Ραδιόφωνα αγορασμένα και δηλωμένα

Telefunken ραδιόφωνο 5-1-1940
1940

Μιλήσαμε τις προάλλες για την Τελεφούνκεν και τον Ρολφ Μέρκελ, τον κατάσκοπο, δήθεν διευθυντή του ελληνικού παραρτήματος. Ας μείνουμε για λίγο ακόμα στο προπολεμικό ραδιοφωνικό κλίμα.
Όταν η κοπέλα της διαφήμισης λέει «Ένα Τελεφούνκεν» εννοεί ένα ραδιόφωνο αυτής της μάρκας. Το δώρο ήταν πράγματι ανέλπιστο, γιατί το ραδιόφωνο ήταν ακριβό και απλησίαστο για τους περισσότερους Έλληνες.
Κρίνοντας από τις διαφημίσεις των εφημερίδων, προπολεμικά κυκλοφορούσαν αρκετές μάρκες ραδιοφώνων, που έρχονταν από το εξωτερικό: Φίλιπς (η Φίλιπς ήταν η μόνη ξένη εταιρεία που γραφόταν και με ελληνικούς χαρακτήρες), RCA, Emerson, Pilot, His master’s voice, Lorenz. Διαβάστε τη συνέχεια

Advertisements

Μελαχρινό χρώμα, sportif δέρμα

Την εποχή που δημοσιεύτηκαν αυτές οι διαφημίσεις, οι άνθρωποι έκαναν ηλιόλουτρο ή απλώς λιάζονταν. Οι λέξεις ηλιοθεραπεία και αντηλιακό ήταν άγνωστες, το ίδιο και οι ενάριθμοι δείκτες προστασίας. Οι υπεριώδεις ακτίνες ήταν υπεύθυνες για εγκαύματα, κοκκινίλες, σκληρό ή ξερό δέρμα. Η λύση ήταν επανειλημμένες εντριβές με Νιβέα, κρέμα ή λάδι, κυρίως στο πρόσωπο, τον λαιμό και τους ώμους. Το δέρμα δεν ξεραινόταν, αλλά έμενε λείο και μαλακό κι έπαιρνε μια sportive, μελαχρινή όψη.
Η Νιβέα ήταν κατάλληλη και για μεγάλους και για παιδιά. Πουλιόταν στα φαρμακεία και στα μυροπωλεία.

Αισιόδοξη και αξιαγάπητη με σπρέι, στικ ή μπίλια

Το 1966 το αποσμητικά είναι σπρέι (δηλαδή αεροζόλ, για εκείνους που δεν ξέρουν τι είναι το σπρέι), στικ και με περιστρεφόμενη σφαίρα επάλειψης, δηλαδή μπίλια. Μάλιστα αυτό με την μπίλια παίρνει και ανταλλακτικό, ενώ το αεροζόλ είναι μιας χρήσης· τελειώνει και το πετάς. Η διαφήμιση του Mum αναφέρει και την τιμή του. 23 δραχμές το στικ, 35 δραχμές η συσκευασία με την μπίλια και 25 δραχμές το ανταλλακτικό της. Τιμές μάλλον τσουχτερές, αν λάβουμε υπόψη ότι το περιοδικό που φιλοξενούσε τη διαφήμιση έκανε 7 δραχμές, οι εφημερίδες 1,5 δραχμή και η λίρα Αγγλίας 324,50 δραχμές.

Το μαντίλι που πετιέται

Τεμπο Ελευθερία 19-10-1965

Την εποχή που σχεδόν σε όλες τις αντρικές τσέπες και τις γυναικείες τσάντες βρισκόταν από ένα μαντίλι, το επιχείρημα των χαρτομάντιλων Τέμπο ήταν ότι το μαντίλι μαζεύει μικρόβια κι έτσι το κρυολόγημα δεν περνάει ποτέ, ενώ το χαρτομάντιλο, που πετιέται μετά από κάθε χρήση, είναι σύμμαχος της υγείας.

Στη δεκαετία του ’60 οι ξένες γλώσσες δεν είχαν τη διάδοση που έχουν στις μέρες μας. Γι’ αυτό ενώ η συσκευασία γράφει Tempo, η διαφήμιση γράφει τη λέξη με ελληνικούς χαρακτήρες. Εκείνη την εποχή το χαρτομάντιλο ήταν μια εισαγόμενη πολυτέλεια που πληρωνόταν μάλλον ακριβά. Ένα πακέτο με δέκα χαρτομάντιλα έκανε τρεις δραχμές. Με τρεις δραχμές μπορούσες ν’ αγοράσεις δύο εφημερίδες.


