Στιγμιότυπα από την παρουσίαση της έρευνας «Βούρλα» που οργάνωσαν οι Proud Seniors Greece στο Booze Upstairs

 

Proud Seniors όλοι 2

Θέλω να ευχαριστήσω τους Proud Seniors Greece που αγκάλιασαν την έρευνά μου για τα Βούρλα και διοργάνωσαν αυτή την ξεχωριστή βραδιά και ιδιαίτερα
τον Γιάννο Κανελλόπουλο, ιδρυτή και ψυχή της ομάδας,
τη Ζωή Νικητάκη, συγκλονιστική αφηγήτρια και παλιά σύντροφο στις παρουσιάσεις από τον Λευκάδιο Χερν ως τα Βούρλα,
τον Π.Μ. Ζερβό, καινούργιο φίλο, που μας περπάτησε από τα Βούρλα στην Τρούμπα,
τον Παναγιώτη Σκιαδά, που τράβηξε τις παραπάνω και άλλες πολλές φωτογραφίες,
τους φίλους, που δεν τους εμπόδισε το τσουχτερό κρύο να τιμήσουν την παρουσίαση και να τοποθετηθούν στη συζήτηση που ακολούθησε,
το Booze Upstairs που μας φιλοξένησε και
όλους αυτούς που συντέλεσαν στην άψογη διοργάνωση και στην όμορφη βραδιά.

Advertisements

Συζήτηση για τα Βούρλα με τον Γιώργο Γεωργιάδη στην εκπομπή του «Περιπλανώμενος Δερβίσης», την Τετάρτη 28 Νοεμβρίου

μεταδεύτερο 5

Η συζήτηση μεταδόθηκε ζωντανά και μπορείτε να την ακούσετε
ΕΔΩ

Οι Proud Seniors παρουσιάζουν την έρευνα «Βούρλα» και σας προσκαλούν

Βούρλα_παρουσίαση PROUD

Από την κυκλοφορία του βιβλίου πέρσι αποφασίσαμε με τον ιδρυτή των Proud Seniors Greece Γιάννο Κανελλόπουλο να κάνουμε μία παρουσίαση της έρευνας Βούρλα υπό την αιγίδα των Proud Seniors Greece, καθώς ένας από τους σκοπούς του βιβλίου είναι ν’ ανοίξει μια συζήτηση με ομάδες για το χτες και το σήμερα (πόρνη/εργάτρια του σεξ, σωματεμπορία/trafficking κ.λ.π.)

Κύριος σκοπός του είναι να αποτίσει φόρο τιμής στα βασανισμένα πλάσματα, που η διπλή ηθική της κοινωνίας και της πολιτείας είχε καταδικάσει, με τον εγκλεισμό και την πορνεία, να ξεχάσουν ότι είναι ανθρώπινα πλάσματα.

Τα Βούρλα ήταν ένα διαρκές έγκλημα κατά των έγκλειστων γυναικών. Εργολάβοι, επιχειρηματίες, πολιτικοί, τραπεζίτες, ο δήμος του Πειραιά, η αστυνομία ευθύνονται άμεσα ή έμμεσα για τη δημιουργία και τη διατήρηση αυτού του αίσχους επί εξήντα χρόνια.
Πίσω από την ψηλή μάντρα, που χώριζε το μπορντέλο από την κοινωνία, ψωνίσματα, ναρκωτικά, ξύλο, αλλά και συμπόνια και μεγαλείο. Ξεχείλιζε η ανάγκη «Κάτι να μείνει από μένα, όταν θα ’χω φύγει από τη ζωή».

Αυτά και άλλα θα έχουμε την ευκαιρία να συζητήσουμε μετά την παρουσίαση με προβολή εικόνων, που θα γίνει την Πέμπτη 29 Νοεμβρίου, στις 7.30 μ.μ., στο Booze Upstairs (Κολοκοτρώνη 57). Μαζί μου στο πάνελ θα είναι η Ζωή Νικητάκη, αφηγήτρια και ζωγράφος και ο Π.Μ. Ζερβός, συγγραφέας.

