Η θρυλική Κοκσινέλ, που η ομορφιά της γοήτευε άντρες και γυναίκες στο καμπαρέ Καρουσέλ του Παρισιού – όπως την περιγράφει ο Μίνως Αργυράκης

Τον Απρίλιο του 1959 ο Μίνως Αργυράκης μετέφερε στις σελίδες της εφημερίδας Ελευθερία με σκίτσα και με κείμενα τις εντυπώσεις του από το ταξίδι του στο Παρίσι. Το άρθρο του για τη Μονμάρτη, τα μιούζικ χολ, τα καμπαρέ και το στριπτίζ ήταν ένα πικάντικο θέμα που ευχάριστα σχολίασαν οι αναγνώστες.

ΚοκσινέλΤο να γράψει όμως για το καμπαρέ Καρουσέλ, για τις πανέμορφες τρανς γυναίκες, που κάτω από το μακιγιάζ, την περούκα και το στρας ήταν πανέμορφα αγόρια (ή ήταν κάποτε), και για την ωραιότερη απ’ όλες, τη θεϊκή Κοκσινέλ, εν έτει 1959, ήθελε κάποια τόλμη.
Το άρθρο έχει πολύ ενδιαφέρον και το παραθέτω ολόκληρο. Συνοδεύεται από τρία σκίτσα του Μίνου Αργυράκη και μία φωτογραφία της Κοκσινέλ από το πρόγραμμα του καμπαρέ. Είχα την τύχη να βρω κάποιες φωτογραφίες από το πρόγραμμα του La Carrousel και τις πρόσθεσα.

ΜΙΑ ΝΥΧΤΑ ΣΤΟ ΠΕΡΙΦΗΜΟ ΚΑΜΠΑΡΕ ΚΑΡΟΥΣΕΛ

Αργυράκης Κοκσινέλ τίτλος Ελευθερία 19-4-1959

Ένα από τα πιο περίεργα μα και τα πιο γοητευτικά θεάματα που μονάχα στο Παρίσι μπορεί κανείς να τα απολαύσει είναι αναμφισβήτητα αυτό που βλέπει κανείς στο καμπαρέ «Καρουσέλ».
Μετά τα μεσάνυχτα μέσα στο μικρό αλλά αριστοκρατικό αυτό κέντρο, σβήνουν σιγά σιγά τα πολλά φώτα, χαμηλώνει η ορχήστρα του χορευτικούς της ρυθμούς και οι προβολείς ρίχνουν τις χρωματιστές τους ακτίνες πάνω σε κάτι πολύ αλλόκοτο. Μπροστά στα μάτια σου παρελαύνουν η μια μετά την άλλη σειρά από γυναίκες εκπάγλου καλλονής, χορεύουνε, τραγουδάνε και κάνουνε τα νούμερά τους με μια τέτοια θηλυκότητα που σπάνια μπορεί να τη συναντήσει κανείς αλλού.
Κι όμως, εδώ είναι το περίεργο, όλες οι γοητευτικές αυτές γυναίκες είναι νεαροί. Μπορείς μάλιστα να δεις και τη φωτογραφία τους, πώς δηλαδή είναι στην πραγματικότητα και στο πρόγραμμα. Ναι, ναι, έχει και συνέχεια!

Advertisements

Τι σήμερα, τι αύριο, τι τώρα

Μαρίκα Νίνου Τι σήμερα τι αύριο
Δίφυλλο με τραγούδια του Τσιτσάνη, από το βιβλίο του Ηλία Πετρόπουλου Ρεμπέτικα Τραγούδια.

Η Μαρίκα Νίνου έφυγε από το κέντρο Φλώριδα όπου εμφανιζόταν με τον Στελάκη Περιπινιάδη και πήγε στου Τζίμη του Χοντρού, που της πρόσφερε μεγαλύτερο μεροκάματο. Οι 25 δραχμές του Φλώριδα, έγιναν 90 στου Τζίμη του Χοντρού. Το σπουδαιότερο όμως είναι ότι γνώρισε τον Τσιτσάνη. Αμέσως ξεκίνησε η συνεργασία τους που γνώρισε τεράστια επιτυχία. Το ένα τραγούδι διαδεχόταν το άλλο και το ένα ήταν καλύτερο από τ’ άλλο. Διαβάστε τη συνέχεια

Η αξέχαστη Μαρίκα Νίνου

Φέτος συμπληρώνονται 62 χρόνια από τη νύχτα 22 προς 23 Φλεβάρη που σίγησε για πάντα η μοναδική φωνή της Μαρίκας Νίνου. Έφυγε νεότατη, μόλις 35 χρόνων. Τριάντα χρόνια μετά τον θάνατό της, ο Ηλίας Πετρόπουλος έγραψε το παρακάτω κείμενο για να τιμήσει την αλησμόνητη τραγουδίστρια. Το αναδημοσιεύουμε στη μνήμη της.


