Οι μιναρέδες και οι χοντρέλες της Ομόνοιας

Ομόνοια με Μούσες 1

Το 1934 τοποθετήθηκαν περιμετρικά της στρογγυλής τότε πλατείας Ομόνοιας οκτώ ψηλές στήλες από μπετόν αρμέ. Κάλυπταν τις τρύπες εξαερισμού του υπόγειου σιδηροδρομικού σταθμού. Τα κουβούκλια στην πλατιά βάση τους έγιναν περίπτερα. Στην εξωτερική πλευρά αυτών των κουβουκλίων, με πρόσωπο στον δρόμο, τοποθετήθηκαν οκτώ αγάλματα γυναικείων μορφών. Υποτίθεται πως ήταν οι εννέα μούσες! Η Καλλιόπη δεν είδε ποτέ το φως του ήλιου. Τοποθετήθηκε στο υπόγειο δίπλα στα ουρητήρια. Μούσες ήταν τα έξι από τα οκτώ αγάλματα της πλατείας. Τα άλλα δύο ήταν η Ηγεμόνη και η Αγλαΐα, δύο από τις τρεις Χάριτες. Συνεχίστε. Έχει κι άλλο…

Αντίο ντελ πατάτο

Είχα μάθει τον Τζογέ από το βιβλίο του Ηλία Πετρόπουλου Υπόκοσμος και Καραγκιόζης. Η Στήλη του Τζογέ, που έγραφε ο Σώτος Πετράς, δημοσιευόταν για πολλά χρόνια στη Βραδυνή. Χάρη στην ευκολία του διαδικτύου διάβασα πολλές στήλες του Τζογέ.

Βραδυνή 1-2-1931 Τζογές

Μου άρεσαν οι απόψεις, η γλώσσα, το πνεύμα και η ζωντάνια του. Ο Σώτος Πετράς δεν έγραφε απλώς· έφτιαχνε ζωντανές εικόνες! Κάποιες φορές με ξένισε ο τρόπος που αντιμετώπιζε ο Τζογές τις γυναίκες. Το πράγμα έχει την εξήγησή του: ήταν ο μπρούσκος τρόπος που τις αντιμετώπιζαν οι μάγκες. Το Κατινάκι είναι η επίσημη του Τζογέ. Φίλοι του είναι ο Λάθουρας, ο Χαμπλεχούρας, ο Μπρούτζος, ο Νίκουρδας, ο Γαρδούμπας… Άνθρωποι της φάρας, λάτρεις της ταβέρνας και βεβαίως γερά ποτήρια.
Ο Σώτος Πετράς γνώριζε τους μάγκες και τα στέκια τους. Αγαπούσε την ταβέρνα, το ζωντανό τραγούδι, τη μουσική, την Πλάκα, το Ψυρή, τη ζωή της αθηναϊκής γειτονιάς και κάθε τι αυθεντικό, που «τόσο προώρως επήρε ο χάρος του μοντερνισμού».
«Ήρθαν έτσι ζερβοδίμυτα τα πράματα και κανένας αφ’ τους λίγους παλιούς που ζούνε δεν αναγνωρίζουνε την παλιά και μοσκομυρισμένη Αθήνα. Αμάν, αρχαίο μου Ψυρρή».
Αναζήτησα και άλλα κείμενα του Σώτου Πετρά, εκτός του Τζογέ. Στο «Αντίο ντελ πατάτο» είναι σαν να παρακολουθούμε ένα νούμερο επιθεώρησης ή μια σκηνή από ταινία του παλιού αγαπημένου ελληνικού κινηματογράφου. Ζωντάνια, αμεσότητα, σάτιρα και πλήθος οι πληροφορίες που μπορούν να αντλήσουν οι εραστές του είδους, που βλέπουν ελληνικές ταινίες όχι μόνο για ψυχαγωγία.

Αν προτιμάτε το κείμενο πληκτρολογημένο, μπορείτε να το διαβάσετε ΕΔΩ.

Δημοσιεύτηκε στις 14 Ιανουαρίου 1932.


