Τετάρτη 7 Οκτώβρη 2020 – Η μέρα που η Ελλάδα καταδίκασε τον ναζισμό

Η εντυπωσιακή εικόνα του πρωτοσέλιδου της Αυγής, Τετάρτη 7 Οκτωβρίου 2020.

Από τα μαύρα σύννεφα της πρώτης επίσκεψης του Γκέμπελς στον τόπο μας επί δικτατορίας του Μεταξά, από τον Εμφύλιο, τα σκληρά μετεμφυλιακά χρόνια, τον ΙΔΕΑ, το παρακράτος, τη χούντα, ως την εγκληματική οργάνωση της Χρυσής Αυγής οι προδότες, οι δωσίλογοι, οι συνεργάτες των Γερμανών κέρδιζαν αναίσχυντα σε βάρος των έντιμων ανθρώπων και της Δημοκρατίας.
Μετά την απελευθέρωση δεν τιμωρήθηκαν.

Ελευθερία, 31-12-1950


Και όσοι τιμωρήθηκαν ήταν σαν να μην τιμωρήθηκαν, αφού σε λίγο καιρό, τους χαρίστηκαν οι ποινές και αποδόθηκαν στην κοινωνία καθαροί. Τα πιστεύω τους συνοψίζονται στη φράση που απεύθυνε, μέσα στο δικαστήριο, οργίλος ο συνήγορος του αρχιδολοφόνου Λάμπου και των βασανιστών της Ειδικής, προς τον πατέρα ενός δολοφονημένου νέου: «Η μεγίστη πλειοψηφία των Ελλήνων ευγνωμονεί βαθέως τους γερμανούς, τα τάγματα ασφαλείας και την Ειδικήν δια τα μπλόκα και τας εκτελέσεις».

Ριζοσπάστης, 28-10-1945

Διαβάστε τη συνέχεια

Τα βλαχάκια – δύο αθώοι στο εκτελεστικό απόσπασμα

Τον καιρό του πολέμου, στο χωριό του πατέρα μου, τη Χρυσοβίτσα Ξηρομέρου, έγινε μια ιστορία που στοίχειωσε τον ύπνο των γερόντων και για την οποία απόφευγαν να μιλούν. Πρόκειται για την ιστορία της άδικης εκτέλεσης δυο νέων, που έμεινε να λέγονται «τα βλαχάκια», και της ένοχης σιωπής ενός χωριού.
Η υπόθεση αφέθηκε στον χρόνο για να ξεχαστεί. Είναι κι αυτός ένας τρόπος για να συνεχιστεί η ζωή, κυρίως μετά από δραματικές περιόδους με αναπόδραστες εξελίξεις, όπως ήταν ο πόλεμος κι η Κατοχή, που άλλαξαν ριζικά τη ζωή και το πνεύμα των ανθρώπων. Βέβαια, υπήρχαν φωνές που θύμιζαν τα γεγονότα και υπενθύμιζαν ότι η συγγνώμη έμεινε ανεξόφλητο χρέος.
Ο πατέρας μου, ο αείμνηστος Αθανάσιος Ι. Σώλος, ήταν μία από αυτές τις φωνές, ίσως η δυνατότερη και πιο επίμονη. Τον καιρό που συνέβη το τραγικό γεγονός, ήταν οργανωμένος στο ΕΑΜ και, μαζί με άλλους νεαρούς αγωνιστές, παρότρυνε το χωριό να πει την αλήθεια. Αυτό δεν έγινε ούτε στις ανακρίσεις ούτε στο στρατοδικείο, με αποτέλεσμα ο ένοχος να γλιτώσει και –το χειρότερο– να σπιλωθούν σαν φονιάδες, να καταδικαστούν και να στηθούν μπροστά στο εκτελεστικό απόσπασμα δυο αθώοι.
Ο τότε νεαρός ΕΑΜίτης, δικηγόρος πλέον στην Αθήνα, όλα του τα χρόνια, παρέμεινε αμετακίνητος στη θέση του ότι το χωριό έπρεπε ν’ αποκαταστήσει τη μνήμη των δύο νέων και να ζητήσει δημόσια συγγνώμη. Ούτε αυτό έγινε. Προτού πεθάνει, ο πατέρας μου παρέδωσε γραπτά την ιστορία. Είναι ένα από τα κείμενα που βρέθηκαν στο προσωπικό του αρχείο, πολύτιμες καταγραφές. Το δημοσιεύω.

