Τι σήμερα, τι αύριο, τι τώρα

Μαρίκα Νίνου Τι σήμερα τι αύριο
Δίφυλλο με τραγούδια του Τσιτσάνη, από το βιβλίο του Ηλία Πετρόπουλου Ρεμπέτικα Τραγούδια.

Η Μαρίκα Νίνου έφυγε από το κέντρο Φλώριδα όπου εμφανιζόταν με τον Στελάκη Περιπινιάδη και πήγε στου Τζίμη του Χοντρού, που της πρόσφερε μεγαλύτερο μεροκάματο. Οι 25 δραχμές του Φλώριδα, έγιναν 90 στου Τζίμη του Χοντρού. Το σπουδαιότερο όμως είναι ότι γνώρισε τον Τσιτσάνη. Αμέσως ξεκίνησε η συνεργασία τους που γνώρισε τεράστια επιτυχία. Το ένα τραγούδι διαδεχόταν το άλλο και το ένα ήταν καλύτερο από τ’ άλλο. Διαβάστε τη συνέχεια

Advertisements

Η αξέχαστη Μαρίκα Νίνου

Φέτος συμπληρώνονται 62 χρόνια από τη νύχτα 22 προς 23 Φλεβάρη που σίγησε για πάντα η μοναδική φωνή της Μαρίκας Νίνου. Έφυγε νεότατη, μόλις 35 χρόνων. Τριάντα χρόνια μετά τον θάνατό της, ο Ηλίας Πετρόπουλος έγραψε το παρακάτω κείμενο για να τιμήσει την αλησμόνητη τραγουδίστρια. Το αναδημοσιεύουμε στη μνήμη της.


Ακριβώς πριν τριάντα χρόνια ξεψύχησε η Μαρίκα Νίνου, μια από τις μεγαλύτερες φωνές που γέννησε η χώρα μας. Η θλιβερή επέτειος πέρασε, απ’ όσο ξέρω, απαρατήρητη. Γράφω αυτό το σημείωμα για να τιμήσω, από μακριά, την αλησμόνητη τραγουδίστρια που εξακολουθεί να μας δίνει κουράγιο.

Μαρίκα Νίνου

Και πρώτα-πρώτα, η Μαρίκα Νίνου δεν ήτο ελληνίδα. Η Μαρίκα Νίνου είχε αρμένικη καταγωγή. Οι γονείς της, Γκιούλα (Τριανταφυλλιά) και Οβανές (Γιάννης), ήσανε αρμένηδες της Σμύρνης, που, ως εκ θαύματος, γλιτώσανε από τη μεγάλη σφαγή. Η Μαρίκα Νίνου γεννήθηκε το 1922, πάνω στο βαπόρι Ευαγγελία, που έφερνε την οικογένεια Αταμιάν στον Πειραιά. Οι Αταμιάν κατέληξαν στην Κοκινιά. Ο πατέρας της Μαρίκας Νίνου, που ήτανε χύτης, έψαξε για δουλειά. Η οικογένεια πέρασε πολύ δύσκολα χρόνια. Διαβάστε τη συνέχεια

Από τους βοσκούς που κατέβηκαν απ’ τα Βαρδούσια κι έγιναν βιομήχανοι στην Αθήνα ξεκινήσαμε, στη Μαρία την Πενταγιώτισσα καταλήξαμε

Μαρία Πενταγιώτισσα λεπτ

Στα Πατήσια, κοντά στον Άγιο Λουκά, λειτουργούσε ένα βουστάσιο, που προμήθευε τα νοικοκυριά με φρέσκο γάλα, ανάδινε όμως και ανυπόφορες μυρωδιές. Ο Φιλίππου, που είχε το βουστάσιο, άνοιξε στο Λυσσιατρείο –τρεις στάσεις πιο κάτω– ένα γαλατάδικο, που απόχτησε τόσο μεγάλη φήμη, ώστε είχε πελάτες από διάφορες περιοχές της Αθήνας.
Έτσι ξεκίνησε η γαλακτοβιομηχανία ΦΑΓΕ: από έναν πρόγονο που ήταν βοσκός στα Βαρδούσια κι έστησε βουστάσιο και γαλατάδικο στην πρωτεύουσα.
Συμπτωματικά από τα Βαρδούσια κατέβηκε στην Αθήνα κι ένας άλλος βοσκός, ο Δασκαλόπουλος. Αυτός άνοιξε γαλατάδικο στα Εξάρχεια. Ήταν παππούς των Δασκαλόπουλων, που δημιούργησαν τη γαλακτοβιομηχανία ΔΕΛΤΑ (νυν Vivartia).
Το χωριό του Δασκαλόπουλου, η Γρανίτσα (σήμερα λέγεται Διακόπι), ήταν κοντά στους Πενταγιούς, το χωριό της Μαρίας της Πενταγιώτισσας, που στην ποδιά της σφάζονταν παλικάρια και που το επώνυμό της ήταν Δασκαλοπούλου. Διαβάστε τη συνέχεια

