Ο Μίμης και η Οβομαλτίνη

Οβομαλτίνη 1937
1937

Ο Μίμης είναι αδύνατος σαν μακαρόνι και η μαμά ανησυχεί. Ο μπαμπάς συμπαραστέκεται, χωρίς ν’ αναλαμβάνει καμία πρωτοβουλία, και είναι ο μόνος που δεν έχει όνομα. Να σου εμφανίζεται η πλούσια θεία Ευτέρπη, με φασαμέν, ρενάρ, αμαξάρα και σοφέρ, τα λέει έξω απ’ τα δόντια για το χάλι του παιδιού και την ανικανότητα των γονιών και αποχωρεί. Γκρινιάρα ξεγκρινιάρα, η θεία έχει δίκιο και η μαμά αποφασίζει να ζητήσει υπεύθυνη γνώμη. Φοράει καπέλο, παλτό με γούνινο γιακά, πηγαίνει στη γιατρίνα και μαθαίνει ότι η Οβομαλτίνη θα κάνει τον Μίμη από μακαρόνι κανελόνι. Ο Μίμης παίρνει βάρος και η θεία Ευτέρπη δεν πιστεύει στα μάτια της.

Διαβάστε τη συνέχεια

Advertisements

Φουστανελάδες, έντομα και γκαζιέρες

Η φουστανέλα πολλές φορές ταλαιπωρήθηκε στις παλιές διαφημίσεις. Το μάκρος της ανεβοκατέβηκε ανάλογα με τα γούστα, φορέθηκε από άντρες και γυναίκες, και κάποιες φορές συνδυάστηκε με ψηλοτάκουνη γόβα δίνοντας κιτς αποτελέσματα. Όμως, οι δύο παρακάτω διαφημίσεις είναι ευρήματα, γιατί τα σκίτσα έχουν φιλοτεχνηθεί από δύο σπουδαίους καλλιτέχνες.

εντομοκτόνο 1932
Σκίτσο του Αλή Ντίνο Μπέη, 1932

Οι φουστανελάδες με το φέσι με τη μακριά φούντα, που φλιτάρουν καθισμένοι και σκοτώνουν έντομα, είναι σκίτσο του Αλή Ντίνο Μπέη.

Πίτσος Γκαζιέρα 1948
Σκίτσο του Φωκίωνα Δημητριάδη, 1948

Ο φουστανελάς που ορθώνει το ανάστημά του μπροστά στις μεγάλες δυνάμεις, περήφανος για την γκαζιέρα Πίτσος, είναι σκίτσο του Φωκίωνα Δημητριάδη.

Πτερωτή αράχνη

1938
1938

Η σερπαντίνα! Γιατί άραγε ο Μιμηκόπουλος το 1938 την έλεγε πτερωτή αράχνη, αφού η λέξη σερπαντίνα ήταν πολύ διαδομένη τουλάχιστον από το 1931, που φέρναμε σερπαντίνες από την Ιαπωνία;

Σερπαντίνες Ελεύθ Άνθρ 5-2-1931
1931. Σερπαντίνες Ιαπωνίας.

Ξυρίζει, ανάβει, γράφει

«Ξυρίζει, ανάβει, γράφει κι απλουστεύει τη ζωή» έλεγε μια παλιά διαφήμιση για τα ξυραφάκια, τους αναπτήρες και τα στιλό Bic. Χρονολογικά η σειρά πάει ανάποδα. Πρώτα έγραψε, ύστερα άναψε και τέλος ξύρισε.

BIC 1960
1960

Διαβάστε τη συνέχεια

Το μαντίλι που πετιέται

Τεμπο Ελευθερία 19-10-1965

Την εποχή που σχεδόν σε όλες τις αντρικές τσέπες και τις γυναικείες τσάντες βρισκόταν από ένα μαντίλι, το επιχείρημα των χαρτομάντιλων Τέμπο ήταν ότι το μαντίλι μαζεύει μικρόβια κι έτσι το κρυολόγημα δεν περνάει ποτέ, ενώ το χαρτομάντιλο, που πετιέται μετά από κάθε χρήση, είναι σύμμαχος της υγείας.

Στη δεκαετία του ’60 οι ξένες γλώσσες δεν είχαν τη διάδοση που έχουν στις μέρες μας. Γι’ αυτό ενώ η συσκευασία γράφει Tempo, η διαφήμιση γράφει τη λέξη με ελληνικούς χαρακτήρες. Εκείνη την εποχή το χαρτομάντιλο ήταν μια εισαγόμενη πολυτέλεια που πληρωνόταν μάλλον ακριβά. Ένα πακέτο με δέκα χαρτομάντιλα έκανε τρεις δραχμές. Με τρεις δραχμές μπορούσες ν’ αγοράσεις δύο εφημερίδες.


Αν θέλετε να πάρετε μια ιδέα των τιμών εκείνης της εποχής, διαβάστε πόσο άξιζε ένα πεντακοσάρικο το 1964.

