Προσφυγόπουλα στη Θεσσαλονίκη-φωτογραφίες

 

Περισσότερες φωτογραφίες

Advertisements

Οι σαλταδόροι της Κατοχής

Με την είσοδο των γερμανών στην Αθήνα στις 27 Απριλίου 1941, η πείνα ξέσπασε απότομα και με σφοδρότητα. Οι κατακτητές καταλήστεψαν αποθήκες, καταστήματα και αγροτική παραγωγή. Στη συνέχεια πουλούσαν τα προϊόντα στους συνεργάτες τους, τους μαυραγορίτες. Και οι μαυραγορίτες τα πουλούσαν σε αστρονομικές τιμές. Σπίτια, κοσμήματα, έργα τέχνης και κειμήλια άρχισαν να περνάνε στα χέρια των άθλιων μαυραγοριτών για έναν ντενεκέ λάδι ή ένα σακί αλεύρι! Λόγω του πληθωρισμού το χρήμα δεν είχε καμία αξία. Το λάδι και το αλεύρι ήταν σαν νόμισμα. Η αξία των πραγμάτων που πουλούσαν οι άνθρωποι για να γλιτώσουν από την πείνα, καθοριζόταν σε ποσότητα λαδιού και αλευριού.

%ce%b3%ce%b5%cf%81%ce%bc%ce%b1%ce%bd%ce%bf%ce%af-%ce%bb%ce%b5%ce%b7%ce%bb%ce%b1%cf%84%ce%bf%cf%8d%ce%bd-%ce%ba%ce%b1%cf%84%ce%b1%cf%83%cf%84%ce%ae%ce%bc%ce%b1%cf%84%ce%b1
Οι ναζί λεηλατούν κατάστημα.

Διαβάστε τη συνέχεια

Μαργώνεις, καμάρι μ;

 

Μπαλάφας-Κρυώνεις καμάρι μ'.jpg
Φωτογραφία του Κώστα Μπαλάφα. Δεκαετία ’50.

Πόλεμος, Κατοχή, Εμφύλιος. Η Ελλάδα ερείπια, οι Έλληνες διχασμένοι, τα σπίτια ορφανεμένα, η φτώχεια αβάσταχτη. Η μάνα στα μαύρα και στο πρόσωπό της χαραγμένη η Ιστορία. Μοναδική της περιουσία ένα γουρούνι και στην πλάτη το παιδί. Πού θα τη βγάλει ο κακοτράχαλος δρόμος; Στο εξοντωτικό μεροκάματο που θα τους κρατήσει και τους τρεις ζωντανούς.
«Αυτή η γυναίκα θα περπατήσει 70 χιλιόμετρα μέσα στη βροχή, με το γουρούνι και το παιδί. Πού θα κοιμηθούν το βράδυ; Θα κατέβουν στον κάμπο για μεροκάματο. Έχω τέτοια ντοκουμέντα πως αυτός ο κόσμος που ζει σήμερα δεν είναι ίδιος με τον χτεσινό», είπε ο Κώστας Μπαλάφας.
Η γυναίκα με το παιδί και το γουρούνι είναι μια από τις Ηπειρώτισσες μάνες που φωτογράφισε. Είναι το μνημείο της άγνωστης μάνας που για άλλη μια φορά σηκώνει το χρέος να ξαναστήσει την Ελλάδα στα πόδια της.

Α, όλα κι όλα! Εμείς Κουάκερ τρώμε, όχι βρώμη!

4 ΓΥΝΑΙΚΑ (4) copy
Περιοδικό ΓΥΝΑΙΚΑ, χειμώνας 1965.