Ποιος ήταν αυτός ο Σώτος Πετράς που διάλεγε θέματα απλά και καθημερινά, που ήξερε να γράφει τόσο ζωντανά και που μπορούσε να ζωγραφίζει εικόνες με τις λέξεις, χωρίς να κουράζει με περιγραφές; Το ψάχνω χωρίς να βιάζομαι, για να είναι απολαυστικό. Ήταν δημοσιογράφος, άνθρωπος του θεάτρου κι έχει γράψει βιβλία για το θέατρο και τους ανθρώπους του. Θα τα αναζητήσω στο Μοναστηράκι. Και βάζω κι ένα στοίχημα ότι του άρεσε ο Σταμ. Σταμ.
Κομάν; 

Νίκος Μπελογιάννης – 65 χρόνια από τη δολοφονία του

Νίκος Μπελογιάννης, αγωνιστής, κομουνιστής και διανοούμενος. Πέρασε από δύο σκηνοθετημένες δίκες. Καταδικάστηκε σε θάνατο και δολοφονήθηκε για τις ιδέες του. Πέρασε στην αθανασία ως ο άνθρωπος με το γαρίφαλο.
Το άρθρο είναι φόρος μνήμης και τιμής στον αγωνιστή που σήμερα, 65 χρόνια μετά τον θάνατό του, εμπνέει τους ανθρώπους που οραματίζονται έναν όμορφο κόσμο και αγωνίζονται για ειρήνη, ελευθερία και κοινωνική δικαιοσύνη. Δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στη Huffington Post στις 30 Μαρτίου 2017.

Η Ελλάδα του 1950

Η χώρα προσπαθεί να σταθεί στα πόδια της ύστερα από τον πόλεμο και τον εμφύλιο σπαραγμό, αλλά τα δεινά του τόπου μας δεν έχουν τελειώσει. Η Ελλάδα βρίσκεται στη σφαίρα επιρροής της Αμερικής, η οποία παρέχοντας σύγχρονα υλικά, εξοπλισμό και τεχνογνωσία διεισδύει στον στρατό και στον κρατικό μηχανισμό. Πρέσβης των ΗΠΑ στην Ελλάδα είναι ο θρασύτατος Πιουριφόι, ειδικός στην καταπολέμηση του κομουνισμού. Αναμειγνύεται στις εσωτερικές υποθέσεις και δίνει εντολές στις ελληνικές κυβερνήσεις σαν σε υποτακτικούς του. Οι συνεργάτες των γερμανών γίνονται τώρα υπηρέτες των αμερικανών. Το ΚΚΕ έχει κηρυχτεί παράνομο. Συνεχίστε το διάβασμα

Λευκάδα

Η Λευκάδα είναι ακριβώς απέναντι από τον τόπο καταγωγής μου, το Ξηρόμερο. Οι δυο τόποι είναι δεμένοι με πολλά κοινά. Ακόμα και οι ντοπιολαλιές μοιάζουν πολύ, παρόλο που η Λευκάδα ανήκει στα Επτάνησα κι εμείς στην ηπειρωτική Ελλάδα.
Είχα γνωρίσει τη Λευκάδα σε κάποια οικογενειακά ταξίδια όταν ήμουν παιδί, από τα οποία θυμάμαι αόριστα κάποιες ομορφιές και τη μεγάλη εντύπωση που μου έκανε ότι θα πάμε σε νησί χωρίς να μπούμε σε καράβι.
Ουσιαστικά όμως στη Λευκάδα με πήγε ο Λευκάδιος Χερν. Γνώρισα έναν πανέμορφο τόπο με φιλόξενους, ζεστούς ανθρώπους και ανέπτυξα την προσωπική μου σχέση με το νησί που γεννήθηκε ο συγγραφέας που μετέφρασα και αγάπησα. Έκανα ομιλίες για τη ζωή και το έργο του Λευκάδιου, συμμετείχα στο Συνέδριο, παρακολούθησα το Διεθνές Συμπόσιο και τις παράλληλες εκδηλώσεις που οργάνωσαν οι Ιάπωνες, έκανα παρουσιάσεις σε σχολεία του νησιού με θέμα «Επάγγελμα σκιτσογράφος» κι έπεται η συνέχεια.

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

Στις έρευνες που κάνω στις παλιές εφημερίδες συνάντησα δύο δημοσιεύματα για τη Λευκάδα. Το ένα αφορούσε μια σχολική εκδρομή που έγινε το 1940. Το άλλο ήταν ένας ύμνος στη Σταχτοπούτα του Ιονίου, γραμμένο από τη ζωγράφο Ντιάνα Αντωνακάτου το 1964. Ξέροντας πόσο αγαπάνε οι Λευκαδίτες τον τόπο τους, τα μοιράστηκα μέσω του facebook με φίλους Λευκαδίτες.

Ο Φίλιππος Κολυβάς και εφημερίδα Λευκαδίτικα Νέα μετέτρεψαν αυτά τα δημοσιεύματα σε δύο πλούσια άρθρα. Διαβάστε τα και πάρτε εικόνες από την παλιά Λευκάδα.