Είστε ευπρόσδεκτοι!

Η ιστορία της Σιμωνίδας

Στις 16 Ιουλίου συμπληρώθηκαν είκοσι χρόνια από τον θάνατο της Ζωής Καρέλλη. Τιμάμε τη μνήμη της με την ιστορία της Σιμωνίδας, που η πένα της Ζωής Καρέλλη μετέφερε στο θέατρο, το 1965, με το έργο «Σιμωνίς, η βασιλόπαις του Βυζαντίου». Μια τραγική ιστορία, ένα συγκλονιστικό θεατρικό.

Σιμωνίδα θεατρικό
Η αφίσα του έργου.

Η ιστορία της Σιμωνίδας
Τον Απρίλιο του 1299 τελέστηκε στη Θεσσαλονίκη ένας βασιλικός γάμος. Ο κράλης της Σερβίας Στέφανος ο ΙΣΤ΄ Μιλουτίν νυμφεύτηκε την βασιλόπαιδα του Βυζαντίου Σιμωνίδα, θυγατέρα του Ανδρόνικου του Β΄ του Παλαιολόγου. Ήταν ένας γάμος πολιτικής σκοπιμότητας, με τον οποίο η βυζαντινή διπλωματία μετέτρεπε έναν ισχυρό εχθρό σε ισχυρό φίλο. Ήταν, επίσης, ένας γάμος επιεικώς απαράδεκτος. Όχι γιατί ο γαμπρός ήταν ένας βίαιος άντρας σαράντα χρόνια μεγαλύτερος από τη νύφη, αλλά γιατί η νύφη ήταν παιδί πέντε χρόνων.

Διαβάστε τη συνέχεια

Το Εφετείο, το Αμπασαντέρ και η περιπετειώδης ζωή της κοντέσας Τζένης Θεοτόκη

Το Εφετείο Αθηνών, μέχρι το 2000 που μεταφέρθηκε στα σύγχρονα κτίρια της λεωφόρου Αλεξάνδρας, βρισκόταν στη περιοχή της Ομόνοιας, στην οδό Σωκράτους 65. Κάποιοι παλιοί δικηγόροι το αποκαλούσαν Αμπασαντέρ, γιατί το Εφετείο στεγαζόταν στο κτίριο του παλιού ξενοδοχείου Ambassadeur. Όταν όμως είχαν δίκη εκεί, δεν έλεγαν ποτέ «πάω στο Αμπασαντέρ», αλλά «έχω Εφετείο».
Είναι ένα οκταώροφο κτίριο, που χτίστηκε στα τέλη της δεκαετίας του ’50, σε σχέδια του αρχιτέκτονα Σπύρου Στάικου. Γνώρισε μέρες ακμής και πολυτέλειας ως κεντρικό ξενοδοχείο για πλούσιους αστούς, αλλά μετά ατύχησε και συνεχίζει να δυστυχεί, μια που εδώ και δεκαοχτώ χρόνια είναι ένα από τα άδεια και κλειστά κτίρια-φαντάσματα του κέντρου.

 

Στη θέση του βρισκόταν μέχρι το 1956 ένα από τα όμορφα μέγαρα της Αθήνας, Διαβάστε τη συνέχεια

Απαγωγές κοριτσιών για εξισλαμισμό από άρθρα εφημερίδων της παλιάς Θεσσαλονίκης – Πώς γινόταν ο εξισλαμισμός – Η ξεχωριστή περίπτωση της Κυράννας