Ακριβώς πριν τριάντα χρόνια ξεψύχησε η Μαρίκα Νίνου, μια από τις μεγαλύτερες φωνές που γέννησε η χώρα μας. Η θλιβερή επέτειος πέρασε, απ’ όσο ξέρω, απαρατήρητη. Γράφω αυτό το σημείωμα για να τιμήσω, από μακριά, την αλησμόνητη τραγουδίστρια που εξακολουθεί να μας δίνει κουράγιο.

Μαρίκα Νίνου

Και πρώτα-πρώτα, η Μαρίκα Νίνου δεν ήτο ελληνίδα. Η Μαρίκα Νίνου είχε αρμένικη καταγωγή. Οι γονείς της, Γκιούλα (Τριανταφυλλιά) και Οβανές (Γιάννης), ήσανε αρμένηδες της Σμύρνης, που, ως εκ θαύματος, γλιτώσανε από τη μεγάλη σφαγή. Η Μαρίκα Νίνου γεννήθηκε το 1922, πάνω στο βαπόρι Ευαγγελία, που έφερνε την οικογένεια Αταμιάν στον Πειραιά. Οι Αταμιάν κατέληξαν στην Κοκινιά. Ο πατέρας της Μαρίκας Νίνου, που ήτανε χύτης, έψαξε για δουλειά. Η οικογένεια πέρασε πολύ δύσκολα χρόνια. Διαβάστε τη συνέχεια

Αλέξης Σολομός – 1918-2018 εκατό χρόνια από τη γέννηση του ποιητή του θεάτρου

 

Αλέξης Σολομός (2)

«Η σύντομη αυτή ομιλία μου δεν είναι ιστορικό μελέτημα, απλώς ένα εγκώμιον για τον Αλέξη Σολομό, τον μεγάλο Έλληνα καλλιτέχνη που με το χιούμορ του –συνειδητά προτάσσω την αρετή του αυτή– το βάθος της σκέψης του, την ευφάνταστη ευρηματικότητα του, την αγάπη του για τον άνθρωπο και την πνευματική σύλληψη της ζωής που πέτυχε να προβάλει μέσα από το έργο του, καθίσταται ένας μεγάλος ποιητής του θεάτρου. Τον ευχαριστούμε για ό,τι μας χάρισε», είπε ο σκηνοθέτης και πρόεδρος του Τμήματος Θεατρικών Σπουδών Σπύρος Ευαγγελάτος, τελειώνοντας την ομιλία που εκφώνησε στις 25 Μαΐου 1997, κατά την αναγόρευση του Αλέξη Σολομού σε επίτιμο διδάκτορα του Τμήματος Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών.


Ένα από τα έργα που έγραψε ο Αλέξης Σολομός είναι «Ο τελευταίος Ασπροκόρακας», μια σάτιρα της αστικής οικογένειας. Το έργο ανέβηκε τον Αύγουστο του 1944, Κατοχή ακόμα, σε ένα υπαίθριο θέατρο της οδού Χέιδεν. Η θεατρική κριτική της εποχής διχάστηκε. Το Βήμα το χαρακτήρισε σαν την πιο αξιόλογη κωμωδία της νεοελληνικής δραματουργίας, ενώ τα Νέα έγραψαν ότι το έργο έπρεπε να είχε σκιστεί προτού παιχτεί.
Μπορείτε να το ακούσετε ΕΔΩ, από την εκπομπή Θεατρική Βραδιά. Πρόλογος και σκηνοθεσία του Αλέξη Σολομού. Στη ραδιοφωνική παράσταση παίζουν οι ηθοποιοί Ελένη Χατζηαργύρη, Λυκούργος Καλλέργης, Στέλιος Βόκοβιτς, Κάκια Παναγιώτου, Άννα Φόνσου, Χρήστος Πάρλας, Γιώργος Γεωγλερής, Γιάννης Αργύρης και άλλοι.


• Βιογραφία του Αλέξη Σολομού
• Άρθρο της Δώρας Χειράκη από τον ιστότοπο της ΕΡΤ
• Αποσπάσματα από συνέντευξή του στο Βήμα τον Οκτώβριο του 1999
Ομιλίες του Σπύρου Ευαγγελάτου, του Βάλτερ Πούχνερ και του τιμώμενου Αλέξη Σολομού κατά την αναγόρευσή του ως επίτιμου διδάκτορα του Τμήματος Θεατρικών Σπουδών, τον Μάιο του 1997.

Μαρίκα Καναροπούλου – το Μαρικάκι η Τουρκαλίτσα

Μαρίκα Καναροπούλου

Στο άρθρο για τον Έλατο τον ξακουστό, ανέφερα ότι στο πάλκο του τραγούδησε η Μαρίκα η Τουρκαλίτσα. Κάποιος υποχρεωτικός αναγνώστης με πληροφόρησε ότι πρόκειται για τη Μαρίκα Καναροπούλου. Μου έστειλε μάλιστα και τον σχετικό σύνδεσμο του ρεμπέτικου φόρουμ. Εκεί είδα ότι πολύ λίγα πράγματα είναι γνωστά για τη ζωή της. Κι ακόμα πως κάποιος μεγάλος θαυμαστής της φωνής της αναζητά πληροφορίες – ένας παλιός γνώριμος, όχι μόνον δικός μου, αλλά και πολλών από μας, από τις εκπομπές του στην τηλεόραση. Ο Κώστας Λαδόπουλος.