Τα βλαχάκια – Οι δύο αδελφοί Σαπλαούρα
του Αθανασίου Ι. Σώλου

Το χωριό μας βαραίνει ακόμα η κατάρα της χαροκαμένης μάνας. Η κατάρα της βλάχας!

Βλάχος είναι για μας στη Χρυσοβίτσα ο παραχειμάζων κτηνοτρόφος που κατεβαίνει από τα Άγραφα ή την Ήπειρο στα μέρη μας, που είναι χειμαδιά.
Ο Μήτσος Σαπλαούρας με την οικογένειά του κατέβαινε από τα Πράμαντα της Άρτας και παραχείμαζε στην κοινοτική περιφέρεια του χωριού μας με τα λίγα πρόβατά του.
Στα 1942 ήταν εγκατεστημένος, από το φθινόπωρο του 1941, στη θέση Μιγκούσες της περιφέρειάς μας, κάτω απ’ το Κακό Λαγκάδι. Εκεί έστησε τα κονάκια του και τη στάνη του για να ’ναι σε ανάμερο και από τους χωροφύλακες και από τους Ιταλούς. Έσμιξε τα πρόβατά του με τους ντόπιους, για να έχει το κεφάλι του ήσυχο από τυχόν ζημιές, και ζούσε εκεί το βίο του παραχειμάζοντα κτηνοτρόφου με όλες τις πίκρες και τις χαρές του. Μόνο που οι πίκρες είναι πολύ περισσότερες και ελάχιστες οι χαρές του.

Διαβάστε τη συνέχεια

Ο Κώστας της Αμαλίας

Σήμερα έφυγε πλήρης ημερών η Αμαλία Μεγαπάνου. Ξέχωρα από το συγγραφικό της έργο, τη γνωρίζουμε ως πρώην σύζυγο του εθνάρχη. Το ερώτημα είναι γιατί μια μεγαλοαστή, τόσο καλλιεργημένη, φινετσάτη και όμορφη του είπε το ναι.
Η φινέτσα της συζύγου του υπογράμμιζε την παντελή έλλειψή της στον εθνάρχη. Το «σκασμός, Αμαλία» είναι γνωστό. Ο εθνάρχης χαρακτηριζόταν από την ελευθεροστομία του και τη συχνή χρήση του ρε. Ο Μποστ τον σατίριζε αλύπητα.


Μια και δεν μπορώ να βρω τη γελοιογραφία του Μποστ με το λιοντάρι «Λέων, ο rex των ζώων» και δίπλα τον Καραμανλή «Καραμανλέων, ο ρε των Ελλήνων», βάζω δυο, που έχω πρόχειρες, για τη χρήση του ρε και μία ακόμη σχετική με την καταγωγή του. Διπλωματούχος πανεπιστημίου Κιούπ-κιοϊ γράφει η τσάντα, όπου Κιούπ-κιοϊ είναι το παλιό όνομα του χωριού του εθνάρχη, σήμερα Πρώτη Σερρών.

Για να δείτε ολόκληρες τις γελοιογραφίες του Μποστ, πατήστε ΕΔΩ, ΕΔΩ κι ΕΔΩ.

Για πείτε τώρα, εσείς που συγκρίνετε την Αμαλία Μεγαπάνου με την Τζάκι και τη Μαρέβα, το κάνετε για να γελάσουμε. Έτσι;

Γρηγόρης Λαμπράκης – 57 χρόνια από τη δολοφονία του

Μακεδονία, 23 Μαΐου 1963

Μακεδονία, 24 Μαΐου 1963

Μέρα Μαγιού μου μίσεψες… Ο Μίκης Θεοδωράκης μας μιλάει για τις τελευταίες ώρες του Γρηγόρη Λαμπράκη στο ΑΧΕΠΑ. Μια μοναδική μαρτυρία στη συνέντευξη που είχε δώσει στον Κωνσταντίνο Μπλιάτκα τον Μάιο του 1998 για την εκπομπή «Με Μια Τρίτη Ματιά». Την ώρα που ο μαραθωνοδρόμος της Ειρήνης χαροπάλευε βρέθηκαν στο πλευρό του ο Μίκης, ο Γιάννης Ριτσος, ο Μανώλης Γλέζος, ο Γιάννης Ιμβριώτης και ο ποιητής και ακτινολόγος γιατρός Μανόλης Αναγνωστάκης. Η συγκλονιστική παρουσία μερικών δεκάδων γενναίων φοιτητών έξω από το νοσοκομείο, στην μπούκα του αυταρχικού κράτους. Μόλις είδαν τους δυο δημιουργούς του «Επιτάφιου», τον Μίκη Θεοδωράκη και τον Γιάννη Ρίτσο άρχισαν να τραγουδούν δακρυσμένοι το «Μέρα Μαγιού μου μίσεψες».

