Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών

p196702
Οι εκλογές που δεν έγιναν.

Τα μέτρα κατά του μπαμπούλα του κομουνισμού εξυπηρέτησαν μια χαρά τους πραξικοπηματίες, –τον συνταγματάρχη Γεώργιο Παπαδόπουλο, τον ταξίαρχο Στυλιανό Πατακό και τον συνταγματάρχη Νικόλαο Μακαρέζο. Ο ΙΔΕΑ είχε καταστρώσει σχέδιο πραξικοπήματος και η CIA το ευνοούσε. Ξημερώματα κατέλαβαν το υπουργείο Εθνικής Άμυνας και πριν προλάβει ν’ αντιδράσει το υπουργείο Δημόσιας Τάξης ή κανείς άλλος, έβαλαν σ’ εφαρμογή το σχέδιο Προμηθεύς, που πρόβλεπε την ανάληψη της εξουσίας από τον στρατό σε περίπτωση κομουνιστικής εξέγερσης.

21-4-1967 Χούντα

Το πουλί της χούντας ήταν έμπνευση του Αριστείδη Σκυλίτση, του διορισμένου δήμαρχου του Πειραιά που έκλεισε την Τρούμπα και επέβαλλε την αλλαγή του ονόματος του Τουρκολίμανου σε Μικρολίμανο και μάλιστα είχε δώσει εντολή να μην παραδίνονται οι επιστολές που ανέγραφαν στον φάκελο την παλιά ονομασία.
Η χούντα φρόντισε να τοποθετήσει παντού τους δικούς της ανθρώπους και τα δικά της παιδιά. Όσο για τους χαφιέδες, παλιά αγιάτρευτη πληγή.
Η χούντα δολοφονούσε, φυλάκιζε, βασάνιζε, εκτόπιζε. Ασφυκτική λογοκρισία, ελληνοχριστιανικά ιδεώδη, μυστικές υπηρεσίες, στρατιωτικός νόμος, παρελάσεις, εμβατήρια, σημαιούλες, παλαμάκια, γιορτές για την πολεμική αρετή των Ελλήνων, αντικομουνιστικό μένος, καθαρεύουσα, σκάνδαλα, ρουσφέτια, διορισμοί συγγενών, δανειοδοτήσεις ημετέρων, διασπάθιση δημόσιου χρήματος, συμβάσεις, εφοπλιστές, επιχειρηματίες, εκατομμυριούχοι, ελληνοαμερικάνοι, η CIA, ο γύψος, το μυστρί, τα καπέλα της Δέσποινας… Κι έγιν’ η Ελλάδα όπως του Σπαθάρη ο παλιομπερντές…
Από τις 21 Απριλίου 1967 μέχρι τις 23 Ιουλίου 1974 ο τόπος πέρασε μια σκοτεινή ανελεύθερη επταετία, που έκλεισε με την τουρκική εισβολή στην Κύπρο. Στις 23 Ιουλίου το απόγευμα ανακοινώθηκε ότι «ενόψει των εξαιρετικών περιστάσεων υπό τας οποίας τελεί η πατρίς, αι ένοπλοι δυνάμεις απεφάσισαν όπως αναθέσουν την διακυβέρνησιν της χώρας εις πολιτικήν κυβέρνησιν». Τέλος η στρατιωτική χούντα!
Νύχτα 24 Ιουλίου άρχισαν οι επιστροφές. Πρώτος και καλύτερος επέστρεψε εκ Παρισίων ο Καραμανλής, που δέκα χρόνια πριν είχε φύγει «με πικρίαν και αηδίαν κατά του ελληνικού λαού». Ορκίστηκε πρωθυπουργός της κυβέρνησης Εθνικής Ενότητας από την οποία απουσίαζε η αριστερά.
Αυτά όμως τα αφήνουμε για άλλη φορά. Προς το παρόν ας πάρουμε «Μαθήματα δικτατορίας άνευ διδασκάλου» όπως τα τραγουδούσε ο αγαπημένος Γιώργος Μαρίνος στη Μέδουσα το 1976.

Το βίντεο είναι από το κανάλι του Γιώργου Παπαστεφάνου, όπου μπορείτε να διαβάσετε πληροφορίες για το τραγούδι.

Το Σταλινγκράντι

 

Το Σταλινγκράντι μας μολογάει,
το Σταλινγκράντι μας μολογεί
ότι λεβέντες ήταν οι Ρώσοι
και ντενεκέδες οι γερμανοί.

