Η θρυλική Κοκσινέλ, που η ομορφιά της γοήτευε άντρες και γυναίκες στο καμπαρέ Καρουσέλ του Παρισιού – όπως την περιγράφει ο Μίνως Αργυράκης

Τον Απρίλιο του 1959 ο Μίνως Αργυράκης μετέφερε στις σελίδες της εφημερίδας Ελευθερία με σκίτσα και με κείμενα τις εντυπώσεις του από το ταξίδι του στο Παρίσι. Το άρθρο του για τη Μονμάρτη, τα μιούζικ χολ, τα καμπαρέ και το στριπτίζ ήταν ένα πικάντικο θέμα που ευχάριστα σχολίασαν οι αναγνώστες.

ΚοκσινέλΤο να γράψει όμως για το καμπαρέ Καρουσέλ, για τις πανέμορφες τρανς γυναίκες, που κάτω από το μακιγιάζ, την περούκα και το στρας ήταν πανέμορφα αγόρια (ή ήταν κάποτε), και για την ωραιότερη απ’ όλες, τη θεϊκή Κοκσινέλ, εν έτει 1959, ήθελε κάποια τόλμη.
Το άρθρο έχει πολύ ενδιαφέρον και το παραθέτω ολόκληρο. Συνοδεύεται από τρία σκίτσα του Μίνου Αργυράκη και μία φωτογραφία της Κοκσινέλ από το πρόγραμμα του καμπαρέ. Είχα την τύχη να βρω κάποιες φωτογραφίες από το πρόγραμμα του La Carrousel και τις πρόσθεσα.

ΜΙΑ ΝΥΧΤΑ ΣΤΟ ΠΕΡΙΦΗΜΟ ΚΑΜΠΑΡΕ ΚΑΡΟΥΣΕΛ

Αργυράκης Κοκσινέλ τίτλος Ελευθερία 19-4-1959

Ένα από τα πιο περίεργα μα και τα πιο γοητευτικά θεάματα που μονάχα στο Παρίσι μπορεί κανείς να τα απολαύσει είναι αναμφισβήτητα αυτό που βλέπει κανείς στο καμπαρέ «Καρουσέλ».
Μετά τα μεσάνυχτα μέσα στο μικρό αλλά αριστοκρατικό αυτό κέντρο, σβήνουν σιγά σιγά τα πολλά φώτα, χαμηλώνει η ορχήστρα του χορευτικούς της ρυθμούς και οι προβολείς ρίχνουν τις χρωματιστές τους ακτίνες πάνω σε κάτι πολύ αλλόκοτο. Μπροστά στα μάτια σου παρελαύνουν η μια μετά την άλλη σειρά από γυναίκες εκπάγλου καλλονής, χορεύουνε, τραγουδάνε και κάνουνε τα νούμερά τους με μια τέτοια θηλυκότητα που σπάνια μπορεί να τη συναντήσει κανείς αλλού.
Κι όμως, εδώ είναι το περίεργο, όλες οι γοητευτικές αυτές γυναίκες είναι νεαροί. Μπορείς μάλιστα να δεις και τη φωτογραφία τους, πώς δηλαδή είναι στην πραγματικότητα και στο πρόγραμμα. Ναι, ναι, έχει και συνέχεια!

Ο Γιάννης που «έγινε» Τζοάνα

Στη μνήμη της Γιάννας

Γιάννα

Η Τζοάνα δεν ήταν από πάντα Τζοάνα. Ήταν Γιάννα. Και πιο παλιά ήταν ο Γιάννης, που ζωγράφιζε πολύ ωραία. Ζωγράφιζε πριγκίπισσες με αέρινες φορεσιές και κομψές κυρίες, σκέτα φιγουρίνια.

Όταν τελείωσε το Γυμνάσιο, άφησε τα μαλλιά του να μακρύνουν. Πλούσια, ξανθοκόκκινα μαλλιά. Στην αρχή τα μάζευε κότσο. Ύστερα τ’ άφησε ελεύθερα στους ώμους. Εκείνη την εποχή οι άντρες με μακρύ μαλλί ήταν ή χίπηδες ή «τοιούτοι». Ο Γιάννης δεν ήταν χίπης. Οι χίπηδες ήταν μακρυμάλληδες και ατημέλητοι. Ο Γιάννης ήταν πολύ περιποιημένος. Έβγαζε τα φρύδια του, φρόντιζε το πρόσωπό του, τα μαλλιά του, τα νύχια του, την εμφάνισή του. Δεν άργησε να προσθέσει γυναικεία στοιχεία στο ντύσιμό του. Δεν ταίριαζε πια να τον λέμε Γιάννη και σιγά σιγά αρχίσαμε να τη λέμε Γιάννα, όπως της άρεσε άλλωστε. Ύστερα άρχισε να ντύνεται εντελώς γυναικεία.

Διαβάστε τη συνέχεια