Η κόκα-κόλα, ο Τομ και η χούντα

Κόκα Κόλα 1931
1931

Στην Ελλάδα του 1931 η κόκα-κόλα διαφημιζόταν ως τονωτικός χυμός φρούτων. Ερχόταν συσκευασμένη σε μπουκάλια κατευθείαν από τα εργοστάσια της Αμερικής.

Οι Έλληνες αναζήτησαν την κόκα-κόλα ως αναψυκτικό στις δεκαετίες του ’50 και κυρίως του ’60. Επειδή όμως δεν επιτρεπόταν η παρασκευή της, για προστασία της ντόπιας παραγωγής αναψυκτικών, έπιναν Μπιράλ και Ταμ-Ταμ. Ιδιαίτερα το Ταμ-Ταμ έμοιαζε πολύ στην εμφάνιση. Όσοι είχαν γνωστούς στην αμερικάνικη βάση του Ελληνικού, έπιναν καμιά φορά αυθεντική κόκα-κόλα κι ύστερα κρατούσαν το μπουκάλι για ενθύμιο και για φιγούρα. Όσοι είχαν λεφτά έπιναν κόκα-κόλα στου Zonar’s, που ο ιδιοκτήτης την έφερνε σε βαρέλια από την Αμερική.

Για να φτάσει η κόκα-κόλα στα ψυγεία των καταστημάτων και των σπιτιών χρειάστηκε ένας ελληνοαμερικάνος επιχειρηματίας (βίος και πολιτεία!) και μία δικτατορία. Διαβάστε τη συνέχεια

Ραδιόφωνο Tesla

Ξεχώρισα αυτή τη διαφήμιση για το σκίτσο της. Ποιος είναι ο σκιτσογράφος της διαφημιστικής εταιρείας; Η υπογραφή του δεν φαίνεται πουθενά.
Βλαχόπουλα με μακριές φουστανέλες και βλαχοπούλες με τσεμπέρι χαιρετίζουν τη σύγχρονη τεχνολογία που φτάνει σε κάποια μακρινή γωνιά της ελληνικής υπαίθρου. Από τις καπνοδόχους των σπιτιών βγαίνει καθησυχαστικά καπνός (ασφάλεια και ζεστασιά που τόσο είχαν λείψει), αλλά το χωριό δεν μοιάζει και πολύ για ελληνικό. Ούτε και το έλκηθρο που φέρνει τα ραδιόφωνα είναι, αλλά ούτε και τα ραδιόφωνα. Γενικά υπάρχει ένα γιορτινό ελληνο-ευρωπαϊκό ανακάτεμα.
Είμαστε ακόμα στην εποχή που η λέξη σπίτι γράφεται και με ήτα και με γιώτα, όπως η λέξη πίτα, που γράφεται και πήτα, αλλά και πίττα. Η λέξη ξέρω γράφεται και ξαίρω και λοιπά, και λοιπά.
Η διαφήμιση έχει κάποιο λάθος, αλλά δεν είναι το σπίτι με ήτα. Είναι που πιστεύει ότι στην Ελλάδα του 1954 κάποιος είναι σε θέση να κάνει σε κάποιον άλλον ένα τόσο ακριβό δώρο.
Μόνον ο θείος από την Αμερική!

