Τα τσιγάρα Ε του Καραβασίλη, ο καταπληκτικός σκιτσογράφος και μια σπόντα για το Μουσείο Σκίτσου που δεν έχουμε

Την εποχή που η φωτογραφία δεν ήταν ιδιαίτερα διαδεδομένη, οι διαφημιστικές εταιρείες κατέφευγαν στους σκιτσογράφους. Η εταιρεία Γκρέκα αγαπούσε ιδιαίτερα το σκίτσο και κάποιες καταχωρίσεις της στον τύπο ήταν ιδιαίτερα επιτυχημένες. Οι παρακάτω διαφημίσεις των τσιγάρων Β. Καραβασίλη, που δημοσιεύτηκαν το 1946 στις εφημερίδες, ήταν μια ανάλαφρη νότα μέσα στο μαύρο κλίμα της εποχής των στρατοδικείων, των θανατικών εκτελέσεων, των αποκηρύξεων, της νομιμοφροσύνης, του μίσους και του αίματος.

Ήταν μία σειρά διαφημίσεων που δημοσιεύτηκε από τις 12 μέχρι τις 20 Σεπτεμβρίου, μία διαφήμιση κάθε μέρα. Η σειρά ξεκινούσε με λίγο μυστήριο. Ο επιστήμονας, η αγρότισσα και ο εργάτης λένε: «Μας ανέθεσαν να σας ετοιμάσουμε κάτι το εξαιρετικό». Τι; Οι αναγνώστες έμαθαν την άλλη μέρα ότι επρόκειτο για τα καινούργια τσιγάρα Ε του Β. Καραβασίλη. Άφιλτρα, βέβαια. Το φίλτρο μπήκε αργότερα στη ζωή των Ελλήνων καπνιστών. Το μικρό πακέτο των 11 τσιγάρων έκανε 700 δραχμές και το κανονικό των 22 τσιγάρων έκανε 1.300 δραχμές.
Σε όλες τις διαφημίσεις της σειράς πρωταγωνιστούσαν αυτοί οι τρεις καλοσχεδιασμένοι και κεφάτοι χαρακτήρες.

Καραβασίλης Εμπρός 12-9-1946
12 Σεπτεμβρίου 1946

Δείτε και τις άλλες διαφημίσεις της σειράς

Advertisements

Μια ζωή Γκέισα

 

Μπρικ είναι τα αυγά του σολομού σαν ροζ χαντρούλες. Εντάξει, σολομούς δεν είχαμε στην Ελλάδα, οπότε εισάγαμε μπρικ, που είναι νηστίσιμο και θρεπτικό. Τώρα έχουμε σολομούς, αλλά είναι ιχθυοτροφείου κι έχουν βγάλει κακό όνομα, γιατί τους ταΐζουν αντιβιοτικά, υποκατάστατα και συνθετικές τροφές, για να μεγαλώσουν και να πάρουν ροζ χρώμα. Γιατί όμως εισάγαμε καβούρια και αχιβάδες; Δεν είχαμε;

 

Και καλά ο τόνος. Μέχρι το 1987, που άρχισε η συστηματική αλιεία του στην Ελλάδα, τόνο έτρωγαν λίγοι. Από το 1987 και μετά εξάγουμε το 80% της παραγωγής στην Ιαπωνία και κατόπιν εισάγουμε κονσέρβες Γκέισα με τόνο Ταϊλάνδης. Αλλά οι γαρίδες; Βέβαια, η διαφήμιση είναι του 1931, αλλά στην Κατοχή η γάμπαρη του Αμβρακικού χόρτασε πολύ κόσμο.

 

Σαρδέλες περίφημες και σκουμπριά με ντομάτα εισαγωγής. Τελικά οι αδελφοί Νοζάκι, με τα κονσερβοποιημένα προϊόντα θαλάσσης, έκαναν χρυσές δουλειές με μεγάλη διάρκεια. Η εταιρεία είναι made in USA και ξεκίνησε το 1907 στον Σαν Φρανσίσκο. Εξάγει στην Ελλάδα από το 1931 (χρονολογία της παλιότερης διαφήμισης που έχω βρει μέχρι τώρα). Σήμερα κάποιοι Nozaki brothers είναι χαρακτήρες άνιμε και η φίρμα Geisha ανήκει στην ιαπωνική Kawasho Foods Corporation, η οποία εξακολουθεί να μας προμηθεύει σαρδέλες, σκουμπριά και τόνους σε κονσέρβα. Και όχι μόνον εμάς, αλλά όλη την Ευρώπη, την Ασία, τη Μέση Ανατολή, την Αφρική και την Αμερική.
Τέτη Σώλου
Αύγουστος 2017

 