Δείτε περισσότερα

Παγκόσμια ημέρα ραδιοφώνου σήμερα

Είχα μάθει και πατούσα το τρίτο κουμπί από αριστερά, φωτιζόταν η οθόνη, άναβε το πράσινο λαμπάκι και γύριζα το δεξιό κουμπί να πάει στη θέση που είχα σημαδέψει. Την πρώτη φορά που τα κατάφερα ήταν σαν να κατάκτησα έναν ολόκληρο κόσμο. Και μήπως έτσι δεν ήταν;
Το ραδιόφωνο Philips ήταν το οικογενειακό μας ραδιόφωνο. Δεν έχω όμως τέτοιας λογής αναμνήσεις. Το ραδιόφωνο ήθελα να είναι εγωιστικά δική μου υπόθεση, αλλά δεν πέρναγε το δικό μου, γιατί ήμουνα μικρή και με στέλνανε για ύπνο νωρίς. Νεύρα και πίκρα, μέχρι που απόκτησα τρανζίστορ και άκουγα τις «Λογοτεχνικές Σελίδες» και τα θεατρικά στη ζούλα, με μαξιλάρι το τρανζίστορ και κανείς δεν απορούσε που το πρωί το μάγουλό μου είχε κόκκινα σημάδια από τη δερμάτινη θήκη.

Στους παρακάτω συνδέσμους μπορείτε να διαβάσετε μερικά άρθρα για τα παλιά ραδιόφωνα και τον πρωτοπόρο της ελληνικής ραδιοφωνίας Χρίστο Τσιγγιρίδη.

Χρίστος Τσιγγιρίδης – ο πρωτοπόρος οραματιστής που ίδρυσε στη Θεσσαλονίκη τον πρώτο ελληνικό ραδιοφωνικό σταθμό

Το ραδιόφωνο με τις λυχνίες στα βραχέα, μεσαία και μακρά

Ραδιόφωνα αγορασμένα και δηλωμένα

Η Τελεφούνκεν, ο Μέρκελ, ο Γκέμπελς και το δίκτυο κατασκόπων

Ραδιόφωνο Tesla

Προς τον κύριον Γεώργιον Δε Ρώσσην ευρισκόμενον εις την Αγγλία

Του πατέρα σου, όταν έλθεις,
δεν θα ιδείς παρά τον τάφο·
είμαι ομπρός του και σου γράφω
μέρα πρώτη του Μαγιού.

Θα σκορπήσουμε το Μάη
πάνω στ’ άκακα τα στήθη,
γιατί απόψε αποκοιμήθη
εις τον ύπνον του Χριστού.

Ήταν ήσυχος κι ακίνητος
ως την ύστερη την ώρα,
καθώς φαίνεται και τώρα
που τον άφησε η ψυχή.

Μόνο μια στιγμή πριν φύγει
τ’ ουρανού κατά τα μέρη,
αργοκίνησε το χέρι,
ίσως για να σ’ ευχηθεί.

Διονύσιος Σολωμός

 

«Τα Βούρλα», ντοκιμαντέρ της σειράς «Στέκια», που μεταδόθηκε από την ΕΡΤ2

Την Κυριακή 31 Μαρτίου,στις 7μ.μ. η ΕΡΤ2 παρουσίασε το πρώτο επεισόδιο του τέταρτου κύκλου της σειράς Στέκια, με τίτλο «Τα Βούρλα».

Ήταν εξαιρετικό ντοκιμαντέρ. Μια πολύ σοβαρή δουλειά, που έδωσε άφθονες πληροφορίες για το τεράστιο μπορντέλο της Δραπετσώνας, που έφτιαξε ο δήμος του Πειραιά και λειτούργησε επί εξήντα χρόνια, φρουρούμενο από την αστυνομία.
Mίλησαν διάφοροι μελετητές κι ερευνητές. Συμμετείχα κι εγώ με την ιδιότητα της συγγραφέα του βιβλίου «Κάτι να μείνει από μένα-Πόρνες στα Βούρλα».

