Νυχτερινή περιπέτεια

Το Σάββατο ανακάλυψα μία παλιά ελληνική ταινία του 1954, τη «Νυχτερινή περιπέτεια». Λέω «ανακάλυψα» γιατί δεν την είχα δει ποτέ, αλλά ούτε και τη γνώριζα. Παίζουν παλιοί, γνωστοί και αγαπημένοι ηθοποιοί (Βασίλης Διαμαντόπουλος, Μαρία Αλκαίου, Ντίνος Ηλιόπουλος, Νίκος Τζόγιας), αλλά και ηθοποιοί της θεατρικής σκηνής και του ραδιοφωνικού θεάτρου που έχουν παίξει σε ελάχιστες ταινίες, όπως ο καταπληκτικός Μιχάλης Καλογιάννης και ο Γιάννης Αποστολίδης. Ανάμεσα σ’ αυτά τα μεγάλα και σπουδαία ονόματα ήταν και το όνομα της Νταίζης Μαυράκη, της σταρ Ελλάς των πρώτων μεταπολεμικών καλλιστείων, και μάλιστα σε πρωταγωνιστικό ρόλο.


Συμπτώσεις. Την επόμενη μέρα διάβασα ότι το πρωί του Σαββάτου έγινε η κηδεία της Νταίζης Μαυράκη, που πέθανε την Πέμπτη 20 Νοεμβρίου, πλήρης ημερών.


Νυχτερινή περιπέτεια-τίτλοι 6Η μουσική της ταινίας είναι του Μάνου Χατζιδάκι. Η ηχογράφηση έγινε ειδικά για την ταινία και στα δύο πιάνα έπαιζαν ο συνθέτης και ο Αργύρης Κουνάδης. Η έκπληξη ήταν ότι το σενάριο και τη σκηνοθεσία υπέγραψε ο Άγγελος Τερζάκης. Είχε παρακολουθήσει μαθήματα κινηματογράφου στην Ιταλία και η «Νυχτερινή περιπέτεια» ήταν η πρώτη και μοναδική του ταινία.

Διαβάστε τη συνέχεια

Advertisements

Μέγας αποκριάτικος χορός

Η γιαγιά και ο παππούς Τσατσούλη
Αποκριάτικος χορός σε επαρχιακή πόλη την εποχή του μεσοπολέμου. Είναι εντυπωσιακό ότι τόσοι άνθρωποι σταμάτησαν τη διασκέδασή τους και μαζεύτηκαν ο ένας κοντά στον άλλον για να χωρέσουν στον φακό του φωτογράφου, χωρίς να χάσουν το κέφι τους. Πόση ώρα, άραγε, χρειάστηκε μέχρι να τραβηχτεί η φωτογραφία και να ξαναρχίσει ο χορός;

Κάθε χρόνο, την εποχή της αποκριάς, όλοι οι σύλλογοι, σύνδεσμοι, σωματεία, αδελφότητες, ομοσπονδίες και λέσχες έδιναν τον μεγάλο ετήσιο χορό τους σε κάποιο θέατρο, ξενοδοχείο ή κέντρο. Με φράκα και τουαλέτες, με μεταμφιέσεις, με παραδοσιακές ενδυμασίες, με κοτιγιόν, με ατραξιόν, με λαχειοφόρους αγορές και διαγωνισμούς ομορφιάς, οι χοροεσπερίδες συνδύαζαν την ψυχαγωγία με τη φιλανθρωπία.
Το παλιό καρναβάλι με τα γλέντια στους δρόμους και στις γειτονιές το έσβησαν οι Βαλκανικοί και ο Πρώτος Παγκόσμιος.
Διαβάστε τη συνέχεια

Τιτάνια

Τιτάνια.jpg

Το Τιτάνια βρισκόταν στον αριθμό 50 της οδού Πανεπιστημίου, δίπλα στο Ρεξ και το Σινεάκ. Την εκμετάλλευση είχε η Ελληνική Κινηματογραφική Ένωση. Ήταν χειμερινός κινηματογράφος 2.000 θέσεων με πλατεία και δύο εξώστες. Τα καθίσματα ήταν αναπαυτικά και ταπετσαρισμένα με βελούδο, όπως βελούδινη ήταν και η αυλαία του.

Εγκαινίασε τη λειτουργία του στις 17 Νοεμβρίου 1933 με το έργο Νινόν, της γερμανικής εταιρείας UFA, στο οποίο πρωταγωνιστούσε ο Ζαν Κιεπούρα.

Διαβάστε τη συνέχεια

Ο Τζογές , το αθάνατο γελεκάκι και το καλλίγραμμο ναυτάκι

Το γελεκάκι
Η λαϊκή έμπνευση, η μούσα του λαουτζίκου, ρε Κατινάκι μου, εφέτος έβαλε τα γυαλιά στους μουσουργούς και ποιητάς που με ρούμπες, χαβάγιες και χίλια δυο άλλα νέα μουσικά είδη, μας σερβίρουν κάθε χρόνο ένα σωρό τραγούδια, που με δαύτα μας ξεκουφαίνουνε τα καβουρντιστήρια της μόδας που λέγονται γραμμόφωνα. Κάτω λοιπόν τα σαχλοτράγουδα κι οι ανοησίες και ζήτω το φετεινό μεγάλο μερακλοειδές «Ντούρου ντούρου», το νέο «Καλογεράκι», το «Γελεκάκι», ρε Κατινάκι μου, φρέσκο φρέσκο τραγούδι, μάγκικο τραγούδι που όλης της Αθήνας τα στόματα τραγουδάνε:

Το γελεκάκι που φορείς
εγώ το ’χω ραμμένο,
με πίκρες και με βάσανα
το ’χω φοδραρισμένο.

Όλοι σε λένε μέλισσα,
μα εγώ σε λέω σφήκα,
της σφήκας έχεις το κεντρί
της μέλισσας τη γλύκα.

Άντε ρε, το μαλώνω, το μαλώνω,
κι ύστερα το μετανιώνω.
Συνεχίστε, έχει κι άλλο