Η ιστορία του άτυχου θεάτρου της πλατείας Λουδοβίκου

Το 1856 αποφασίστηκε η κατασκευή ενός θεάτρου, που ξεκίνησε για Εθνικό, αλλά στην πορεία έγινε Δημοτικό. Η ανέγερσή του διαρκώς εμποδιζόταν και σκόνταφτε. Μηχανορραφίες, έλλειψη πόρων, αλλαγές τοποθεσίας και αρχιτεκτόνων… Κατά τη διάρκεια των εργασιών έγιναν θανατηφόρα εργατικά ατυχήματα και το θέατρο έβγαλε κακό όνομα· το χαρακτήριζαν «αμαρτωλό» και «στοιχειωμένο». Ύστερα από τρεις δεκαετίες, το 1888, το μέγαρο ολοκληρώθηκε και στόλισε την πλατεία Λουδοβίκου. Βρισκόταν στο κάτω μέρος της πλατείας, μεταξύ των οδών Ευπόλιδος και Κρατίνου, και η πίσω όψη του έβλεπε στην οδό Αθηνάς.

Το Δημοτικό Θέατρο
Το Δημοτικό Θέατρο το 1905. Μπροστά  είναι η πλατεία Λουδοβίκου και δεξιά η Ευπόλιδος.

Η κατασκευή του ολοκληρώθηκε ύστερα από τριάντα δύο χρόνια, το 1888. Τα σχέδια ήταν του Τσίλερ. Τα αναπροσάρμοσε όμως ο Αντρέας Συγγρός, που έβαλε το χρήμα του, αλλά και τους όρους του. Δέκα χρόνια ύστερα από τα εγκαίνια, το 1898, το θέατρο περιήλθε στον Δήμο κι έγινε το Δημοτικό Θέατρο.

Διαβάστε τη συνέχεια

Advertisements

Αλέξης Σολομός – 1918-2018 εκατό χρόνια από τη γέννηση του ποιητή του θεάτρου

 

Αλέξης Σολομός (2)

«Η σύντομη αυτή ομιλία μου δεν είναι ιστορικό μελέτημα, απλώς ένα εγκώμιον για τον Αλέξη Σολομό, τον μεγάλο Έλληνα καλλιτέχνη που με το χιούμορ του –συνειδητά προτάσσω την αρετή του αυτή– το βάθος της σκέψης του, την ευφάνταστη ευρηματικότητα του, την αγάπη του για τον άνθρωπο και την πνευματική σύλληψη της ζωής που πέτυχε να προβάλει μέσα από το έργο του, καθίσταται ένας μεγάλος ποιητής του θεάτρου. Τον ευχαριστούμε για ό,τι μας χάρισε», είπε ο σκηνοθέτης και πρόεδρος του Τμήματος Θεατρικών Σπουδών Σπύρος Ευαγγελάτος, τελειώνοντας την ομιλία που εκφώνησε στις 25 Μαΐου 1997, κατά την αναγόρευση του Αλέξη Σολομού σε επίτιμο διδάκτορα του Τμήματος Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών.


Ένα από τα έργα που έγραψε ο Αλέξης Σολομός είναι «Ο τελευταίος Ασπροκόρακας», μια σάτιρα της αστικής οικογένειας. Το έργο ανέβηκε τον Αύγουστο του 1944, Κατοχή ακόμα, σε ένα υπαίθριο θέατρο της οδού Χέιδεν. Η θεατρική κριτική της εποχής διχάστηκε. Το Βήμα το χαρακτήρισε σαν την πιο αξιόλογη κωμωδία της νεοελληνικής δραματουργίας, ενώ τα Νέα έγραψαν ότι το έργο έπρεπε να είχε σκιστεί προτού παιχτεί.
Μπορείτε να το ακούσετε ΕΔΩ, από την εκπομπή Θεατρική Βραδιά. Πρόλογος και σκηνοθεσία του Αλέξη Σολομού. Στη ραδιοφωνική παράσταση παίζουν οι ηθοποιοί Ελένη Χατζηαργύρη, Λυκούργος Καλλέργης, Στέλιος Βόκοβιτς, Κάκια Παναγιώτου, Άννα Φόνσου, Χρήστος Πάρλας, Γιώργος Γεωγλερής, Γιάννης Αργύρης και άλλοι.


