Η ανεπανάληπτη Αγγέλα Λυκιαρδοπούλου

Στο άρθρο για τα «αντρικά», είχα υποσχεθεί φωτογραφία της Αγγέλας Λυκιαρδοπούλου στη χαρακτηριστική και πρωτοποριακή για την εποχή εμφάνισή της με σμόκιν.
Ιδού η ανεπανάληπτη Αγγέλα και λίγα λόγια για τη ζωή της.

Η Αγγέλα Λυκιαρδοπούλου ήταν η πρώτη Ελληνίδα καλλιτέχνιδα που εμφανίστηκε επί σκηνής φορώντας σμόκιν. (Φωτογραφία από το αρχείο του Βαγγέλη Λυκιαρδόπουλου).

Συνεχίστε! Έχει κι άλλο…

Ο μαέστρος Βαγγέλης Λυκιαρδόπουλος

Ο Βαγγέλης Λυκιαρδόπουλος έγινε θείος μου, όταν παντρεύτηκε την αδελφή της μητέρας μου. Με αποκαλούσε «η αγαπημένη μου ανιψιά», αν κι έχω την εντύπωση ότι αυτή την ιδιότητα τη μοιραζόμουν και με μια άλλη μου ξαδέρφη, την οποία επίσης αποκαλούσε αγαπημένη του ανιψιά. Ο Βαγγέλης ήταν μαέστρος της μουσικής και της διπλωματίας. Ευχάριστος, γελαστός, είχε πάντα να διηγηθεί, με το χιούμορ που τον χαρακτήριζε, ιστορίες από το θέατρο, τα παρασκήνια, τις τουρνέ. Έμενε στον Άγιο Παύλο, δίπλα στα στούντιο της Φίνος Φιλμ και πολύ συχνά στο σπίτι του συναντούσες κάποιον γνωστό ηθοποιό ή τραγουδιστή. Με τη σύζυγό του, τη Μάκια, είχαν πολύ ανοιχτό σπίτι (με την παραμικρή αφορμή γίνονταν χαρούμενες μαζώξεις) και στον κύκλο του γνώρισα μεγάλες προσωπικότητες του θεάτρου και του τραγουδιού, την αεράτη Άννα Καλουτά και την πάντα χαμηλών τόνων αδελφή της Μαρία, τον ανεπανάληπτο Κώστα Χατζηχρήστο, τον τόσο ευγενικό Ντίνο Ηλιόπουλο, τον Μίμη Τραϊφόρο, την Καλή Καλό, τον Κούλη Στολίγκα, τον Νίκο Φατσέα…
Η Σοφία Βέμπο είχε χρόνια που είχε φύγει από τη ζωή, αλλά η ανάμνηση της φιλίας και της συνεργασίας τους παρέμενε έντονη. Το ίδιο έντονη ήταν και η ανάμνηση της Αγγέλας, της αδερφής του Βαγγέλη, της πρώτης ελληνίδας ντιζέζ, που ζούσε μόνιμα στην Αμερική.

Συνεχίστε το διάβασμα

Αχιλλέας Μαδράς

Ο Αχιλλέας Μαδράς με μπέρτα και πούρο, όπως εμφανίστηκε στην ταινία-ντοκιμαντέρ του 1964 «Τον παλιό εκείνο τον καιρό». Δίπλα του ο Αλέκος Σακελλάριος και ανάμεσά τους μία από τις πρώτες κάμερες.

Όταν ο Αχιλλέας Μαδράς γύριζε τις ταινίες «Ο μάγος της Αθήνας» και «Μαρία Πενταγιώτισσα», ήταν, όπως είπε ο ίδιος, πενήντα πέντε χρονών παλικαράκι.
Ο Αλέκος Σακελλάριος παρουσίασε τον ιδιόρρυθμο καλλιτέχνη στην ταινία-φόρο τιμής στους πρωτεργάτες του ελληνικού κινηματογράφου «Τον παλιό εκείνο τον καιρό». Από κει ο παρακάτω διάλογος:
— Τα αληθινά νιάτα, νομίζω και είμαι βέβαιος, ότι αρχίζουν μόνον στα πενήντα πέντε χρόνια.
— Και τα γεράματα, κύριε Μαδρά; τον ρώτησε ο Σακελλάριος.
— Ας μη μιλούμε από τώρα για γεράματα. Έχουμε καιρό.
Έτσι απάντησε ο Μαδράς, που ήταν τότε ογδόντα εννέα χρονών παλικαράκι.