Στιγμιότυπα από την παρουσίαση της έρευνας «Βούρλα» που οργάνωσαν οι Proud Seniors Greece στο Booze Upstairs

 

Proud Seniors όλοι 2

Θέλω να ευχαριστήσω τους Proud Seniors Greece που αγκάλιασαν την έρευνά μου για τα Βούρλα και διοργάνωσαν αυτή την ξεχωριστή βραδιά και ιδιαίτερα
τον Γιάννο Κανελλόπουλο, ιδρυτή και ψυχή της ομάδας,
τη Ζωή Νικητάκη, συγκλονιστική αφηγήτρια και παλιά σύντροφο στις παρουσιάσεις από τον Λευκάδιο Χερν ως τα Βούρλα,
τον Π.Μ. Ζερβό, καινούργιο φίλο, που μας περπάτησε από τα Βούρλα στην Τρούμπα,
τον Παναγιώτη Σκιαδά, που τράβηξε τις παραπάνω και άλλες πολλές φωτογραφίες,
τους φίλους, που δεν τους εμπόδισε το τσουχτερό κρύο να τιμήσουν την παρουσίαση και να τοποθετηθούν στη συζήτηση που ακολούθησε,
το Booze Upstairs που μας φιλοξένησε και
όλους αυτούς που συντέλεσαν στην άψογη διοργάνωση και στην όμορφη βραδιά.

Συζήτηση για τα Βούρλα με τον Γιώργο Γεωργιάδη στην εκπομπή του «Περιπλανώμενος Δερβίσης», την Τετάρτη 28 Νοεμβρίου

μεταδεύτερο 5

Η συζήτηση μεταδόθηκε ζωντανά και μπορείτε να την ακούσετε
ΕΔΩ

Οι Proud Seniors παρουσιάζουν την έρευνα «Βούρλα» και σας προσκαλούν

Βούρλα_παρουσίαση PROUD

Από την κυκλοφορία του βιβλίου πέρσι αποφασίσαμε με τον ιδρυτή των Proud Seniors Greece Γιάννο Κανελλόπουλο να κάνουμε μία παρουσίαση της έρευνας Βούρλα υπό την αιγίδα των Proud Seniors Greece, καθώς ένας από τους σκοπούς του βιβλίου είναι ν’ ανοίξει μια συζήτηση με ομάδες για το χτες και το σήμερα (πόρνη/εργάτρια του σεξ, σωματεμπορία/trafficking κ.λ.π.)

Κύριος σκοπός του είναι να αποτίσει φόρο τιμής στα βασανισμένα πλάσματα, που η διπλή ηθική της κοινωνίας και της πολιτείας είχε καταδικάσει, με τον εγκλεισμό και την πορνεία, να ξεχάσουν ότι είναι ανθρώπινα πλάσματα.

Τα Βούρλα ήταν ένα διαρκές έγκλημα κατά των έγκλειστων γυναικών. Εργολάβοι, επιχειρηματίες, πολιτικοί, τραπεζίτες, ο δήμος του Πειραιά, η αστυνομία ευθύνονται άμεσα ή έμμεσα για τη δημιουργία και τη διατήρηση αυτού του αίσχους επί εξήντα χρόνια.
Πίσω από την ψηλή μάντρα, που χώριζε το μπορντέλο από την κοινωνία, ψωνίσματα, ναρκωτικά, ξύλο, αλλά και συμπόνια και μεγαλείο. Ξεχείλιζε η ανάγκη «Κάτι να μείνει από μένα, όταν θα ’χω φύγει από τη ζωή».

Αυτά και άλλα θα έχουμε την ευκαιρία να συζητήσουμε μετά την παρουσίαση με προβολή εικόνων, που θα γίνει την Πέμπτη 29 Νοεμβρίου, στις 7.30 μ.μ., στο Booze Upstairs (Κολοκοτρώνη 57). Μαζί μου στο πάνελ θα είναι η Ζωή Νικητάκη, αφηγήτρια και ζωγράφος και ο Π.Μ. Ζερβός, συγγραφέας.

Είστε ευπρόσδεκτοι!

Η ιστορία της Σιμωνίδας

Στις 16 Ιουλίου συμπληρώθηκαν είκοσι χρόνια από τον θάνατο της Ζωής Καρέλλη. Τιμάμε τη μνήμη της με την ιστορία της Σιμωνίδας, που η πένα της Ζωής Καρέλλη μετέφερε στο θέατρο, το 1965, με το έργο «Σιμωνίς, η βασιλόπαις του Βυζαντίου». Μια τραγική ιστορία, ένα συγκλονιστικό θεατρικό.

Σιμωνίδα θεατρικό
Η αφίσα του έργου.