Ραδιόφωνο Tesla

Ξεχώρισα αυτή τη διαφήμιση για το σκίτσο της. Ποιος είναι ο σκιτσογράφος της διαφημιστικής εταιρείας; Η υπογραφή του δεν φαίνεται πουθενά.
Βλαχόπουλα με μακριές φουστανέλες και βλαχοπούλες με τσεμπέρι χαιρετίζουν τη σύγχρονη τεχνολογία που φτάνει σε κάποια μακρινή γωνιά της ελληνικής υπαίθρου. Από τις καπνοδόχους των σπιτιών βγαίνει καθησυχαστικά καπνός (ασφάλεια και ζεστασιά που τόσο είχαν λείψει), αλλά το χωριό δεν μοιάζει και πολύ για ελληνικό. Ούτε και το έλκηθρο που φέρνει τα ραδιόφωνα είναι, αλλά ούτε και τα ραδιόφωνα. Γενικά υπάρχει ένα γιορτινό ελληνο-ευρωπαϊκό ανακάτεμα.
Είμαστε ακόμα στην εποχή που η λέξη σπίτι γράφεται και με ήτα και με γιώτα, όπως η λέξη πίτα, που γράφεται και πήτα, αλλά και πίττα. Η λέξη ξέρω γράφεται και ξαίρω και λοιπά, και λοιπά.
Η διαφήμιση έχει κάποιο λάθος, αλλά δεν είναι το σπίτι με ήτα. Είναι που πιστεύει ότι στην Ελλάδα του 1954 κάποιος είναι σε θέση να κάνει σε κάποιον άλλον ένα τόσο ακριβό δώρο.
Μόνον ο θείος από την Αμερική!

Μπεμπέκες

Τη δεκαετία του ’30 οι Έλληνες μαθαίνουν την Μπεμπέκα. Ήταν το πρώτο προφυλακτικό που κυκλοφόρησε στην Ελλάδα και ήταν ελληνικό προϊόν.

%ce%bc%cf%80%ce%b5%ce%bc%cf%80%ce%ad%ce%ba%ce%b5%cf%82-%ce%b1%ce%ba%cf%81%cf%8c%cf%80%ce%bf%ce%bb%ce%b9%cf%82-11-3-1933

 

%ce%bc%cf%80%ce%b5%ce%bc%cf%80%ce%ad%ce%ba%ce%b5%cf%82-%ce%b5%ce%bb%ce%b5%cf%8d%ce%b8%ce%b5%cf%81%ce%bf%cf%82-%ce%ac%ce%bd%ce%b8%cf%81%cf%89%cf%80%ce%bf%cf%82-11-3-1933-2

%ce%bc%cf%80%ce%b5%ce%bc%cf%80%ce%ad%ce%ba%ce%b1-%ce%b1%ce%ba%cf%81%cf%8c%cf%80%ce%bf%ce%bb%ce%b9%cf%82-21-2-1933

Η προφύλαξη αφορούσε κυρίως την αποφυγή αφροδισίων νοσημάτων. Διαφημίσεις όπως οι παρακάτω ήταν πολύ συνηθισμένες.

Πετάει-πετάει η Ολυμπιακή;

Η παλιά ΤΑΕ που πήρε ο Ωνάσης το 1956 και τη μετονόμασε σε Ολυμπιακή Αεροπορία, όχι, δεν πετάει. Τώρα πετάει η Olympic Air της Marfin. Αυτές οι χαριτωμένες διαφημίσεις είναι όλες από το καλοκαίρι του 1963, που η Ολυμπιακή Αεροπορία πετούσε και πήγαινε Άμστερνταμ, Ζυρίχη, Λονδίνο, Φρανκφούρτη, Κάιρο, Βηρυτό…

 

%ce%bf%ce%bb%cf%85%ce%bc%cf%80%ce%b9%ce%b1%ce%ba%ce%ae-28-7-1963_2


%ce%bf%ce%bb%cf%85%ce%bc%cf%80%ce%b9%ce%b1%ce%ba%ce%ae-16-7-1963_2
Δείτε και τις άλλες διαφημίσεις

Η Ημέρα των αδελφών Αθανασιάδη

ΗΜΕΡΑ 1-6-3-1964

Στις αρχές Μαρτίου του 1964 δημοσιεύεται για μερικές μέρες η παραπάνω βινιέτα. «Καλημέρα με ΗΜΕΡΑ». Κάτι καινούργιο έρχεται. Μάλλον εφημερίδα.

Δείτε τη συνέχεια

Πόσο άξιζε ένα πεντακοσάρικο το 1964;

Διαφημιστική1964

Την άνοιξη του 1964 μια διαφημιστική εταιρεία ζητούσε από νέους καλλιτέχνες να φτιάξουν ασπρόμαυρες μακέτες που να διαφημίζουν προϊόντα γενικού εμπορίου χωρίς συγκεκριμένη επωνυμία και απεικόνιση του προϊόντος. Όπως η παραπάνω εικόνα, για παράδειγμα. Για κάθε μακέτα πλήρωνε 500 δραχμές. Ήταν πολλά, ήταν λίγα; Ας  δούμε μερικές τιμές της εποχής.

Πόσο αξίζει ένα πεντακοσάρικο το 1964;

Η εφημερίδα τιμάται 1,5 δραχμή,
τα χαρτομάντιλα Tempo 3 δραχμές,

500 _ 4-9-1964

Τέμπο_1964

το στιλό Bic 3,5, Συνεχίστε το διάβασμα