι

 

Το Σταλινγκράντι μας μολογάει,
το Σταλινγκράντι μας μολογεί
ότι λεβέντες ήταν οι Ρώσοι
και ντενεκέδες οι γερμανοί.

Ήμουν πιτσιρίκα όταν άκουσα αυτό το τραγούδι. Μου εντυπώθηκε αμέσως. Δεν ξέρω άλλους στίχους ούτε γνωρίζω τίποτα γι’ αυτό. Υποθέτω ότι τραγουδιόταν στην κατεχόμενη Ελλάδα μετά την πανωλεθρία του Άξονα στο Στάλινγκραντ, με αναπτερωμένη την ελπίδα ότι οι γερμανοί θα χάσουν τον πόλεμο, αλλά και με μια δόση περηφάνιας επειδή κανένας Έλληνας δεν πολέμησε μαζί τους στο Ανατολικό Μέτωπο.

Η μάχη του Στάλινγκραντ