Η ιστορία της Σιμωνίδας
Τον Απρίλιο του 1299 τελέστηκε στη Θεσσαλονίκη ένας βασιλικός γάμος. Ο κράλης της Σερβίας Στέφανος ο ΙΣΤ΄ Μιλουτίν νυμφεύτηκε την βασιλόπαιδα του Βυζαντίου Σιμωνίδα, θυγατέρα του Ανδρόνικου του Β΄ του Παλαιολόγου. Ήταν ένας γάμος πολιτικής σκοπιμότητας, με τον οποίο η βυζαντινή διπλωματία μετέτρεπε έναν ισχυρό εχθρό σε ισχυρό φίλο. Ήταν, επίσης, ένας γάμος επιεικώς απαράδεκτος. Όχι γιατί ο γαμπρός ήταν ένας βίαιος άντρας σαράντα χρόνια μεγαλύτερος από τη νύφη, αλλά γιατί η νύφη ήταν παιδί πέντε χρόνων.

Διαβάστε τη συνέχεια

Το Εφετείο, το Αμπασαντέρ και η περιπετειώδης ζωή της κοντέσας Τζένης Θεοτόκη

Το Εφετείο Αθηνών, μέχρι το 2000 που μεταφέρθηκε στα σύγχρονα κτίρια της λεωφόρου Αλεξάνδρας, βρισκόταν στη περιοχή της Ομόνοιας, στην οδό Σωκράτους 65. Κάποιοι παλιοί δικηγόροι το αποκαλούσαν Αμπασαντέρ, γιατί το Εφετείο στεγαζόταν στο κτίριο του παλιού ξενοδοχείου Ambassadeur. Όταν όμως είχαν δίκη εκεί, δεν έλεγαν ποτέ «πάω στο Αμπασαντέρ», αλλά «έχω Εφετείο».
Είναι ένα οκταώροφο κτίριο, που χτίστηκε στα τέλη της δεκαετίας του ’50, σε σχέδια του αρχιτέκτονα Σπύρου Στάικου. Γνώρισε μέρες ακμής και πολυτέλειας ως κεντρικό ξενοδοχείο για πλούσιους αστούς, αλλά μετά ατύχησε και συνεχίζει να δυστυχεί, μια που εδώ και δεκαοχτώ χρόνια είναι ένα από τα άδεια και κλειστά κτίρια-φαντάσματα του κέντρου.

 

Στη θέση του βρισκόταν μέχρι το 1956 ένα από τα όμορφα μέγαρα της Αθήνας, Διαβάστε τη συνέχεια

Απαγωγές κοριτσιών για εξισλαμισμό από άρθρα εφημερίδων της παλιάς Θεσσαλονίκης – Πώς γινόταν ο εξισλαμισμός – Η ξεχωριστή περίπτωση της Κυράννας

Οι μουσουλμάνοι, ακόμα και μετά τον εκσυγχρονισμό της οθωμανικής αυτοκρατορίας, δεν σταμάτησαν να αρπάζουν κορίτσια για να τα εξισλαμίσουν με τη βία. Πολλές φορές τα κίνητρα ήταν ερωτικά. Πάντως, η προσχώρηση ενός χριστιανού στον ισλαμισμό αποτελούσε μεγάλο γεγονός της θρησκευτικής ζωής των μουσουλμάνων –αληθινή νίκη.
Ο απαγωγέας, αφού άρπαζε την κοπέλα, κάλυπτε το κεφάλι της με μουσουλμανική μαντίλα και τη μετέφερε στον τόπο όπου θα γινόταν ο εξισλαμισμός.
Οι γονείς κι οι συγγενείς φυσικά αναζητούσαν τα κορίτσια τους, απευθύνονταν στις αρχές και πολλές φορές κατόρθωναν να τα πάρουν πίσω – συνήθως με την παρέμβαση κάποιου αξιοσέβαστου προσώπου, όπως του μητροπολίτη. Μα και τότε, δεν ήταν λίγες οι φορές που η κοπέλα δεν πρόφταινε να γυρίσει στο σπίτι της. Ήταν θέμα τιμής για τον απαγωγέα να την αρπάξει ξανά.
Ο βαθμός επιτυχίας των προσπαθειών της οικογένειας ήταν αντιστρόφως ανάλογος της κοινωνικής και οικονομικής επιφάνειας του απαγωγέα. Με άλλα λόγια, όσο πιο ψηλά στεκόταν ο απαγωγέας, τόσο λιγότερες πιθανότητες είχε η κοπέλα να ξαναδεί το σπίτι της. Οι δράστες πολύ σπάνια τιμωρούνταν.

Διαβάστε τη συνέχεια

Πληρωμένοι έρωτες μιας άλλης εποχής-Συνέντευξη στο docville της εφημερίδας Documento

Η συζήτηση με την Έμυ Ντούρου για μπορντέλα, υπόκοσμο και ηθική, που έγινε με αφορμή την πρόσφατη κυκλοφορία του βιβλίου «Κάτι να μείνει από μένα-Πόρνες στα Βούρλα», δημοσιεύτηκε σήμερα στο docville της Documento, εξώφυλλο και μεσαίο σαλόνι, με τίτλο «Πληρωμένοι έρωτες μιας άλλης εποχής».

Μπορείτε να διαβάσετε τη συνέντευξη σε ηλεκτρονική μορφή στον παρακάτω σύνδεσμο:
Ιστορίες για πόρνες και νταβατζήδες στα Βούρλα