Το Lux, η Ροσάνα και οι βουτιές

%cf%83%ce%b1%cf%80%ce%bf%cf%8d%ce%bd%ce%b9-lux
1965

Στην ταινία «Ο παπατρέχας» (1966) τα κορίτσια βάζουν την κρέμα νυκτός που τους έδωσε η Βασούλα η κομμώτρια με τη σύσταση ότι και η Ροσάνα Ποντεστά την ίδια κρέμα μεταχειρίζεται. Σε ολοσέλιδες έγχρωμες διαφημίσεις του 1965 η Ροσάνα Ποντεστά μας συνιστούσε να φροντίζουμε την ομορφιά μας με το εισαγόμενο σαπούνι τουαλέτας Lux, όπως οι εννέα στους δέκα αστέρες του Χόλιγουντ.
Το 1965 είχαμε θαμπωθεί από τη Ροσάνα Ποντεστά και ενδιαφερόμασταν να μάθουμε το μυστικό της ομορφιάς της. Γιατί άραγε; Η Ροσάνα Ποντεστά είχε παίξει τη Ναυσικά στην «Οδύσσεια» του Μάριο Καμερίνι (1954) και την Ωραία Ελένη στην «Η Ελένη της Τροίας» του Ρόμπερτ Γουάιζ (1956). Οι ταινίες είχαν κάνει μεγάλη επιτυχία όταν προβλήθηκαν.
Εμείς γιατί καθυστερήσαμε δέκα ολόκληρα χρόνια να εντυπωσιαστούμε από το ταλέντο της Ροσάνας; Ίσως γιατί περισσότερο από το ταλέντο της μας έκαναν εντύπωση τα πάρτι στην Ύδρα. Εκείνα τα βράδια που ξεκίνησαν όταν η Σοφία Λόρεν γύριζε «Το παιδί και το δελφίνι» και συνεχίστηκαν με τους διάφορους αστέρες να διασκεδάζουν στη Λαγουδέρα και μετά να πέφτουν με τα ρούχα στη θάλασσα.

Πετάξου στο φαρμακείο να πάρεις ένα γάλα!

Γάλα Ελευθερία 02-10-1960 copy

Το «επιστημονικόν επίτευγμα» Canalac ήταν γάλα σε σκόνη, χωρίς λιπαρά, εμπλουτισμένο με ασβέστιο, βιταμίνες, πρωτεΐνες και φώσφορο. Ερχόταν από τον Καναδά και πουλιόταν όχι μόνον στα καταστήματα τροφίμων, αλλά και στα φαρμακεία (γι’ αυτό και το διένεμε η Famar). Παρόλο που η μία διαφήμιση δείχνει ότι είναι γάλα για όλη την οικογένεια και όλες τις ηλικίες, η παρουσία του ασπρομάλλη τρε σικ κυρίου στην παρακάτω διαφήμιση ξεκαθαρίζει ότι το Canalac είναι γάλα για την τρίτη ηλικία. Διαβάστε τη συνέχεια

Α, όλα κι όλα! Εμείς Κουάκερ τρώμε, όχι βρώμη!

4 ΓΥΝΑΙΚΑ (4) copy
Περιοδικό ΓΥΝΑΙΚΑ, χειμώνας 1965.

Τρώγοντας ένα πιάτο Κουάκερ κάθε πρωί το παιδί παίρνει ασβέστιο, βιταμίνες, μέταλλα και αναπτύσσεται σωστά πάνω σε γερά θεμέλια, λάμπει από υγεία και αποκτάει κορμί λαμπάδα, όπως η Μαιρούλα Ευαγγέλου.
Ωραία μέχρις εδώ! Για ν’ απολαύσουμε τις ευεργετικές ιδιότητες της βρώμης, έπρεπε να εισάγουμε Κουάκερ από το Ρόττερνταμ (το οποίο, αν δεν κάνω λάθος, εισάγουμε ακόμα). Γιατί;
Μήπως η εύφορη ελληνική γη δεν έβγαζε βρώμη; Μήπως η ελληνική βρώμη υστερούσε; Μήπως σήμαινε κάτι για τους Έλληνες ο ασπρόμαυρος Κουάκερος της συσκευασίας; Οι Αμερικανοί, οι Εγγλέζοι ή οι Ολλανδοί βλέποντάς τον κάνουν εύκολα τον συνειρμό με τις αξίες που προβάλλουν οι Κουάκεροι –εντιμότητα, αγνότητα, ακεραιότητα και δύναμη. Εμείς πάλι όχι.
Μήπως τελικά το «Έφαγα ένα πιάτο κουάκερ» απλώς ακουγόταν καλύτερα από το «Έφαγα ένα πιάτο βρώμη»;
Τι λες κι εσύ, Μαιρούλα;

Διαβάστε τη συνέχεια