Έδισσον Βήχος – ο ηθοποιός με το ψευδώνυμο Απόλλων Μαρσύας που εντυπωσίασε με την κλασική ομορφιά του

«Ομορφιά αληθινά ελληνική. Κατατομή άριστη. Φωτογένεια καταπληκτική. Αληθινό εύρημα».
Αυτά έγραψε ο κριτικός κάποιας εφημερίδας για τον Απόλλωνα Μαρσύα, πρωταγωνιστή της ταινίας «Δάφνις και Χλόη». Ας σημειώσουμε ότι η κριτική του τόσο για την ταινία όσο και για το ταλέντο των πρωταγωνιστών ήταν αρνητική. Η ομορφιά του πρωταγωνιστή όμως ήταν αδιαμφισβήτητη.

To πραγματικό όνομα του πρωταγωνιστή ήταν Έδισσον Βήχος.
Όταν ο πατέρας Βήχος έμαθε ότι ο δεκαοχτάχρονος γιος του θα έπαιζε στον κινηματογράφο, πρόβαλλε σθεναρές αντιρρήσεις και, απ’ ό,τι λέγεται έγιναν ομηρικοί καυγάδες με τον Λάσκο, μέχρι να δώσει την άδειά του. Η άδεια του πατέρα ήταν απαραίτητη, γιατί εκείνα τα χρόνια ο δεκαοχτάχρονος ήταν, σύμφωνα με τον νόμο, ανήλικος.
Ο Ορέστης Λάσκος, που εκτός από σεναριογράφος και σκηνοθέτης υπήρξε και ποιητής, στον νεαρό πρωτοεμφανιζόμενο ηθοποιό Έδισσον Βήχο, που έπαιξε τον ρόλο του Δάφνη, ένα ποιητικό καλλιτεχνικό ψευδώνυμο, εμπνευσμένο από τη μυθολογία. Απόλλων Μαρσύας. Γνωρίζοντας το φριχτό τέλος του Μαρσύα, είναι ν’ απορεί κανείς με την έμπνευσή του.
Ο Έδισσον Βήχος «υπήρξε μία πραγματική αποκάλυψις με την αρχαιοπρεπή κλασική ομορφιά του», αλλά δεν συνέχισε τον κινηματογράφο. Το 1933, δύο χρόνια μετά την πρώτη του επιτυχία, γύρισε την ταινία «Πρίγκηψ των αλητών», επίσης του Ορέστη Λάσκου, κι εγκατέλειψε την καριέρα του ηθοποιού.
Τα λίγα στοιχεία που έχουμε για τη ζωή του αναφέρουν ότι κατόπιν ασχολήθηκε με τη φωτογραφία. Το 1950 άνοιξε κατάστημα τέχνης σ’ ένα νεοκλασικό κτίριο της οδού Πατησίων κι εμπορευόταν πίνακες ζωγραφικής και κορνίζες.
Πέθανε στις 4 Ιουλίου του 1994, σε ηλικία 82 χρόνων.

Εξαδάκτυλος

Ας ξεκινήσουμε το 2020 με ροκ και ελπίδα. Ροκ ελληνικό και ελπίδα ότι τη ζωή μας θα καθορίζει η αγάπη και η δικαιοσύνη.
Καλή χρονιά, αγαπητοί φίλοι!

Έχει συνέχεια

Η θρυλική Κοκσινέλ, που η ομορφιά της γοήτευε άντρες και γυναίκες στο καμπαρέ Καρουσέλ του Παρισιού – όπως την περιγράφει ο Μίνως Αργυράκης

Τον Απρίλιο του 1959 ο Μίνως Αργυράκης μετέφερε στις σελίδες της εφημερίδας Ελευθερία με σκίτσα και με κείμενα τις εντυπώσεις του από το ταξίδι του στο Παρίσι. Το άρθρο του για τη Μονμάρτη, τα μιούζικ χολ, τα καμπαρέ και το στριπτίζ ήταν ένα πικάντικο θέμα που ευχάριστα σχολίασαν οι αναγνώστες.

ΚοκσινέλΤο να γράψει όμως για το καμπαρέ Καρουσέλ, για τις πανέμορφες τρανς γυναίκες, που κάτω από το μακιγιάζ, την περούκα και το στρας ήταν πανέμορφα αγόρια (ή ήταν κάποτε), και για την ωραιότερη απ’ όλες, τη θεϊκή Κοκσινέλ, εν έτει 1959, ήθελε κάποια τόλμη.
Το άρθρο έχει πολύ ενδιαφέρον και το παραθέτω ολόκληρο. Συνοδεύεται από τρία σκίτσα του Μίνου Αργυράκη και μία φωτογραφία της Κοκσινέλ από το πρόγραμμα του καμπαρέ. Είχα την τύχη να βρω κάποιες φωτογραφίες από το πρόγραμμα του La Carrousel και τις πρόσθεσα.

