Τα τσιγάρα Ε του Καραβασίλη, ο καταπληκτικός σκιτσογράφος και μια σπόντα για το Μουσείο Σκίτσου που δεν έχουμε

Την εποχή που η φωτογραφία δεν ήταν ιδιαίτερα διαδεδομένη, οι διαφημιστικές εταιρείες κατέφευγαν στους σκιτσογράφους. Η εταιρεία Γκρέκα αγαπούσε ιδιαίτερα το σκίτσο και κάποιες καταχωρίσεις της στον τύπο ήταν ιδιαίτερα επιτυχημένες. Οι παρακάτω διαφημίσεις των τσιγάρων Β. Καραβασίλη, που δημοσιεύτηκαν το 1946 στις εφημερίδες, ήταν μια ανάλαφρη νότα μέσα στο μαύρο κλίμα της εποχής των στρατοδικείων, των θανατικών εκτελέσεων, των αποκηρύξεων, της νομιμοφροσύνης, του μίσους και του αίματος.

Ήταν μία σειρά διαφημίσεων που δημοσιεύτηκε από τις 12 μέχρι τις 20 Σεπτεμβρίου, μία διαφήμιση κάθε μέρα. Η σειρά ξεκινούσε με λίγο μυστήριο. Ο επιστήμονας, η αγρότισσα και ο εργάτης λένε: «Μας ανέθεσαν να σας ετοιμάσουμε κάτι το εξαιρετικό». Τι; Οι αναγνώστες έμαθαν την άλλη μέρα ότι επρόκειτο για τα καινούργια τσιγάρα Ε του Β. Καραβασίλη. Άφιλτρα, βέβαια. Το φίλτρο μπήκε αργότερα στη ζωή των Ελλήνων καπνιστών. Το μικρό πακέτο των 11 τσιγάρων έκανε 700 δραχμές και το κανονικό των 22 τσιγάρων έκανε 1.300 δραχμές.
Σε όλες τις διαφημίσεις της σειράς πρωταγωνιστούσαν αυτοί οι τρεις καλοσχεδιασμένοι και κεφάτοι χαρακτήρες.

Καραβασίλης Εμπρός 12-9-1946
12 Σεπτεμβρίου 1946

Δείτε και τις άλλες διαφημίσεις της σειράς

Advertisements

Μια ζωή Γκέισα

 

Μπρικ είναι τα αυγά του σολομού σαν ροζ χαντρούλες. Εντάξει, σολομούς δεν είχαμε στην Ελλάδα, οπότε εισάγαμε μπρικ, που είναι νηστίσιμο και θρεπτικό. Τώρα έχουμε σολομούς, αλλά είναι ιχθυοτροφείου κι έχουν βγάλει κακό όνομα, γιατί τους ταΐζουν αντιβιοτικά, υποκατάστατα και συνθετικές τροφές, για να μεγαλώσουν και να πάρουν ροζ χρώμα. Γιατί όμως εισάγαμε καβούρια και αχιβάδες; Δεν είχαμε;

 

Και καλά ο τόνος. Μέχρι το 1987, που άρχισε η συστηματική αλιεία του στην Ελλάδα, τόνο έτρωγαν λίγοι. Από το 1987 και μετά εξάγουμε το 80% της παραγωγής στην Ιαπωνία και κατόπιν εισάγουμε κονσέρβες Γκέισα με τόνο Ταϊλάνδης. Αλλά οι γαρίδες; Βέβαια, η διαφήμιση είναι του 1931, αλλά στην Κατοχή η γάμπαρη του Αμβρακικού χόρτασε πολύ κόσμο.

 

Σαρδέλες περίφημες και σκουμπριά με ντομάτα εισαγωγής. Τελικά οι αδελφοί Νοζάκι, με τα κονσερβοποιημένα προϊόντα θαλάσσης, έκαναν χρυσές δουλειές με μεγάλη διάρκεια. Η εταιρεία είναι made in USA και ξεκίνησε το 1907 στον Σαν Φρανσίσκο. Εξάγει στην Ελλάδα από το 1931 (χρονολογία της παλιότερης διαφήμισης που έχω βρει μέχρι τώρα). Σήμερα κάποιοι Nozaki brothers είναι χαρακτήρες άνιμε και η φίρμα Geisha ανήκει στην ιαπωνική Kawasho Foods Corporation, η οποία εξακολουθεί να μας προμηθεύει σαρδέλες, σκουμπριά και τόνους σε κονσέρβα. Και όχι μόνον εμάς, αλλά όλη την Ευρώπη, την Ασία, τη Μέση Ανατολή, την Αφρική και την Αμερική.
Τέτη Σώλου
Αύγουστος 2017

