Στ’ αναμμένα κάρβουνα

Όταν η εκκλησία των αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης έπιασε φωτιά, ακούστηκαν από μέσα οι φωνές των εικόνων να καλούν σε βοήθεια. Οι κάτοικοι χωρίς να λογαριάσουν τον κίνδυνο όρμησαν μέσα για να σώσουν εικόνες και κειμήλια. Με θαυματουργικό τρόπο κανένας δεν έπαθε τίποτα κι αυτό αποδόθηκε στους δύο αγίους. Έτσι θέλει ο θρύλος το ξεκίνημα των Αναστεναριών από το χωριό Κωστί της Ανατολικής Θράκης, που οφείλει το όνομά του στον προστάτη άγιό του. Στην πραγματικότητα το έθιμο έχει την απαρχή του στα αρχαία χρόνια.
Οι πρόσφυγες που έφυγαν από την Ανατολική Θράκη το 1914 περιπλανήθηκαν οκτώ χρόνια μέχρι να φτάσουν στη Μακεδονία. Έφεραν μαζί τους στην καινούργια πατρίδα και τ’ Αναστενάρια. Όμως, επί δύο δεκαετίες τουλάχιστον δεν υπήρξε καμία αναφορά για τέλεση του εθίμου, λες και είχε εξαφανιστεί. Διαβάστε τη συνέχεια

Αυτά που είδε και άκουσε ο Μίνως Αργυράκης στο τραγικό Μπουρνάζι τον μαύρο Νοέμβρη του 1961

 

Ο Μϊνως Αργυράκης την επόμενη μέρα από τη θεομηνία και τις ασύλληπτες καταστροφές της 6ης Νοεμβρίου 1961 πήγε στο αφανισμένο Μπουρνάζι. Περπάτησε στις πρώην γειτονιές των πρώην δρόμων, είδε, παρατήρησε, συνομίλησε, άκουσε κι έμαθε από πρώτο χέρι.
Βέβαια, ο Μίνως Αργυράκης δεν ήταν ο μόνος που επισκέφθηκε το Μπουρνάζι. Πήγαν πολιτικοί, επίσημοι, ο πρωθυπουργός (ο Καραμανλής που τότε τον θεωρούσαν πατέρα και σήμερα εθνάρχη), η άνασσα και βασιλομήτωρ Φρειδερίκη… Το ενδιαφέρον τους εκδηλώθηκε μέσα από τις λιμουζίνες.
Τα σχέδια και οι εντυπώσεις του Μίνου Αργυράκη δημοσιεύτηκαν στις 8 Νοεμβρίου

08-11-1961_Μπουρνάζι 2.jpg


Διαβάστε το κείμενο και δείτε τα σχέδια του Μίνου Αργυράκη

Κρυώνεις, καμάρι μ;

 

Μπαλάφας-Κρυώνεις καμάρι μ'.jpg
Φωτογραφία του Κώστα Μπαλάφα. Δεκαετία ’50.

Πόλεμος, Κατοχή, Εμφύλιος. Η Ελλάδα ερείπια, οι Έλληνες διχασμένοι, τα σπίτια ορφανεμένα, η φτώχεια αβάσταχτη. Η μάνα στα μαύρα και στο πρόσωπό της χαραγμένη η Ιστορία. Μοναδική της περιουσία ένα γουρούνι και στην πλάτη το παιδί. Πού θα τη βγάλει ο κακοτράχαλος δρόμος; Στο εξοντωτικό μεροκάματο που θα τους κρατήσει και τους τρεις ζωντανούς.
Είναι μια από τις Ηπειρώτισσες μάνες που φωτογράφισε ο Κώστας Μπαλάφας. Είναι το μνημείο της άγνωστης μάνας που για άλλη μια φορά σηκώνει το χρέος να ξαναστήσει την Ελλάδα στα πόδια της.

Όλα του γάμου δύσκολα – η προίκα, οι χωροφύλακες, το αγαρλίκι

Έχω γιο κι έχω χαρά
που θα γίνω πεθερά,
έχω κόρη κι έχω πίκρα
που θα γνέθω μέρα νύχτα.

Αυτό το νανούρισμα αποκοίμισε πολλά κοριτσάκια. Οι ελληνικές οικογένειες δεν δέχονταν τη γέννηση της κόρης με την ίδια χαρά που καλωσόριζαν το αρσενικό παιδί. Ένας λόγος ήταν η προίκα που έπρεπε να της δώσουν, όταν θα ερχόταν η ώρα της να παντρευτεί. Διαβάστε τη συνέχεια

Το εσκαλόπ, το γκρίζο και το μαύρο

ΦΙΞ_Εμπρός 20-03-1954 copy
1954
Φιξ_Εμπρός 17-5-1958 copy
1958

Λοιπόν, έχουμε και λέμε: κρέας, αυγά και τηγάνισμα με βούτυρο. Ύστερα ζαμπόν, τυρί, ράντισμα με βούτυρο, ψήσιμο όλα μαζί κι έτοιμα τα εσκαλόπ. Γαρνίρισμα με πουρέ (που σημαίνει πατάτα, γάλα, βούτυρο) και σερβίρισμα με παγωμένη μπίρα.

Και ο αρχιμάγειρος Παπίδας πιστεύει ότι επειδή μ’ αυτό το φαγητό θα πιούμε μπίρα Φιξ που μας κάνει καλό, οι θερμίδες και η χοληστερίνη θα μείνουν εντός ορίων ελέγχου.
Παπίδα, σοβαρέψου! Δεν θα χωράμε να περάσουμε από τις πόρτες! Έχει και συνέχεια…