Δύο ζαχαροπλαστεία πολυτελείας, ένας ζαχαροπλάστης που δεν το ’βαζε κάτω και δυο χιλιάδες πιτσιρίκια

Είχαμε μιλήσει παλιότερα για το ζαχαροπλαστείο Δεσποτικό, που άνοιξε προπολεμικά ο Αντώνης Ακζιώτης στην οδό Μέρλιν στο Κολωνάκι, για τον άσχημο ρόλο του εκδότη Σαλίβερου, που του το άρπαξε μέσα απ’ τα χέρια, και για τον επίσης άσχημο ρόλο του Σπύρου Μελά, που παρασκηνιακά σιγοντάριζε το αφεντικό του. Το άρθρο μπορείτε να το διαβάσετε ΕΔΩ. Επανερχόμαστε βάζοντας στο σκηνικό τον Τσελεμεντέ, την εξωφρενική απόφαση της κυβέρνησης Τσαλδάρη για υποχρεωτική κατανάλωση σταφιδόψωμου και μια φιλανθρωπία που σταμάτησε την κυκλοφορία στο κέντρο της Αθήνας.

Η οδός Μέρλιν τη δεκαετία του ’30, όταν επί Κοτζιά γίνονταν έργα οδοποιίας. (Φωτογραφία από το αρχείο του ΕΛΙΑ)

Το 1932 ο Ακζιώτης είχε την ιδέα να ιδρύσει σχολή μέσα στο ζαχαροπλαστείο Δεσποτικό και να παραδίδει μαθήματα μαγειρικής και ζαχαροπλαστικής. Η ιδέα του ήταν πρωτότυπη και τα μαθήματα είχαν μεγάλη επιτυχία. Τα παρακολούθησαν «περισσότεραι των χιλίων ατθίδων» – δεσποινίδες και κυρίες πλούσιων οικογενειών, που ήθελαν να βελτιώσουν τις γνώσεις τους και κρατούσαν σημειώσεις. Τα μαθήματα έμοιαζαν πιο πολύ με κοσμικές συγκεντρώσεις και όταν μάλιστα επρόκειτο να παρευρεθούν δημοσιογράφοι, η τουαλέτα και το παρφέν πήγαινε σύννεφο.

Διαβάστε τη συνέχεια

Τα σεμεδάκια του ΟΜΟ

OMO 1966

Ολοσέλιδη διαφήμιση του ΟΜΟ σε γυναικείο περιοδικό, καλοκαίρι 1966

Η διαφήμιση του Όμο ήταν πιο κοντά στις σύγχρονες διαφημίσεις από την άποψη ότι πρόβαλε ιδιαίτερα τα δώρα που έδινε το απορρυπαντικό. Για τις ιδιότητές του αρκούσε μία αράδα στο κάτω μέρος της σελίδας: «Το Όμο πλένει πεντακάθαρα».
Η νοικοκυρά μάζευε τα κουπόνια με τα τετράφυλλα τριφύλλια, τα πήγαινε στο μπακάλικο κι έπαιρνε ένα σταμπωτό σεμέν με τυρολέζικο, πολωνικό ή σουηδικό θέμα. Σιγά τον πολυέλαιο! Οι νοικοκυρές της εποχής, που είχαν στο σπίτι τους καλοφτιαγμένα κεντήματα και χειροποίητα σεμέν από την προίκα τους, δεν θα καταδέχονταν να ρίξουν δεύτερη ματιά στο σταμπωτό πανάκι του Όμο, αν η λέξη «δώρο» δεν λειτουργούσε τόσο… γαργαλιστικά.

Σεντόνια, πετσέτες, μινιατούρες, βινύλια και βιβλία, όλα δώρα του Ρολ

ROL 1966
Ολοσέλιδη διαφήμιση του Ρολ σε γυναικείο περιοδικό, 1966

Το Ρολ ήταν spotless, γραφόταν στη διαφήμιση με ελληνικούς χαρακτήρες, γιατί ακόμα δεν ξέραμε καλά αγγλικά και επεξηγούσε ότι σπότλες είναι το λευκό χωρίς λεκέδες. Το περίεργο είναι ότι το Ρολ ήταν προϊόν ελληνικής εταιρείας, της ΒΙΑΝΥΛ.

ROL δώρα
Λεπτομέρεια της παραπάνω διαφήμισης του Ρολ.

Διαβάστε τη συνέχεια

Πικρό, μικρό μου Τάιντ, αλλιώτικο απ’ τ’ άλλα

Το Tide, στη δεκαετία του ’50, διαφημιζόταν στην Αμερική με τετράχρωμη εικόνα. Στην Ελλάδα του 1959 με απλή διχρωμία, για λόγους οικονομίας.

Ήταν απορρυπαντικό σε σκόνη για πλύσιμο στο χέρι. Σκάφη, τρίψιμο, μπουγαδόνερα, σκύψιμο και ξεμέσιασμα. Η νοικοκυρά της ελληνικής διαφήμισης είναι μες στην καλή χαρά, γιατί δεν κόβεται η μέση της και δεν χαλάνε τα χέρια της.

Το Tide κυκλοφορούσε σε κουτί και σε φακελάκι. Αν δεν ανταποκρινόταν στις απαιτήσεις της, η νοικοκυρά είχε το δικαίωμα να επιστρέψει όσο «πλυντικό μέσο» περίσσεψε και να πάρει πίσω τα λεφτά της διπλά. Πλυντικό μέσον, γιατί παρ’ όλο που το Tide διέθετε «απορρυπαντικότητα», όπως αναφέρει η διαφήμιση, η λέξη απορρυπαντικό δεν χρησιμοποιούταν.

Διαβάστε τη συνέχεια

Το Πάλμολιβ και το Σπίτι των Ανέμων

PALMOLIVE.jpg

Ενώ στη συσκευασία του γράφεται Palmolive στη διαφήμιση γράφεται με ελληνικούς χαρακτήρες. Προφανώς για τους αναγνώστες που δεν ξέρουν αγγλικά.
Ωστόσο ο λόγος που διάλεξα αυτή τη διαφήμιση βρίσκεται στην κάτω αριστερή γωνία της σελίδας.

PALMOLIVE copy

Διαβάστε τη συνέχεια