Μια ζωή Γκέισα

 

Μπρικ είναι τα αυγά του σολομού σαν ροζ χαντρούλες. Εντάξει, σολομούς δεν είχαμε στην Ελλάδα, οπότε εισάγαμε μπρικ, που είναι νηστίσιμο και θρεπτικό. Τώρα έχουμε σολομούς, αλλά είναι ιχθυοτροφείου κι έχουν βγάλει κακό όνομα, γιατί τους ταΐζουν αντιβιοτικά, υποκατάστατα και συνθετικές τροφές, για να μεγαλώσουν και να πάρουν ροζ χρώμα. Γιατί όμως εισάγαμε καβούρια και αχιβάδες; Δεν είχαμε;

 

Και καλά ο τόνος. Μέχρι το 1987, που άρχισε η συστηματική αλιεία του στην Ελλάδα, τόνο έτρωγαν λίγοι. Από το 1987 και μετά εξάγουμε το 80% της παραγωγής στην Ιαπωνία και κατόπιν εισάγουμε κονσέρβες Γκέισα με τόνο Ταϊλάνδης. Αλλά οι γαρίδες; Βέβαια, η διαφήμιση είναι του 1931, αλλά στην Κατοχή η γάμπαρη του Αμβρακικού χόρτασε πολύ κόσμο.

 

Σαρδέλες περίφημες και σκουμπριά με ντομάτα εισαγωγής. Τελικά οι αδελφοί Νοζάκι, με τα κονσερβοποιημένα προϊόντα θαλάσσης, έκαναν χρυσές δουλειές με μεγάλη διάρκεια. Η εταιρεία είναι made in USA και ξεκίνησε το 1907 στον Σαν Φρανσίσκο. Εξάγει στην Ελλάδα από το 1931 (χρονολογία της παλιότερης διαφήμισης που έχω βρει μέχρι τώρα). Σήμερα κάποιοι Nozaki brothers είναι χαρακτήρες άνιμε και η φίρμα Geisha ανήκει στην ιαπωνική Kawasho Foods Corporation, η οποία εξακολουθεί να μας προμηθεύει σαρδέλες, σκουμπριά και τόνους σε κονσέρβα. Και όχι μόνον εμάς, αλλά όλη την Ευρώπη, την Ασία, τη Μέση Ανατολή, την Αφρική και την Αμερική.
Τέτη Σώλου
Αύγουστος 2017

 

Η κόκα-κόλα, ο Τομ και η χούντα

Κόκα Κόλα 1931
1931

Στην Ελλάδα του 1931 η κόκα-κόλα διαφημιζόταν ως τονωτικός χυμός φρούτων. Ερχόταν συσκευασμένη σε μπουκάλια κατευθείαν από τα εργοστάσια της Αμερικής.

Οι Έλληνες αναζήτησαν την κόκα-κόλα ως αναψυκτικό στις δεκαετίες του ’50 και κυρίως του ’60. Επειδή όμως δεν επιτρεπόταν η παρασκευή της, για προστασία της ντόπιας παραγωγής αναψυκτικών, έπιναν Μπιράλ και Ταμ-Ταμ. Ιδιαίτερα το Ταμ-Ταμ έμοιαζε πολύ στην εμφάνιση. Όσοι είχαν γνωστούς στην αμερικάνικη βάση του Ελληνικού, έπιναν καμιά φορά αυθεντική κόκα-κόλα κι ύστερα κρατούσαν το μπουκάλι για ενθύμιο και για φιγούρα. Όσοι είχαν λεφτά έπιναν κόκα-κόλα στου Zonar’s, που ο ιδιοκτήτης την έφερνε σε βαρέλια από την Αμερική.

Για να φτάσει η κόκα-κόλα στα ψυγεία των καταστημάτων και των σπιτιών χρειάστηκε ένας ελληνοαμερικάνος επιχειρηματίας (βίος και πολιτεία!) και μία δικτατορία. Διαβάστε τη συνέχεια

Ραδιόφωνο Tesla

Ξεχώρισα αυτή τη διαφήμιση για το σκίτσο της. Ποιος είναι ο σκιτσογράφος της διαφημιστικής εταιρείας; Η υπογραφή του δεν φαίνεται πουθενά.
Βλαχόπουλα με μακριές φουστανέλες και βλαχοπούλες με τσεμπέρι χαιρετίζουν τη σύγχρονη τεχνολογία που φτάνει σε κάποια μακρινή γωνιά της ελληνικής υπαίθρου. Από τις καπνοδόχους των σπιτιών βγαίνει καθησυχαστικά καπνός (ασφάλεια και ζεστασιά που τόσο είχαν λείψει), αλλά το χωριό δεν μοιάζει και πολύ για ελληνικό. Ούτε και το έλκηθρο που φέρνει τα ραδιόφωνα είναι, αλλά ούτε και τα ραδιόφωνα. Γενικά υπάρχει ένα γιορτινό ελληνο-ευρωπαϊκό ανακάτεμα.
Είμαστε ακόμα στην εποχή που η λέξη σπίτι γράφεται και με ήτα και με γιώτα, όπως η λέξη πίτα, που γράφεται και πήτα, αλλά και πίττα. Η λέξη ξέρω γράφεται και ξαίρω και λοιπά, και λοιπά.
Η διαφήμιση έχει κάποιο λάθος, αλλά δεν είναι το σπίτι με ήτα. Είναι που πιστεύει ότι στην Ελλάδα του 1954 κάποιος είναι σε θέση να κάνει σε κάποιον άλλον ένα τόσο ακριβό δώρο.
Μόνον ο θείος από την Αμερική!