Οι μουσουλμάνοι, ακόμα και μετά τον εκσυγχρονισμό της οθωμανικής αυτοκρατορίας, δεν σταμάτησαν να αρπάζουν κορίτσια για να τα εξισλαμίσουν με τη βία. Πολλές φορές τα κίνητρα ήταν ερωτικά. Πάντως, η προσχώρηση ενός χριστιανού στον ισλαμισμό αποτελούσε μεγάλο γεγονός της θρησκευτικής ζωής των μουσουλμάνων –αληθινή νίκη.
Ο απαγωγέας, αφού άρπαζε την κοπέλα, κάλυπτε το κεφάλι της με μουσουλμανική μαντίλα και τη μετέφερε στον τόπο όπου θα γινόταν ο εξισλαμισμός.
Οι γονείς κι οι συγγενείς φυσικά αναζητούσαν τα κορίτσια τους, απευθύνονταν στις αρχές και πολλές φορές κατόρθωναν να τα πάρουν πίσω – συνήθως με την παρέμβαση κάποιου αξιοσέβαστου προσώπου, όπως του μητροπολίτη. Μα και τότε, δεν ήταν λίγες οι φορές που η κοπέλα δεν πρόφταινε να γυρίσει στο σπίτι της. Ήταν θέμα τιμής για τον απαγωγέα να την αρπάξει ξανά.
Ο βαθμός επιτυχίας των προσπαθειών της οικογένειας ήταν αντιστρόφως ανάλογος της κοινωνικής και οικονομικής επιφάνειας του απαγωγέα. Με άλλα λόγια, όσο πιο ψηλά στεκόταν ο απαγωγέας, τόσο λιγότερες πιθανότητες είχε η κοπέλα να ξαναδεί το σπίτι της. Οι δράστες πολύ σπάνια τιμωρούνταν.

Διαβάστε τη συνέχεια

Πληρωμένοι έρωτες μιας άλλης εποχής-Συνέντευξη στο docville της εφημερίδας Documento

Η συζήτηση με την Έμυ Ντούρου για μπορντέλα, υπόκοσμο και ηθική, που έγινε με αφορμή την πρόσφατη κυκλοφορία του βιβλίου «Κάτι να μείνει από μένα-Πόρνες στα Βούρλα», δημοσιεύτηκε σήμερα στο docville της Documento, εξώφυλλο και μεσαίο σαλόνι, με τίτλο «Πληρωμένοι έρωτες μιας άλλης εποχής».

Μπορείτε να διαβάσετε τη συνέντευξη σε ηλεκτρονική μορφή στον παρακάτω σύνδεσμο:
Ιστορίες για πόρνες και νταβατζήδες στα Βούρλα

«Κάτι να μείνει από μένα»-Πόρνες στα Βούρλα: το βιβλίο και η ραδιοφωνική εκπομπή

Βούρλα-εξώφυλλο εμπρός

Ίσως διαβάσατε την έρευνα που έκανα το καλοκαίρι για τα Βούρλα, το τεράστιο δημόσιο μπορντέλο στη Δραπετσώνα, που έφτιαξε ο δήμος του Πειραιά και που λειτούργησε εξήντα χρόνια υπό την προστασία του κράτους και την περιφρούρηση της αστυνομίας.
Η έρευνα δημοσιεύτηκε στη HuffPost, αναδημοσιεύτηκε στη Μηχανή του Χρόνου και τώρα με προσθήκη αδημοσίευτου υλικού θα κυκλοφορήσει σε βιβλίο από τις εκδόσεις Ars Libri.
Με τις εκδόσεις Ars Libri είμαστε στο ίδιο μήκος κύματος. Το βιβλίο είναι ένας μικρός φόρος τιμής στις βασανισμένες υπάρξεις που εγκλείστηκαν στα Βούρλα και που η διπλή αντίληψη της ηθικής καταδίκασε να ξεχάσουν ότι είναι ανθρώπινα πλάσματα.

Την Τρίτη 19 Σεπτεμβρίου, στο Δεύτερο Πρόγραμμα, με τον Άγγελο Σταθόπουλο στην εκπομπή του «Στις αγορές του Δεύτερου-Στις αγορές του κόσμου» μιλήσαμε για τον άγνωστο κόσμο των Βούρλων.
Μπορείτε ν’ ακούσετε τη συνομιλία μας στο παρακάτω βίντεο.