• Βιογραφία του Αλέξη Σολομού
• Άρθρο της Δώρας Χειράκη από τον ιστότοπο της ΕΡΤ
• Αποσπάσματα από συνέντευξή του στο Βήμα τον Οκτώβριο του 1999
Ομιλίες του Σπύρου Ευαγγελάτου, του Βάλτερ Πούχνερ και του τιμώμενου Αλέξη Σολομού κατά την αναγόρευσή του ως επίτιμου διδάκτορα του Τμήματος Θεατρικών Σπουδών, τον Μάιο του 1997.

Η ιστορία της Σιμωνίδας

Στις 16 Ιουλίου συμπληρώθηκαν είκοσι χρόνια από τον θάνατο της Ζωής Καρέλλη. Τιμάμε τη μνήμη της με την ιστορία της Σιμωνίδας, που η πένα της Ζωής Καρέλλη μετέφερε στο θέατρο, το 1965, με το έργο «Σιμωνίς, η βασιλόπαις του Βυζαντίου». Μια τραγική ιστορία, ένα συγκλονιστικό θεατρικό.

Σιμωνίδα θεατρικό
Η αφίσα του έργου.

Η ιστορία της Σιμωνίδας
Τον Απρίλιο του 1299 τελέστηκε στη Θεσσαλονίκη ένας βασιλικός γάμος. Ο κράλης της Σερβίας Στέφανος ο ΙΣΤ΄ Μιλουτίν νυμφεύτηκε την βασιλόπαιδα του Βυζαντίου Σιμωνίδα, θυγατέρα του Ανδρόνικου του Β΄ του Παλαιολόγου. Ήταν ένας γάμος πολιτικής σκοπιμότητας, με τον οποίο η βυζαντινή διπλωματία μετέτρεπε έναν ισχυρό εχθρό σε ισχυρό φίλο. Ήταν, επίσης, ένας γάμος επιεικώς απαράδεκτος. Όχι γιατί ο γαμπρός ήταν ένας βίαιος άντρας σαράντα χρόνια μεγαλύτερος από τη νύφη, αλλά γιατί η νύφη ήταν παιδί πέντε χρόνων.

Διαβάστε τη συνέχεια

Η οδός Μέρλιν, ο Σπύρος Μελάς, τα γλυκά και τα πικρά

Στο νούμερο 6 ενός χωματόδρομου της Αθήνας βρισκόταν ένα όμορφο νεοκλασικό, που η κακή του μοίρα θέλησε να γίνει κολαστήριο στον καιρό της Κατοχής. Σ’ αυτόν τον δρόμο, στην οδό Μέρλιν, στο νούμερο 4 υπήρχε προπολεμικά ένα εκλεκτό ζαχαροπλαστείο με εκλεκτούς πελάτες, το «Δεσποτικόν» του Αντώνη Ακζιώτη. Εκείνη την εποχή, στο κομψό Κολωνάκι, η οδός Πατριάρχου Ιωακείμ ήταν χωματόδρομος και από την οδό Πινδάρου ψηλά ο βοσκός και τα προβατάκια του αγνάντευαν την Αθήνα που μεγάλωνε.