 

Η κόκα-κόλα, ο Τομ και η χούντα

Κόκα Κόλα 1931
1931

Στην Ελλάδα του 1931 η κόκα-κόλα διαφημιζόταν ως τονωτικός χυμός φρούτων. Ερχόταν συσκευασμένη σε μπουκάλια κατευθείαν από τα εργοστάσια της Αμερικής.

Οι Έλληνες αναζήτησαν την κόκα-κόλα ως αναψυκτικό στις δεκαετίες του ’50 και κυρίως του ’60. Επειδή όμως δεν επιτρεπόταν η παρασκευή της, για προστασία της ντόπιας παραγωγής αναψυκτικών, έπιναν Μπιράλ και Ταμ-Ταμ. Ιδιαίτερα το Ταμ-Ταμ έμοιαζε πολύ στην εμφάνιση. Όσοι είχαν γνωστούς στην αμερικάνικη βάση του Ελληνικού, έπιναν καμιά φορά αυθεντική κόκα-κόλα κι ύστερα κρατούσαν το μπουκάλι για ενθύμιο και για φιγούρα. Όσοι είχαν λεφτά έπιναν κόκα-κόλα στου Zonar’s, που ο ιδιοκτήτης την έφερνε σε βαρέλια από την Αμερική.

Για να φτάσει η κόκα-κόλα στα ψυγεία των καταστημάτων και των σπιτιών χρειάστηκε ένας ελληνοαμερικάνος επιχειρηματίας (βίος και πολιτεία!) και μία δικτατορία. Διαβάστε τη συνέχεια

Μαύρη, γλυκιά και υγιεινή

Όταν η Ελλάδα έγινε ανεξάρτητο κράτος, το μόνο πράγμα που είχε προς εξαγωγή ήταν η σταφίδα. Παράγαμε σταφίδες που τις αγόραζαν οι Άγγλοι για να φτιάχνουν πουτίγκες και όταν σταμάτησαν οι Άγγλοι να προτιμάνε τη σταφίδα μας, έπαθαν φυλλοξήρα τα γαλλικά αμπέλια και επί δέκα χρόνια στέλναμε σταφίδες στη Γαλλία για να φτιάχνουν κρασί. Αυτά μέχρι το 1890, που συνήλθαν τα αμπέλια της Γαλλίας κι εμείς «δυστυχώς επτωχεύσαμεν». Οι εξαγωγές μας έπεσαν κατακόρυφα, το ίδιο και η τιμή της σταφίδας. Για να σώσει κάπως την κατάσταση το ελληνικό κράτος αγόραζε σταφίδες για να φτιάχνει οινόπνευμα.
Μετά το 1932 που ξαναπτωχεύσαμε, Συνεχίστε, έχει κι άλλο…

Κουραμπιές με τη γλυκιά έννοια

Παλιά όταν έλεγαν κάποιον κουραμπιέ, δεν εννοούσαν ότι είναι γλυκός και τραγανός, αλλά ότι είναι νωθρός και άτολμος. Κουραμπιέδες επίσης ήταν οι άκαπνοι φαντάροι των μετόπισθεν και των γραφείων. Καμία σχέση με του βζουνάκ’ του γουργό.
Ιγώ ίμι γω, βζουνάκ’ γουργό,
που ζει στουν κόσμου τιμημένα,
ποιος κουραμπιές, ποιος διστιγκές
τολμάει να βγει μπροστά σ’ ιμένα.

Κουραμπιέδες αγοραστοί με την οκά ή συσκευασμένοι. Μοσχοβολάνε φρέσκο βούτυρο.

Για σπιτικούς κουραμπιέδες χρησιμοποιήστε φρέσκο βασιλικό βούτυρο από το βασιλικό κτήμα στο Τατόι.

%cf%84%ce%b1%cf%84%cf%8c%ce%b9-%ce%b5%ce%bc%cf%80%cf%81%cf%8c%cf%82-13-2-1954
1954

Μπεμπέκες

Τη δεκαετία του ’30 οι Έλληνες μαθαίνουν την Μπεμπέκα. Ήταν το πρώτο προφυλακτικό που κυκλοφόρησε στην Ελλάδα και ήταν ελληνικό προϊόν.

