Μασκαράδες και δικτάτορες

Σας γνωρίσαμε!

Μια Κολομπίνα είναι γυναίκα,
που όταν, βρε παιδιά, μας ερωτεύεται,
φοράει μάσκα πάντα η ζεβζέκα
κι αφού μας παντρευτεί, ξεμασκαρεύεται.
Τουτέστι, το οποίον,
πέφτει το προσωπείον!

Έχει δυο πρόσωπα κι αιώνιο καρναβάλι.
Ποιος τ’ όλπιζε βρε τέτοια ρεζιλίκια;
Δυο πρόσωπα, χωρίς όμως κεφάλι,
που κάνουν διαρκώς μασκαραλίκια!

Όλο το χρόνο είναι ίδια Κολομπίνα,
διαρκώς να μας χορεύει καταλήγει,
αλλά και δίχως να κρατάει σερπαντίνα,
με ψεύτικα λογάκια μας τυλίγει.

Μα τι παραπονιόμαστε και κλαίμε
και γράφουμε τραγούδια και νταλκάδες,
αφού ’μαστε, εδώ όπου τα λέμε,
κι οι άντρες στην αγάπη μασκαράδες.
Ο ΤΖΟΓΕΣ


Δημοσιεύτηκε –πού αλλού, αφού υπογράφει ο Τζογές;– στη Βραδυνή, πρωτοσέλιδο στις 5 Μαρτίου 1938. Ο Τζογές, όπως όλοι οι μάγκες, ήταν εχθρός του γάμου. Το Κατινάκι το είχε αστεφάνωτο. Το ποίημα συνοδευόταν από σκίτσο του πολύπλευρου δημιουργού Μάριου Αγγελόπουλου. Δίπλα αριστερά, σε αρμονική συνύπαρξη με τους μασκαράδες, δημοσιεύτηκε το κύριο άρθρο της εφημερίδας, που επαινούσε τον εθνικό κυβερνήτη, γνωστό και ως μπακαλιάρο, ο οποίος εκείνες τις μέρες έκανε περιοδεία στη Θράκη κι έβγαζε λόγους «εν τω μέσω του παραληρούντος εξ ενθουσιασμού λαού». «Η Ελλάς έγινε η μάνα όλων των Ελλήνων» κραύγαζε ο λαός της Κομοτηνής, γιατί πριν από τον μπακαλιάρο, η Ελλάδα ήταν «άστοργος μητριά που ξεχώριζε τα παιδιά της σε ημέτερα και μαύρα». Ενώ επί των ημερών του, μέχρι σε νησιά έστελνε όσα έβγαιναν ζωντανά από τη φάλαγγα, τον πάγο και το ρετσινόλαδο.

Πετάει, πετάει ο μπακαλιάρος, Νοέμβριος 1933.
Μπακαλιάρος ήταν το παρατσούκλι που κόλλησαν στον Ιωάννη Μεταξά, όταν μετά την αποτυχία του πραξικοπήματος Λεοναρδόπουλου-Γαργαλίδη το 1923, δραπέτευσε στην Ιταλία, κρυμμένος μέσα σ’ ένα νορβηγικό φορτηγό πλοίο που μετέφερε μπακαλιάρο.

Γκέμπελς και μπακαλιάρος στην Αθήνα, τον Μάρτιο του 1939.

Κάθε χρόνο κοντά στην επέτειο της 4ης Αυγούστου κυκλοφορούν διάφορα άρθρα που εξυμνούν τον μπακαλιάρο ως πολιτικό και στρατιωτικό νου, και που αποδέχονται τη βία ως το μόνο όπλο των πολιτικών δυνάμεων εκείνης της εποχής.

Τις προάλλες δεν πίστευα στα μάτια μου βλέποντας μία διαφημιστική καταχώριση του Politeianet που ήρθε στο μέιλ μου. Πλήρης βιογραφία του Παπαδόπουλου σε τέσσερις τόμους, όπου οι τίτλοι μασκαρεύουν τον δικτάτορα σε «επαναστάτη Παπαδόπουλο», σε «κυβερνήτη Παπαδόπουλο» και το πραξικόπημα σε επανάσταση. Μη χειρότερα!

Με βιβλία και άρθρα που ξεπλένουν εγκληματίες δικτάτορες, με ιστορική μνήμη χρυσόψαρου, με τον συντηρητισμό των «άριστων», με υπουργό ανάπτυξης ακροδεξιό, αντισημίτη τηλεβιβλιοπώλη, με νομοσχέδιο (διαλέγω ένα στην τύχη από τον μπαχτσέ της «αριστείας») να προβλέπει ως ιδιώνυμο αδίκημα τη συμμετοχή σε διαδήλωση που έχει απαγορευτεί από την Αστυνομία, ξαναγίνεται η Ελλάδα όπως του Σπαθάρη ο παλιομπερντές.
Τουτέστι, το οποίον,
πέφτει το προσωπείον!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s