Στέκια-Βούρλα  Τέτη βιβλίο.jpg

Αγαπητικοί, πελάτες, ρεμπέτες, ουσίες, τεκέδες, νοικοκυραίοι, χωροφύλακες, πολιτικά παιχνίδια και γυναίκες χωρίς όνομα και χωρίς μέλλον.

Οι γερμανοί κατακτητές μετέτρεψαν το κτιριακό συγκρότημα των Βούρλων σε φυλακή και ως φυλακή του ελληνικού κράτους τελείωσε τις μέρες του. Δεν μπορούσε να μη γίνει λόγος για την εκπληκτική απόδραση των 27 υπόδικων πολιτικών κρατούμενων, που έσκαψαν τούνελ από το κελί 13 μέχρι το εργοστάσιο Ντεστρέ, που βρισκόταν στην απέναντι πλευρά του δρόμου.

Αξίζουν συγχαρητήρια στους ομιλητές, που ασφαλώς αφιέρωσαν αμέτρητες ώρες στην έρευνα. Συγχαρητήρια επίσης στη Μαρίνα Δανέζη και την ομάδα της, που δούλεψαν με τέτοια επιμέλεια, για να φτιάξουν το επεισόδιο, καθώς και στην ΕΡΤ2 που παρουσίασε ένα θέμα, που παραμένει ταμπού.

Βούρλα-η μάντρα κι η σκοπιά σήμερα

Σήμερα εκεί που βρίσκονταν τα Βούρλα, τα «σπίτια» και αργότερα η φυλακή, έχουν χτιστεί σύγχρονες πολυκατοικίες. Το πιθανότερο είναι ότι οι ένοικοι αγνοούν τη βαριά ιστορία των οικοπέδων. Από την κατεδαφισμένη κόλαση των Βούρλων σώζεται ένα τμήμα από την πανύψηλη μάντρα και η σκοπιά. Δεν είναι ορατή από τον δρόμο, αλλά η Μαρίνα Δανέζη την ανακάλυψε και την αποτύπωσε στο ντοκιμαντέρ.

Στην ταινία «Η Αγνή του λιμανιού» φαίνεται η πορτάρα, η σκοπιά και μέρος του τείχους.

Ευχάριστη τηλεοπτική έκπληξη η ιστορική συνέχεια των Βούρλων και ο Γιάννης Φελέκης. Γνωστός από παλιά και όχι μόνον σ’ εμένα. Πάντα ο ίδιος, με το φουλάρι και τη μηχανή με το καλάθι. Μόνον που εδώ και χρόνια, στο καλάθι δεν κάθεται πια η Αράπω, το μεγαλόσωμο μαύρο σκυλί του, που τόσο αγαπήσαμε. Ο Φελέκης φυλακίστηκε στα Βούρλα. Όπως είπε ο ίδιος, ήταν φιλοξενούμενος του Παπαδόπουλου και του Πατακού . Μαύρη χούντα!

Δείτε το ντοκιμαντέρ «Τα Βούρλα» από το αρχείο της ΕΡΤ

 

«Βούρλα» στην ΕΡΤ2

Περιμένουμε με πολύ ενδιαφέρον την Κυριακή 31 Μαρτίου, 19.00, που θα προβληθεί από την ΕΡΤ2 το πρώτο επεισόδιο του τέταρτου κύκλου της σειράς ΣΤΕΚΙΑ με θέμα τα Βούρλα, το τεράστιο μπορντέλο στη Δραπετσώνα, που έφτιαξε ο δήμος του Πειραιά και λειτούργησε εξήντα χρόνια. Αγαπητικοί, πελάτες, ρεμπέτες, ουσίες, τεκέδες, νοικοκυραίοι, χωροφύλακες, πολιτικά παιχνίδια και γυναίκες χωρίς όνομα και χωρίς μέλλον. Για όλα αυτά και άλλα θα μιλήσουν ερευνητές του θέματος και ανάμεσά τους κι εγώ, με την ιδιότητα της συγγραφέα του βιβλίου «Κάτι να μείνει από μένα – Πόρνες στα Βούρλα».
Μην το χάσετε!