Μάιος του 1940: «Το Γυμνάσιον Λευκάδος εξέδραμεν εις Νιδρίαν…»

Λευκάδα: η Σταχτοπούτα του Ιονίου (πρώτο μέρος)

Λευκάδα: η Σταχτοπούτα του Ιονίου (δεύτερο μέρος)

Λευκάδα: η Σταχτοπούτα του Ιονίου (τρίτο μέρος)


Η φωτογραφία με τις γυναίκες στις αλυκές της Λευκάδας είναι από το αρχείο του Αντώνη Σολδάτου.

Ποιος ήταν ο Δελαπατρίδης

%ce%b4%ce%b5%ce%bb%ce%b1%cf%80%ce%b1%cf%84%cf%81%ce%af%ce%b4%ce%b7%cf%82-2
Εικόνα εξωφύλλου του βιβλίου του Γιάννη Καιροφυλά «Αρμάνδος Δελαπατρίδης»

Ο Αρμάνδος Δελαπατρίδης εμφανίστηκε στην Αθήνα του 1925 ψηλός, πληθωρικός, στομφώδης, με βελάδα, ρεντικότα, μπαστουνάκι, γκέτες, μονόκλ και μακριές φαβορίτες σκορπώντας χαμόγελα και χαιρετούρες. Ιδρυτής και αρχηγός του Κόμματος των Κυανολεύκων εκφωνούσε πολιτικούς λόγους ηλεκτρίζοντας τους θαμώνες των καφενείων. Κέντρο της πολιτικής του δράσης έγινε το Σύνταγμα και πολιτικό του κέντρο το καφενείο του Ζαχαράτου. Τον προσφωνούσαν «κύριε αρχηγέ» και «κύριε πρόεδρε» και στον δρόμο τον χαιρετούσαν βγάζοντας το καπέλο. Όπου έκανε την εμφάνισή του τον υποδέχονταν με ενθουσιασμό και χειροκροτήματα και του ζητούσαν να βγάλει λόγο. Οι λόγοι του διασκέδαζαν πολύ τους Αθηναίους και συγκέντρωναν μεγάλο ακροατήριο. Η φήμη του ξεπέρασε τα όρια της Αθήνας. Διαβάστε τη συνέχεια

Το πραξικόπημα του Δελαπατρίδη – κατάληψη του υπουργείου, δικτατορία, αγγλικό δάνειο και ένα κατοστάρικο για τα έξοδα μεταφοράς

delapatridis

Ο Αρμάνδος Δελαπατρίδης, ο πληθωρικός αρχηγός του Κόμματος των Κυανολεύκων, που εκφωνούσε πολιτικούς λόγους στην πλατεία Συντάγματος και σχημάτιζε κυβερνήσεις στο φημισμένο καφενείο του Ζαχαράτου, ήταν μια ανεπανάληπτη φυσιογνωμία που έλαμψε στην Αθήνα του μεσοπολέμου. Δεν επρόκειτο για έναν γραφικό τύπο. Ήταν μια πνευματώδης, ζωντανή και διαρκής σάτιρα των εθνοσωτήρων της εποχής και των λαοσωτήριων πολιτικών τους.
Είναι απολαυστική η ιστορία για το πώς σατίρισε πανέξυπνα, σαν ζωντανή γελοιογραφία, το πραξικόπημα του Πλαστήρα και εξοικονόμησε επιδέξια ένα κατοστάρικο για «το μάσημα και την πλήρωση της κοιλίας» κάνοντας κατάληψη μόνος του στο υπουργείο Προνοίας. Όσο για οπαδούς; Όπου εμφανιζόταν έβρισκε πολλούς. Διαβάστε πώς έκανε το πραξικόπημα

Τα νέα του 1964

Πολλοί λένε «κάθε πέρσι και καλύτερα». Έχουν δίκιο; Ας δούμε πόσο ωραία περνάγαμε πενήντα δύο πέρσι πριν, το 1964, παίρνοντας στην τύχη και χωρίς αυστηρή χρονολογική σειρά μερικά αποκόμματα εφημερίδων εκείνης της χρονιάς.

1963-1964
Χρόνια πολλά, κύριε τροχονόμε! Ευτυχές το 1964!

Βρέθηκε ένας αρχαίος τάφος στην οδό Λυκούργου. Από πάνω του στήθηκε μια πολυώροφη οικοδομή που μπορεί κανείς να θαυμάσει στη γωνία Λυκούργου και Αιόλου. Ζούμε τις μεγάλες στιγμές των μεγάλων έργων, της αποθέωσης του τσιμέντου και του πολιτισμού των εργολάβων!