Αν θέλετε να πάρετε μια ιδέα των τιμών εκείνης της εποχής, διαβάστε πόσο άξιζε ένα πεντακοσάρικο το 1964.

Το Lux, η Ροσάνα και οι βουτιές

%cf%83%ce%b1%cf%80%ce%bf%cf%8d%ce%bd%ce%b9-lux
1965

Στην ταινία «Ο παπατρέχας» (1966) τα κορίτσια βάζουν την κρέμα νυκτός που τους έδωσε η Βασούλα η κομμώτρια με τη σύσταση ότι και η Ροσάνα Ποντεστά την ίδια κρέμα μεταχειρίζεται. Σε ολοσέλιδες έγχρωμες διαφημίσεις του 1965 η Ροσάνα Ποντεστά μας συνιστούσε να φροντίζουμε την ομορφιά μας με το εισαγόμενο σαπούνι τουαλέτας Lux, όπως οι εννέα στους δέκα αστέρες του Χόλιγουντ.
Το 1965 είχαμε θαμπωθεί από τη Ροσάνα Ποντεστά και ενδιαφερόμασταν να μάθουμε το μυστικό της ομορφιάς της. Γιατί άραγε; Η Ροσάνα Ποντεστά είχε παίξει τη Ναυσικά στην «Οδύσσεια» του Μάριο Καμερίνι (1954) και την Ωραία Ελένη στην «Η Ελένη της Τροίας» του Ρόμπερτ Γουάιζ (1956). Οι ταινίες είχαν κάνει μεγάλη επιτυχία όταν προβλήθηκαν.
Εμείς γιατί καθυστερήσαμε δέκα ολόκληρα χρόνια να εντυπωσιαστούμε από το ταλέντο της Ροσάνας; Ίσως γιατί περισσότερο από το ταλέντο της μας έκαναν εντύπωση τα πάρτι στην Ύδρα. Εκείνα τα βράδια που ξεκίνησαν όταν η Σοφία Λόρεν γύριζε «Το παιδί και το δελφίνι» και συνεχίστηκαν με τους διάφορους αστέρες να διασκεδάζουν στη Λαγουδέρα και μετά να πέφτουν με τα ρούχα στη θάλασσα.

Πετάει-πετάει η Ολυμπιακή;

Η παλιά ΤΑΕ που πήρε ο Ωνάσης το 1956 και τη μετονόμασε σε Ολυμπιακή Αεροπορία, όχι, δεν πετάει. Τώρα πετάει η Olympic Air της Marfin. Αυτές οι χαριτωμένες διαφημίσεις είναι όλες από το καλοκαίρι του 1963, που η Ολυμπιακή Αεροπορία πετούσε και πήγαινε Άμστερνταμ, Ζυρίχη, Λονδίνο, Φρανκφούρτη, Κάιρο, Βηρυτό…

%ce%bf%ce%bb%cf%85%ce%bc%cf%80%ce%b9%ce%b1%ce%ba%ce%ae-28-7-1963_2


%ce%bf%ce%bb%cf%85%ce%bc%cf%80%ce%b9%ce%b1%ce%ba%ce%ae-16-7-1963_2
Δείτε και τις άλλες διαφημίσεις

Πόσο άξιζε ένα πεντακοσάρικο το 1964;

Διαφημιστική1964

Την άνοιξη του 1964 μια διαφημιστική εταιρεία ζητούσε από νέους καλλιτέχνες να φτιάξουν ασπρόμαυρες μακέτες που να διαφημίζουν προϊόντα γενικού εμπορίου χωρίς συγκεκριμένη επωνυμία και απεικόνιση του προϊόντος. Όπως η παραπάνω εικόνα, για παράδειγμα. Για κάθε μακέτα πλήρωνε 500 δραχμές. Ήταν πολλά, ήταν λίγα; Ας  δούμε μερικές τιμές της εποχής.

Πόσο αξίζει ένα πεντακοσάρικο το 1964;

Η εφημερίδα τιμάται 1,5 δραχμή,
τα χαρτομάντιλα Tempo 3 δραχμές,

500 _ 4-9-1964

Τέμπο_1964

το στιλό Bic 3,5, Συνεχίστε το διάβασμα