ΜΙΑ ΝΥΧΤΑ ΣΤΟ ΠΕΡΙΦΗΜΟ ΚΑΜΠΑΡΕ ΚΑΡΟΥΣΕΛ

Αργυράκης Κοκσινέλ τίτλος Ελευθερία 19-4-1959

Ένα από τα πιο περίεργα μα και τα πιο γοητευτικά θεάματα που μονάχα στο Παρίσι μπορεί κανείς να τα απολαύσει είναι αναμφισβήτητα αυτό που βλέπει κανείς στο καμπαρέ «Καρουσέλ».
Μετά τα μεσάνυχτα μέσα στο μικρό αλλά αριστοκρατικό αυτό κέντρο, σβήνουν σιγά σιγά τα πολλά φώτα, χαμηλώνει η ορχήστρα του χορευτικούς της ρυθμούς και οι προβολείς ρίχνουν τις χρωματιστές τους ακτίνες πάνω σε κάτι πολύ αλλόκοτο. Μπροστά στα μάτια σου παρελαύνουν η μια μετά την άλλη σειρά από γυναίκες εκπάγλου καλλονής, χορεύουνε, τραγουδάνε και κάνουνε τα νούμερά τους με μια τέτοια θηλυκότητα που σπάνια μπορεί να τη συναντήσει κανείς αλλού.
Κι όμως, εδώ είναι το περίεργο, όλες οι γοητευτικές αυτές γυναίκες είναι νεαροί. Μπορείς μάλιστα να δεις και τη φωτογραφία τους, πώς δηλαδή είναι στην πραγματικότητα και στο πρόγραμμα. Ναι, ναι, έχει και συνέχεια!

Τι σήμερα, τι αύριο, τι τώρα

Μαρίκα Νίνου Τι σήμερα τι αύριο
Δίφυλλο με τραγούδια του Τσιτσάνη, από το βιβλίο του Ηλία Πετρόπουλου Ρεμπέτικα Τραγούδια.

Η Μαρίκα Νίνου έφυγε από το κέντρο Φλώριδα όπου εμφανιζόταν με τον Στελάκη Περιπινιάδη και πήγε στου Τζίμη του Χοντρού, που της πρόσφερε μεγαλύτερο μεροκάματο. Οι 25 δραχμές του Φλώριδα, έγιναν 90 στου Τζίμη του Χοντρού. Το σπουδαιότερο όμως είναι ότι γνώρισε τον Τσιτσάνη. Αμέσως ξεκίνησε η συνεργασία τους που γνώρισε τεράστια επιτυχία. Το ένα τραγούδι διαδεχόταν το άλλο και το ένα ήταν καλύτερο από τ’ άλλο. Διαβάστε τη συνέχεια

Η αξέχαστη Μαρίκα Νίνου

Φέτος συμπληρώνονται 62 χρόνια από τη νύχτα 22 προς 23 Φλεβάρη που σίγησε για πάντα η μοναδική φωνή της Μαρίκας Νίνου. Έφυγε νεότατη, μόλις 35 χρόνων. Τριάντα χρόνια μετά τον θάνατό της, ο Ηλίας Πετρόπουλος έγραψε το παρακάτω κείμενο για να τιμήσει την αλησμόνητη τραγουδίστρια. Το αναδημοσιεύουμε στη μνήμη της.


Ακριβώς πριν τριάντα χρόνια ξεψύχησε η Μαρίκα Νίνου, μια από τις μεγαλύτερες φωνές που γέννησε η χώρα μας. Η θλιβερή επέτειος πέρασε, απ’ όσο ξέρω, απαρατήρητη. Γράφω αυτό το σημείωμα για να τιμήσω, από μακριά, την αλησμόνητη τραγουδίστρια που εξακολουθεί να μας δίνει κουράγιο.

Μαρίκα Νίνου

Και πρώτα-πρώτα, η Μαρίκα Νίνου δεν ήτο ελληνίδα. Η Μαρίκα Νίνου είχε αρμένικη καταγωγή. Οι γονείς της, Γκιούλα (Τριανταφυλλιά) και Οβανές (Γιάννης), ήσανε αρμένηδες της Σμύρνης, που, ως εκ θαύματος, γλιτώσανε από τη μεγάλη σφαγή. Η Μαρίκα Νίνου γεννήθηκε το 1922, πάνω στο βαπόρι Ευαγγελία, που έφερνε την οικογένεια Αταμιάν στον Πειραιά. Οι Αταμιάν κατέληξαν στην Κοκινιά. Ο πατέρας της Μαρίκας Νίνου, που ήτανε χύτης, έψαξε για δουλειά. Η οικογένεια πέρασε πολύ δύσκολα χρόνια. Διαβάστε τη συνέχεια