Μετά τον πόλεμο σε μερικά κολωνακιώτικα σπίτια άκουγες κακαρίσματα. Δεν ήταν λίγοι εκείνοι που έβαζαν κότες στις ταράτσες και στις αυλές, για να παίρνουν τα δυναμωτικά αυγά τους. Διαβάστε τη συνέχεια

Μαγική πόλη

img656.jpg

Η Μαγική Πόλη δεν είναι μιούζικαλ, δεν είναι οπερέτα, δεν είναι συναυλία, δεν είναι τίποτα απ’ ό,τι ξέρουμε –και ίσως δεν θα μάθουμε ποτέ τι ακριβώς είναι. «Είναι μία σειρά τραγουδιών πλαισιωμένη από λιτές σκηνογραφίες και χορευτικές παρενθέσεις, ένα κοντσέρτο με πολλή μουσική και λίγο θέαμα στο περιθώριο της μουσικής», έγραψε κάποιος.

Μπείτε μέσα στη Μαγική Πόλη

Ο Ορφέας στο ΕΙΡ

Διαμαντίδου, Παπαμιχαήλ, Μελίνα.jpg

Η Δέσπω Διαμαντίδου, ο Δημήτρης Παπαμιχαήλ και η Μελίνα Μερκούρη ηχογραφούν το έργο «Ο Ορφέας στον Άδη» του Τένεσι Ουίλιαμς, που θα μεταδοθεί για πρώτη φορά από το Εθνικό Ίδρυμα Ραδιοφωνίας στην εκπομπή Το θέατρο της Τετάρτης το 1960. Η μετάφραση είναι του Νίκου Γκάτσου και η σκηνοθεσία του Μήτσου Λυγίζου.

Διαβάστε τη συνέχεια

Θάνος Κωτσόπουλος

Θάνος Κωτσόπουλος
Ο Θάνος Κωτσόπουλος ως Κλαύδιος στην παράσταση του Άμλετ που ανέβηκε στην Κεντρική Σκηνή του Εθνικού στις 8 Δεκεμβρίου 1955.

«Η επιτυχία είναι ο κίνδυνος των κινδύνων στη νεότητα. Πρέπει, όταν αυτή έρθει, να στυλωθεί κανείς και να την πολεμήσει με σκληρή αυτοκριτική και με θηριώδη εργατικότητα, αλλιώς θα γίνει σκλάβος σ’ όλη του τη ζωή στην αυταρέσκεια και σ’ εκείνους που τους αρέσει σήμερα και δεν τους αρέσει αύριο. Σ’ αυτούς που τον διορίζουν και τον παύουν κατά τα κέφια τους και που υποχρεώνεται να τους κολακεύει ες αεί.
Ο ηθοποιός δεν έχει ανάγκη από τεχνάσματα και προστασίες, όταν αξίζει. Πρέπει όμως να έχει μία σχεδόν μεταφυσική πίστη στη δουλειά του, μίαν απόλυτα δική του μυστική ανάγκη να ’ναι αυτό που πρέπει να ’ναι, δηλαδή αληθινός καλλιτέχνης, ανεξάρτητα αν του το αναγνωρίζουν ή όχι. Διαφορετικά θα βουλιάξει μες στις ευκαιρίες του επαγγέλματος και θα χαθεί».

Απόσπασμα από τον πρόλογο του Θάνου Κωτσόπουλου στην επανάληψη της ραδιοφωνικής παράστασης του Άμλετ με τον Αλέξη Μινωτή ως Άμλετ και τον Θάνο Κωτσόπουλο ως Κλαύδιο από το Τρίτο Πρόγραμμα.
Τη δεκαετία του ’90 το Τρίτο Πρόγραμμα παρουσίαζε κάθε εβδομάδα ένα θεατρικό έργο από το αρχείο της ΕΡΑ. Την παράσταση προλόγιζε ένας από τους ηθοποιούς της ραδιοφωνικής παράστασης. Όλοι μιλούσαν για το παρελθόν και τις αναμνήσεις τους. Ο Θάνος Κωτσόπουλος ήταν ο μόνος που απευθύνθηκε στους νέους.