Τρώγοντας ένα πιάτο Κουάκερ κάθε πρωί το παιδί παίρνει ασβέστιο, βιταμίνες, μέταλλα και αναπτύσσεται σωστά πάνω σε γερά θεμέλια, λάμπει από υγεία και αποκτάει κορμί λαμπάδα, όπως η Μαιρούλα Ευαγγέλου.
Ωραία μέχρις εδώ! Για ν’ απολαύσουμε τις ευεργετικές ιδιότητες της βρώμης, έπρεπε να εισάγουμε Κουάκερ από το Ρόττερνταμ (το οποίο, αν δεν κάνω λάθος, εισάγουμε ακόμα). Γιατί;
Μήπως η εύφορη ελληνική γη δεν έβγαζε βρώμη; Μήπως η ελληνική βρώμη υστερούσε; Μήπως σήμαινε κάτι για τους Έλληνες ο ασπρόμαυρος Κουάκερος της συσκευασίας; Οι Αμερικανοί, οι Εγγλέζοι ή οι Ολλανδοί βλέποντάς τον κάνουν εύκολα τον συνειρμό με τις αξίες που προβάλλουν οι Κουάκεροι –εντιμότητα, αγνότητα, ακεραιότητα και δύναμη. Εμείς πάλι όχι.
Μήπως τελικά το «Έφαγα ένα πιάτο κουάκερ» απλώς ακουγόταν καλύτερα από το «Έφαγα ένα πιάτο βρώμη»;
Τι λες κι εσύ, Μαιρούλα;

Διαβάστε τη συνέχεια

Το τρίκυκλο με τα παγωτά

Το παγωτό ξυλάκι ήταν μία από τις καινοτομίες της γαλακτοβιομηχανίας ΕΒΓΑ. Η συσκευασία ήταν απλή. Το ξυλάκι βρισκόταν μέσα σε χάρτινο σακουλάκι, ανοιχτό στο κάτω μέρος. Για ν’ ανοίξεις σωστά το παγωτό, έπρεπε να φυσήξεις το σακουλάκι, αλλιώς κινδύνευες το μισό παγωτό να ξεκολλήσει από το ξυλάκι και να μείνει μέσα.  Διαβάστε περισσότερα

Ξυπόλυτο τάγμα

 

ksypolito tagma copy.jpg

Όταν οι κατακτητές επιτάξαν το Παπάφειο, όπως έκαναν και με άλλα δημόσια κτίρια, τα ορφανά παιδιά βρέθηκαν άστεγα και απροστάτευτα στους δρόμους της Θεσσαλονίκης. Άρχισε τότε ένας σκληρότατος αγώνας για επιβίωση σε μια κατακτημένη πόλη που πέθαινε της πείνας. Έγιναν σαλταδόροι κι έκλεβαν από τα γερμανικά καμιόνια και από τους μαυραγορίτες ψωμί, λάδι και τρόφιμα για να ζήσουν τα ίδια, αλλά και για να συνδράμουν όσους είχαν ανάγκη. Ήταν ένα τάγμα από ξυπόλητους μικρούς ήρωες.
Η ταινία στηρίζεται στην αληθινή ιστορία της ομάδας που σχημάτισαν τα παιδιά του Παπάφειου και είναι συγχρόνως μια μαρτυρία που δείχνει την πείνα, την εξαθλίωση, τον τρόμο και την απελπισία της βασανισμένης Ελλάδας στον καιρό της μαύρης Κατοχής.

Διαβάστε περισσότερα

Παιχνίδια στον νεροχύτη

SAPOYNI PIATON.jpg

 

Άμα ψάχνει ο αναγνώστης με τον φακό να βρει το όνομα του προϊόντος… άσ’ τα. Το καλοχτενισμένο κορίτσι με την ποδιά της νοικοκυράς, τα υποκοριστικά «κορούλα» και «χεράκια» –άσε πια εκείνο το «ευαίσθητα»!– και η νοοτροπία ότι κάτι είναι τόσο εύκολο που ακόμα κι ένα παιδί μπορεί να το κάνει –λες και τα παιδιά είναι ηλίθια… Αλέκτωρ, δεν μας τα λες καλά.

Ο λόγος που ξεχώρισα αυτή τη διαφήμιση είναι ο μαρμάρινος νεροχύτης. Ένα είδος που τα αστικά νοικοκυριά βιάστηκαν να ξεφορτωθούν και ν’ αντικαταστήσουν με μεταλλικό. Γιατί;