Αλέξης Σολομός – 1918-2018 εκατό χρόνια από τη γέννηση του ποιητή του θεάτρου

 

Αλέξης Σολομός (2)

«Η σύντομη αυτή ομιλία μου δεν είναι ιστορικό μελέτημα, απλώς ένα εγκώμιον για τον Αλέξη Σολομό, τον μεγάλο Έλληνα καλλιτέχνη που με το χιούμορ του –συνειδητά προτάσσω την αρετή του αυτή– το βάθος της σκέψης του, την ευφάνταστη ευρηματικότητα του, την αγάπη του για τον άνθρωπο και την πνευματική σύλληψη της ζωής που πέτυχε να προβάλει μέσα από το έργο του, καθίσταται ένας μεγάλος ποιητής του θεάτρου. Τον ευχαριστούμε για ό,τι μας χάρισε», είπε ο σκηνοθέτης και πρόεδρος του Τμήματος Θεατρικών Σπουδών Σπύρος Ευαγγελάτος, τελειώνοντας την ομιλία που εκφώνησε στις 25 Μαΐου 1997, κατά την αναγόρευση του Αλέξη Σολομού σε επίτιμο διδάκτορα του Τμήματος Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών.


Ένα από τα έργα που έγραψε ο Αλέξης Σολομός είναι «Ο τελευταίος Ασπροκόρακας», μια σάτιρα της αστικής οικογένειας. Το έργο ανέβηκε τον Αύγουστο του 1944, Κατοχή ακόμα, σε ένα υπαίθριο θέατρο της οδού Χέιδεν. Η θεατρική κριτική της εποχής διχάστηκε. Το Βήμα το χαρακτήρισε σαν την πιο αξιόλογη κωμωδία της νεοελληνικής δραματουργίας, ενώ τα Νέα έγραψαν ότι το έργο έπρεπε να είχε σκιστεί προτού παιχτεί.
Μπορείτε να το ακούσετε ΕΔΩ, από την εκπομπή Θεατρική Βραδιά. Πρόλογος και σκηνοθεσία του Αλέξη Σολομού. Στη ραδιοφωνική παράσταση παίζουν οι ηθοποιοί Ελένη Χατζηαργύρη, Λυκούργος Καλλέργης, Στέλιος Βόκοβιτς, Κάκια Παναγιώτου, Άννα Φόνσου, Χρήστος Πάρλας, Γιώργος Γεωγλερής, Γιάννης Αργύρης και άλλοι.


• Βιογραφία του Αλέξη Σολομού
• Άρθρο της Δώρας Χειράκη από τον ιστότοπο της ΕΡΤ
• Αποσπάσματα από συνέντευξή του στο Βήμα τον Οκτώβριο του 1999
Ομιλίες του Σπύρου Ευαγγελάτου, του Βάλτερ Πούχνερ και του τιμώμενου Αλέξη Σολομού κατά την αναγόρευσή του ως επίτιμου διδάκτορα του Τμήματος Θεατρικών Σπουδών, τον Μάιο του 1997.

Μαρίκα Καναροπούλου – το Μαρικάκι η Τουρκαλίτσα

Μαρίκα Καναροπούλου

Στο άρθρο για τον Έλατο τον ξακουστό, ανέφερα ότι στο πάλκο του τραγούδησε η Μαρίκα η Τουρκαλίτσα. Κάποιος υποχρεωτικός αναγνώστης με πληροφόρησε ότι πρόκειται για τη Μαρίκα Καναροπούλου. Μου έστειλε μάλιστα και τον σχετικό σύνδεσμο του ρεμπέτικου φόρουμ. Εκεί είδα ότι πολύ λίγα πράγματα είναι γνωστά για τη ζωή της. Κι ακόμα πως κάποιος μεγάλος θαυμαστής της φωνής της αναζητά πληροφορίες – ένας παλιός γνώριμος, όχι μόνον δικός μου, αλλά και πολλών από μας, από τις εκπομπές του στην τηλεόραση. Ο Κώστας Λαδόπουλος.

Όταν οι πληροφορίες είναι ελάχιστες και η παραμικρή πληροφορία είναι πολύτιμη. Από τα αποκόμματα εφημερίδων που έχω συγκεντρώσει, προκύπτει ότι το Μαρικάκι τραγουδούσε στον Έλατο την περίοδο 1939-1940. Μάλιστα, έκανε έναρξη στις 20 Νοεμβρίου 1939.

Έλατος 19 Νοε 1939
19 Νοεμβρίου 1939

♫ ♫ Διαβάστε τη συνέχεια