Η τρίτη λέξη

Θέατρο Ελευθερία 30-09-1965 κασόνα

Το ελληνικό θέατρο αγάπησε τον Αλεχάντρο Κασόνα, τον Ισπανό συγγραφέα, που με την άνοδο του Φράνκο το 1939 έφυγε από τον τόπο του κι έζησε σαν πολιτικός πρόσφυγας στην Αργεντινή μέχρι το 1963.
«Η τρίτη λέξη», «Βάρκα δίχως ψαρά», «Η κυρά της αυγής», «Τα δέντρα πεθαίνουν όρθια» είναι έργα που έχουν παιχτεί πολλές φορές στην Ελλάδα από μεγάλους ηθοποιούς, όπως ο Νίκος Τζόγιας, η Μαίρη Αλκαίου, Μαίρη Αρώνη, Ανδρέας Φιλιππίδης, Ρίτα Μουσούρη, Γιάννης Βόγλης και άλλοι πολλοί.
Ο Αλεχάντρο Κασόνα έφυγε από τη ζωή στις 17 Σεπτεμβρίου 1965. Στις 30 Σεπτεμβρίου έγινε η πρεμιέρα του έργου του «Η τρίτη λέξη», που ανέβασε η Ελληνική Λαϊκή Σκηνή στο θέατρο Διάνα.
Η παράσταση αφιερώθηκε στη μνήμη του συγγραφέα.

ΕΔΩ μπορείτε ν’ ακούσετε τη ραδιοφωνική παράσταση του έργου με τον Χρήστο Πάρλα και την Ελένη Χατζηαργύρη.

Η Σαπφώ, ο Μάνος και η Τρούμπα

1982 Πορνογραφία.jpg
Πορνογραφία, 1982.

Το 1982 η Σαπφώ Νοταρά συναντήθηκε με τον Μάνο Χατζιδάκι στην Πορνογραφία. Μουσικό θέαμα σε δύο πράξεις με τραγουδιστές, ηθοποιούς, χορωδούς, χορευτές και μικρή ορχήστρα. Ήταν το κύκνειο άσμα της. Η παράσταση δεν είχε επιτυχία. Ανέβηκε στις 17 Οκτωβρίου και κατέβηκε στις 8 Δεκεμβρίου.
Η Σαπφώ τραγούδησε στίχους του Σαρτρ που απέδωσε στα ελληνικά ο Αλέξης Σολομός και η ξεχωριστή φωνή της έκανε την οδό του Μπλαμαντό αξέχαστη.
Η Πορνογραφία δεν έχει να κάνει με την Τρούμπα, την κακόφημη συνοικία του Πειραιά. Έχει όμως να κάνει η Σαπφώ. Το πραγματικό της επώνυμο ήταν Χανδάνου. Η οδός Νοταρά, όπου βρισκόταν η Δραματική Σχολή του Πειραϊκού Συνδέσμου που φοιτούσε, της πρόσφερε το καλλιτεχνικό της επώνυμο.
Η Τρούμπα βρίσκεται μεταξύ των οδών Νοταρά, Φίλωνος, Σκουζέ και Δευτέρας Μεραρχίας. Καμπαρέ, μπαρ, χορεύτριες, στριπτίζ, τζόγος, ξενοδοχεία, οίκοι ανοχής, ιερόδουλες, τσατσάδες, αγαπητικοί, ρουφιάνοι, μαχαιρώματα συνέθεταν ένα σκηνικό που κατέγραψε ο ελληνικός κινηματογράφος.
Η «Αγνή του λιμανιού» σε σενάριο και σκηνοθεσία του Γιώργου Τζαβέλλα γυρίστηκε στην Τρούμπα το 1951. Τη μουσική έγραψε ο Μάνος Χατζιδάκις. Σε κάποια σκηνή της ταινίας εμφανίζεται ο συνθέτης καθισμένος στο πιάνο του καμπαρέ. Είναι η πρώτη και μοναδική κινηματογραφική του εμφάνιση.