Όταν οι πληροφορίες είναι ελάχιστες και η παραμικρή πληροφορία είναι πολύτιμη. Από τα αποκόμματα εφημερίδων που έχω συγκεντρώσει, προκύπτει ότι το Μαρικάκι τραγουδούσε στον Έλατο την περίοδο 1939-1940. Μάλιστα, έκανε έναρξη στις 20 Νοεμβρίου 1939.

Έλατος 19 Νοε 1939
19 Νοεμβρίου 1939

♫ ♫ Διαβάστε τη συνέχεια

Ταλέντο, φινέτσα και γοητεία

Γιώργος Παππάς

Ο Γιώργος Παππάς ήταν από τους μεγάλους θεατρικούς ηθοποιούς μας. Άφησε το αποτύπωμά του στο ελληνικό θέατρο ως ηθοποιός και θιασάρχης, ως καθηγητής υποκριτικής και ως μεταφραστής θεατρικών έργων.
Ο ελληνικός κινηματογράφος έχει διασώσει το ταλέντο του, την άνεσή του στην ερμηνεία των ρόλων και την ανεπανάληπτη φινέτσα του σε δέκα ταινίες από τις οποίες οι πιο γνωστές είναι Κυριακάτικο ξύπνημα (1954), Η άγνωστος (1956), Το τελευταίο ψέμα (1958).
Η συμπρωταγωνίστριά του στον θίασο της Μαρίκας Κοτοπούλη, η εξαιρετική και αξέχαστη Ελένη Χαλκούση, περιέλαβε τον Γιώργο Παππά ανάμεσα στους ελάχιστους επώνυμους που αναφέρει στο πρωτοποριακό για την εποχή του (και όχι μόνο) βιβλίο της «Σαβουάρ βιβρ-Καλοί τρόποι για μια καλύτερη ζωή»  με τα παρακάτω λόγια:
«Ήταν το ιδεώδες πρότυπο ανδρικής κομψότητος, κοσμοπολίτικης ανέσεως και έμφυτης, ανεπιτήδευτης γοητείας».

Δείτε περισσότερα

Η Σαπφώ, ο Μάνος και η Τρούμπα

1982 Πορνογραφία.jpg
Πορνογραφία, 1982.

Το 1982 η Σαπφώ Νοταρά συναντήθηκε με τον Μάνο Χατζιδάκι στην Πορνογραφία. Μουσικό θέαμα σε δύο πράξεις με τραγουδιστές, ηθοποιούς, χορωδούς, χορευτές και μικρή ορχήστρα. Ήταν το κύκνειο άσμα της. Η παράσταση δεν είχε επιτυχία. Ανέβηκε στις 17 Οκτωβρίου και κατέβηκε στις 8 Δεκεμβρίου.
Η Σαπφώ τραγούδησε στίχους του Σαρτρ που απέδωσε στα ελληνικά ο Αλέξης Σολομός και η ξεχωριστή φωνή της έκανε την οδό του Μπλαμαντό αξέχαστη.
Η Πορνογραφία δεν έχει να κάνει με την Τρούμπα, την κακόφημη συνοικία του Πειραιά. Έχει όμως να κάνει η Σαπφώ. Το πραγματικό της επώνυμο ήταν Χανδάνου. Η οδός Νοταρά, όπου βρισκόταν η Δραματική Σχολή του Πειραϊκού Συνδέσμου που φοιτούσε, της πρόσφερε το καλλιτεχνικό της επώνυμο.
Η Τρούμπα βρίσκεται μεταξύ των οδών Νοταρά, Φίλωνος, Σκουζέ και Δευτέρας Μεραρχίας. Καμπαρέ, μπαρ, χορεύτριες, στριπτίζ, τζόγος, ξενοδοχεία, οίκοι ανοχής, ιερόδουλες, τσατσάδες, αγαπητικοί, ρουφιάνοι, μαχαιρώματα συνέθεταν ένα σκηνικό που κατέγραψε ο ελληνικός κινηματογράφος.
Η «Αγνή του λιμανιού» σε σενάριο και σκηνοθεσία του Γιώργου Τζαβέλλα γυρίστηκε στην Τρούμπα το 1951. Τη μουσική έγραψε ο Μάνος Χατζιδάκις. Σε κάποια σκηνή της ταινίας εμφανίζεται ο συνθέτης καθισμένος στο πιάνο του καμπαρέ. Είναι η πρώτη και μοναδική κινηματογραφική του εμφάνιση.