Πατησίων και Γρηγοροβίου – ένα πανέμορφο νεοκλασικό που κατεδαφίζεται κι ένα κατάστημα τέχνης που δεν υπάρχει πια

Όταν ήμουν στο Γυμνάσιο, πήγαινα με τα πόδια ως το τέρμα Πατήσια, που ήταν το σχολείο. Τρόλεϊ έπαιρνα μόνον αν είχα αργήσει. Προτιμούσα τους δρόμους πάνω από τη λεωφόρο, που ήταν ήσυχοι, γιατί μου άρεσε να περπατάω και να σκέφτομαι. Για τον γυρισμό διάλεγα την Πατησίων, επειδή η παρέα, η ζωηρή κίνηση και η γρήγορη εναλλαγή των εικόνων με βοηθούσαν να ξεφορτώσω το άχαρο εξάωρο ενός συστήματος που ποτέ δεν αισθάνθηκα φιλικό στη μάθηση και που μόνον η καλοσύνη και η ανοιχτομυαλιά κάποιων λίγων εκπαιδευτικών το έκαναν υποφερτό.

Google maps, 2009.

Την προσοχή μου πάντα τραβούσε ένα κατάστημα, γωνία Πατησίων και Γρηγοροβίου. Στεγαζόταν σ’ ένα πέτρινο διώροφο νεοκλασικό, με πολλά ακροκέραμα που το στόλιζαν σαν δαντέλα. Ήταν ένα πανέμορφο κτίριο, πνιγμένο στις μονοκόμματες και άχαρες πολυκατοικίες, που ανάσαινε κάπως λόγω της απέναντι ανοιχτωσιάς του Αγίου Λουκά, της εκκλησίας που φτιάχτηκε σε σχέδια του Τσίλερ.

Το πρόπυλό του σχημάτιζε έναν εξώστη με εισόδους και από τους δύο δρόμους· εκεί βρίσκονταν οι προθήκες. Η πρόσοψη του καταστήματος, σε δανέζικο στιλ, ήταν σίγουρα σχεδιασμένη από επαγγελματία και φανέρωνε το καλό γούστο του καταστηματάρχη. Άλλωστε το καλό γούστο ήταν απαραίτητο για τη δουλειά του, αφού εμπορευόταν πίνακες ζωγραφικής και κορνίζες. Το ίδιο όμορφα κι επαγγελματικά σχεδιασμένο ήταν και το όνομα στην πρόσοψη «Έδισσον Βήχος».

Η πρόσοψη του καταστήματος επί της οδού Πατησίων. Φαίνονται τα φθαρμένα υπολείμματα της αριστοτεχνικής ξύλινης επένδυσης. Μέσα στο παράγωνο πλαίσιο ήταν γραμμένο με καλλιτεχνικά στοιχεία το όνομα «Έδισσον Βήχος». Όταν αποσύρθηκε ο Βήχος, το κατάστημα άλλαξε διάφορες χρήσεις – καμία όμως στο ύφος και το ύψος της αρχικής. Η επιλογή των πλαστικών επιγραφών με τα τυποποιημένα στοιχεία δείχνουν πως δεν υπήρχε ούτε η πρόθεση ούτε το χρήμα. Η φωτογραφία είναι από το Google maps, 2011.

Οι δύο φωτογραφίες είναι και αυτές από το Google maps, το 2014. Η πρώτη δείχνει το κτίριο από την πλευρά της Γρηγοροβίου και η δεύτερη τη γειτνίασή του με τον Άγιο Λουκά.

Ατυχώς δεν φωτογράφισα το κτίριο πριν γίνει ένα άδειο κέλυφος. Ίσως γιατί ήμουν στην ηλικία που δεν έβαζα με τον νου μου ότι τα κτίρια όχι μόνον ζουν και πεθαίνουν, αλλά και δολοφονούνται, όπως οι άνθρωποι. Αυτό το θαυμάσιο νεοκλασικό δεν βρέθηκε κανένας να το σώσει. Ανάμεσα σε αμέτρητα άλλα, είναι ακόμα ένα δείγμα της κρατικής αδιαφορίας, αστοργίας και ακαλαισθησίας, που αλλοίωσε την ταυτότητα της πόλης – της κάθε ελληνικής πόλης, όχι μόνον της Αθήνας.
Ο Έδισσον Βήχος, την εποχή που περνούσα καθημερινά μπροστά από το κατάστημά του, ήταν ηλικιωμένος. Τον γνώρισα. Μόνον που τότε δεν ήξερα, αλλά ούτε και μπορούσα να φανταστώ, ότι έκανα τη γνωριμία ενός πάλαι ποτέ νέου άντρα προικισμένου με απολλώνια ομορφιά.

Ο Έδισσον Βήχος σε σκηνή από την ταινία «Δάφνις και Χλόη», 1931.

Θα επανέλθω, βεβαίως βεβαίως!


Επανήλθα
• με ένα βιογραφικό του Βήχου, που μπορείτε να διαβάσετε ΕΔΩ
και
• με φωτογραφίες, πληροφορίες και κριτικές για την ταινία «Δάφνης και Χλόη», που μπορείτε να δείτε ΕΔΩ.

2 σκέψεις σχετικά με το “Πατησίων και Γρηγοροβίου – ένα πανέμορφο νεοκλασικό που κατεδαφίζεται κι ένα κατάστημα τέχνης που δεν υπάρχει πια

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s