Αν θέλετε ν’ ακούσετε ολόκληρη την εκπομπή με τα καταπληκτικά ρεμπέτικα που τη συνοδεύουν (όλα ένα κι ένα!), επισκεφθείτε τον παρακάτω σύνδεσμο:

Τέτη Σώλου, «Στις αγορές του Δεύτερου-Στις αγορές του κόσμου», 19-9-2017

(Ενδεχομένως βγάζει μήνυμα ότι δεν μπορεί να σκανάρει το αρχείο για ιούς λόγω του μεγέθους του. Το έχω αποθηκεύσει στο Mydrive και είναι ασφαλές)

 


Δείτε σχετικά στη HuffPost
Η ιστορία για το δημόσιο πορνείο της Δραπετσώνας γίνεται βιβλίο

Γυναικεία ψήφος. Άλλο φρούτο κι αυτό!

 

%ce%b5%ce%ba%ce%bb%ce%bf%ce%b3%ce%ad%cf%82-life_ath46political_speech-%cf%83%ce%b7%ce%bc%ce%b5%ce%b9%cf%8e%ce%bd%cf%89-%cf%84%ce%b9%cf%82-%ce%b3%cf%85%ce%bd%ce%b1%ce%af%ce%ba%ce%b5%cf%82

Αθήνα 1946. Μια ήσυχη προεκλογική συγκέντρωση στην οδό Κοραή. Χωρίς πανό, χωρίς πλακάτ. Αλλά και χωρίς γυναίκες. Όσες μπόρεσα να εντοπίσω μεγεθύνοντας τη φωτογραφία τις σημείωσα με κόκκινη βούλα. Δέκα γυναίκες!

Συμπτωματικά δέκα ήταν όλες κι όλες οι γυναίκες που είχαν εγγραφεί στους εκλογικούς καταλόγους τον Δεκέμβριο του 1930, δηλαδή τη χρονιά που παραχωρήθηκε στις γυναίκες το δικαίωμα ψήφου. Δεν παραχωρήθηκε σε όλες. Μόνο σε όσες είχαν βγάλει το δημοτικό και είχαν κλείσει τα τριάντα. Αντίστοιχοι περιορισμοί δεν ίσχυαν για τους άντρες. Διαβάστε περισσότερα

Μαργώνεις, καμάρι μ;

 

Μπαλάφας-Κρυώνεις καμάρι μ'.jpg
Φωτογραφία του Κώστα Μπαλάφα. Δεκαετία ’50.

Πόλεμος, Κατοχή, Εμφύλιος. Η Ελλάδα ερείπια, οι Έλληνες διχασμένοι, τα σπίτια ορφανεμένα, η φτώχεια αβάσταχτη. Η μάνα στα μαύρα και στο πρόσωπό της χαραγμένη η Ιστορία. Μοναδική της περιουσία ένα γουρούνι και στην πλάτη το παιδί. Πού θα τη βγάλει ο κακοτράχαλος δρόμος; Στο εξοντωτικό μεροκάματο που θα τους κρατήσει και τους τρεις ζωντανούς.
«Αυτή η γυναίκα θα περπατήσει 70 χιλιόμετρα μέσα στη βροχή, με το γουρούνι και το παιδί. Πού θα κοιμηθούν το βράδυ; Θα κατέβουν στον κάμπο για μεροκάματο. Έχω τέτοια ντοκουμέντα πως αυτός ο κόσμος που ζει σήμερα δεν είναι ίδιος με τον χτεσινό», είπε ο Κώστας Μπαλάφας.
Η γυναίκα με το παιδί και το γουρούνι είναι μια από τις Ηπειρώτισσες μάνες που φωτογράφισε. Είναι το μνημείο της άγνωστης μάνας που για άλλη μια φορά σηκώνει το χρέος να ξαναστήσει την Ελλάδα στα πόδια της.