%ce%bc%cf%80%ce%b5%ce%bc%cf%80%ce%ad%ce%ba%ce%b5%cf%82-%ce%b1%ce%ba%cf%81%cf%8c%cf%80%ce%bf%ce%bb%ce%b9%cf%82-11-3-1933

 

%ce%bc%cf%80%ce%b5%ce%bc%cf%80%ce%ad%ce%ba%ce%b5%cf%82-%ce%b5%ce%bb%ce%b5%cf%8d%ce%b8%ce%b5%cf%81%ce%bf%cf%82-%ce%ac%ce%bd%ce%b8%cf%81%cf%89%cf%80%ce%bf%cf%82-11-3-1933-2

%ce%bc%cf%80%ce%b5%ce%bc%cf%80%ce%ad%ce%ba%ce%b1-%ce%b1%ce%ba%cf%81%cf%8c%cf%80%ce%bf%ce%bb%ce%b9%cf%82-21-2-1933

Η προφύλαξη αφορούσε κυρίως την αποφυγή αφροδισίων νοσημάτων. Διαφημίσεις όπως οι παρακάτω ήταν πολύ συνηθισμένες.

Το Lux, η Ροσάνα και οι βουτιές

%cf%83%ce%b1%cf%80%ce%bf%cf%8d%ce%bd%ce%b9-lux
1965

Στην ταινία «Ο παπατρέχας» (1966) τα κορίτσια βάζουν την κρέμα νυκτός που τους έδωσε η Βασούλα η κομμώτρια με τη σύσταση ότι και η Ροσάνα Ποντεστά την ίδια κρέμα μεταχειρίζεται. Σε ολοσέλιδες έγχρωμες διαφημίσεις του 1965 η Ροσάνα Ποντεστά μας συνιστούσε να φροντίζουμε την ομορφιά μας με το εισαγόμενο σαπούνι τουαλέτας Lux, όπως οι εννέα στους δέκα αστέρες του Χόλιγουντ.
Το 1965 είχαμε θαμπωθεί από τη Ροσάνα Ποντεστά και ενδιαφερόμασταν να μάθουμε το μυστικό της ομορφιάς της. Γιατί άραγε; Η Ροσάνα Ποντεστά είχε παίξει τη Ναυσικά στην «Οδύσσεια» του Μάριο Καμερίνι (1954) και την Ωραία Ελένη στην «Η Ελένη της Τροίας» του Ρόμπερτ Γουάιζ (1956). Οι ταινίες είχαν κάνει μεγάλη επιτυχία όταν προβλήθηκαν.
Εμείς γιατί καθυστερήσαμε δέκα ολόκληρα χρόνια να εντυπωσιαστούμε από το ταλέντο της Ροσάνας; Ίσως γιατί περισσότερο από το ταλέντο της μας έκαναν εντύπωση τα πάρτι στην Ύδρα. Εκείνα τα βράδια που ξεκίνησαν όταν η Σοφία Λόρεν γύριζε «Το παιδί και το δελφίνι» και συνεχίστηκαν με τους διάφορους αστέρες να διασκεδάζουν στη Λαγουδέρα και μετά να πέφτουν με τα ρούχα στη θάλασσα.

Πετάει-πετάει η Ολυμπιακή;

Η παλιά ΤΑΕ που πήρε ο Ωνάσης το 1956 και τη μετονόμασε σε Ολυμπιακή Αεροπορία, όχι, δεν πετάει. Τώρα πετάει η Olympic Air της Marfin. Αυτές οι χαριτωμένες διαφημίσεις είναι όλες από το καλοκαίρι του 1963, που η Ολυμπιακή Αεροπορία πετούσε και πήγαινε Άμστερνταμ, Ζυρίχη, Λονδίνο, Φρανκφούρτη, Κάιρο, Βηρυτό…

 

%ce%bf%ce%bb%cf%85%ce%bc%cf%80%ce%b9%ce%b1%ce%ba%ce%ae-28-7-1963_2


%ce%bf%ce%bb%cf%85%ce%bc%cf%80%ce%b9%ce%b1%ce%ba%ce%ae-16-7-1963_2
Δείτε και τις άλλες διαφημίσεις