Ήμουν πιτσιρίκα όταν άκουσα αυτό το τραγούδι. Μου εντυπώθηκε αμέσως. Δεν ξέρω άλλους στίχους ούτε γνωρίζω τίποτα γι’ αυτό. Υποθέτω ότι τραγουδιόταν στην κατεχόμενη Ελλάδα μετά την πανωλεθρία του Άξονα στο Στάλινγκραντ, με αναπτερωμένη την ελπίδα ότι οι γερμανοί θα χάσουν τον πόλεμο, αλλά και με μια δόση περηφάνιας επειδή κανένας Έλληνας δεν πολέμησε μαζί τους στο Ανατολικό Μέτωπο.

Η μάχη του Στάλινγκραντ

Λευκάδα

Η Λευκάδα είναι ακριβώς απέναντι από τον τόπο καταγωγής μου, το Ξηρόμερο. Οι δυο τόποι είναι δεμένοι με πολλά κοινά. Ακόμα και οι ντοπιολαλιές μοιάζουν πολύ, παρόλο που η Λευκάδα ανήκει στα Επτάνησα κι εμείς στην ηπειρωτική Ελλάδα.
Είχα γνωρίσει τη Λευκάδα σε κάποια οικογενειακά ταξίδια όταν ήμουν παιδί, από τα οποία θυμάμαι αόριστα κάποιες ομορφιές και τη μεγάλη εντύπωση που μου έκανε ότι θα πάμε σε νησί χωρίς να μπούμε σε καράβι.
Ουσιαστικά όμως στη Λευκάδα με πήγε ο Λευκάδιος Χερν. Γνώρισα έναν πανέμορφο τόπο με φιλόξενους, ζεστούς ανθρώπους και ανέπτυξα την προσωπική μου σχέση με το νησί που γεννήθηκε ο συγγραφέας που μετέφρασα και αγάπησα. Έκανα ομιλίες για τη ζωή και το έργο του Λευκάδιου, συμμετείχα στο Συνέδριο, παρακολούθησα το Διεθνές Συμπόσιο και τις παράλληλες εκδηλώσεις που οργάνωσαν οι Ιάπωνες, έκανα παρουσιάσεις σε σχολεία του νησιού με θέμα «Επάγγελμα σκιτσογράφος» κι έπεται η συνέχεια.

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

Στις έρευνες που κάνω στις παλιές εφημερίδες συνάντησα δύο δημοσιεύματα για τη Λευκάδα. Το ένα αφορούσε μια σχολική εκδρομή που έγινε το 1940. Το άλλο ήταν ένας ύμνος στη Σταχτοπούτα του Ιονίου, γραμμένο από τη ζωγράφο Ντιάνα Αντωνακάτου το 1964. Ξέροντας πόσο αγαπάνε οι Λευκαδίτες τον τόπο τους, τα μοιράστηκα μέσω του facebook με φίλους Λευκαδίτες.

Ο Φίλιππος Κολυβάς και εφημερίδα Λευκαδίτικα Νέα μετέτρεψαν αυτά τα δημοσιεύματα σε δύο πλούσια άρθρα. Διαβάστε τα και πάρτε εικόνες από την παλιά Λευκάδα.

Μάιος του 1940: «Το Γυμνάσιον Λευκάδος εξέδραμεν εις Νιδρίαν…»

Λευκάδα: η Σταχτοπούτα του Ιονίου (πρώτο μέρος)

Λευκάδα: η Σταχτοπούτα του Ιονίου (δεύτερο μέρος)

Λευκάδα: η Σταχτοπούτα του Ιονίου (τρίτο μέρος)


Η φωτογραφία με τις γυναίκες στις αλυκές της Λευκάδας είναι από το αρχείο του Αντώνη Σολδάτου.

Ο εκρηκτικός Αύγουστος της ΠΕΑΝ

Αμέσως μόλις άρχισε η γερμανική κατοχή της Ελλάδας οργανώθηκε η Αντίσταση ενάντια στους κατακτητές, στους ντόπιους συνεργάτες τους, στις φασιστοειδείς οργανώσεις και στην κυβέρνηση δωσίλογων του Τσολάκογλου.

Η Πανελλήνιος Ένωσις Αγωνιζομένων Νέων ήταν αντιστασιακή οργάνωση, αστικοδημοκρατική, μεγαλοϊδεατική και αντικομμουνιστική. Πολιτικός αρχηγός της ήταν ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος, χωρίς όμως να έχει σχέση με τα οργανωτικά της. Ιδρύθηκε στην Αθήνα, τον Οκτώβριο του 1941 από τον Κώστα Περρίκο, υποσμηναγό της Πολεμικής Αεροπορίας, φλογερό αγωνιστή και πατριώτη και άνθρωπο με υψηλές αρχές.

Διαβάστε τη συνέχεια