Αρχαιολογικά ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ 8-11-1964.jpg

Όλη η χώρα ανοικοδομείται με τσιμέντο και κακής ποιότητας υλικά.

Ακόμα δεν είδατε τίποτα. Συνεχίστε…

Κουραμπιές με τη γλυκιά έννοια

Παλιά όταν έλεγαν κάποιον κουραμπιέ, δεν εννοούσαν ότι είναι γλυκός και τραγανός, αλλά ότι είναι νωθρός και άτολμος. Κουραμπιέδες επίσης ήταν οι άκαπνοι φαντάροι των μετόπισθεν και των γραφείων. Καμία σχέση με του βζουνάκ’ του γουργό.
Ιγώ ίμι γω, βζουνάκ’ γουργό,
που ζει στουν κόσμου τιμημένα,
ποιος κουραμπιές, ποιος διστιγκές
τολμάει να βγει μπροστά σ’ ιμένα.

Κουραμπιέδες αγοραστοί με την οκά ή συσκευασμένοι. Μοσχοβολάνε φρέσκο βούτυρο.

Για σπιτικούς κουραμπιέδες χρησιμοποιήστε φρέσκο βασιλικό βούτυρο από το βασιλικό κτήμα στο Τατόι.

%cf%84%ce%b1%cf%84%cf%8c%ce%b9-%ce%b5%ce%bc%cf%80%cf%81%cf%8c%cf%82-13-2-1954
1954

Βίλλυ Φριτς – ο αστέρας του σινεμά και το γιαπράκι του αστυνομικού δελτίου

Το Μάρτιο του 1933 ήρθε στην Αθήνα ο Βίλλυ Φριτς, γόης της οθόνης και αγαπημένος των γυναικών. Τον έφερε ο Δαμασκηνός, διευθυντής της Κινηματογραφικής Ένωσης, και τον κινηματογραφούσε ο Γαζιάδης σε κάθε του βήμα.

1933

Έμεινε στη Μεγάλη Βρετανία, επισκέφθηκε την Ακρόπολη, το Σούνιο, τον Μαραθώνα, το Δαφνί, μίλησε με θαυμασμό για τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό, για τη σύγχρονη Αθήνα και τους ανθρώπους της, παρακολούθησε ταινίες στο Σπλέντιτ και στον Απόλλωνα μαζί με τους θαυμαστές του, υπέγραψε άπειρες φωτογραφίες του που πουλιόνταν στο ταμείο του Σπλέντιτ, επισκέφθηκε γραφεία εφημερίδων, γνώρισε τον Δελαπατρίδη, είδε Καραγκιόζη κι έφυγε έχοντας δημιουργήσει εξαιρετικές εντυπώσεις και ακόμα περισσότερους θαυμαστές.

Νέος, κομψός, περιποιημένος, συμπαθητικός, χαμογελαστός, ευγενικός και όμορφος σαν τον Βίλλυ Φριτς ήταν και ο δικός μας Βίλλυ Φριτς, το γιαπράκι του αστυνομικού δελτίου. Διαβάστε για τη δράση του

Οι σαλταδόροι της Κατοχής

Με την είσοδο των γερμανών στην Αθήνα στις 27 Απριλίου 1941, η πείνα ξέσπασε απότομα και με σφοδρότητα. Οι κατακτητές καταλήστεψαν αποθήκες, καταστήματα και αγροτική παραγωγή. Στη συνέχεια πουλούσαν τα προϊόντα στους συνεργάτες τους, τους μαυραγορίτες. Και οι μαυραγορίτες τα πουλούσαν σε αστρονομικές τιμές. Σπίτια, κοσμήματα, έργα τέχνης και κειμήλια άρχισαν να περνάνε στα χέρια των άθλιων μαυραγοριτών για έναν ντενεκέ λάδι ή ένα σακί αλεύρι! Λόγω του πληθωρισμού το χρήμα δεν είχε καμία αξία. Το λάδι και το αλεύρι ήταν σαν νόμισμα. Η αξία των πραγμάτων που πουλούσαν οι άνθρωποι για να γλιτώσουν από την πείνα, καθοριζόταν σε ποσότητα λαδιού και αλευριού.

%ce%b3%ce%b5%cf%81%ce%bc%ce%b1%ce%bd%ce%bf%ce%af-%ce%bb%ce%b5%ce%b7%ce%bb%ce%b1%cf%84%ce%bf%cf%8d%ce%bd-%ce%ba%ce%b1%cf%84%ce%b1%cf%83%cf%84%ce%ae%ce%bc%ce%b1%cf%84%ce%b1
Οι ναζί λεηλατούν κατάστημα.

Διαβάστε τη συνέχεια