Η γυναίκα που ψηφίζει – ένα ρεμπέτικο με τη Μαρίκα Νίνου

Μαρίκα Νίνου με μπαγλαμαδάκι
Η Μαρίκα Νίνου παίζει μπαγλαμαδάκι. Φωτογραφία από το βιβλίο του Ηλία Πετρόπουλου «Ρεμπέτικα Τραγούδια».

Η γυναίκα που ψηφίζει

Ο κόσμος άλλαξε και πάρτε το χαμπάρι
και η γυναίκα στο εξής θα κουμαντάρει.
Ήρθε καιρός να φύγω πια απ’ τη ρουτίνα,
απ’ του συζύγου τη σκλαβιά κι απ’ την κουζίνα.

Είμαι η γυναίκα η μοντέρνα που ψηφίζω,
γλεντώ στα κέντρα, πίνω ουίσκι και καπνίζω.
Στην εξουσία κανενός πια δεν ανήκω,
δεν έχει τώρα κάτσε-κάτσε, σήκω-σήκω.

Στις εκλογές θα βάλω κάλπη στην Αθήνα,
θα πάρω ψήφους και θα βγω και δημαρχίνα.
Στα υπουργεία με τουπέ θα μπαίνω μέσα
κι έτσι σε όλες τις δουλειές θα ’χω τα μέσα.

Το τραγούδι ερμήνευσε η αλησμόνητη Μαρίκα Νίνου. Ηχογραφήθηκε το 1950. Οι στίχοι είναι του Κώστα Μάνεση, μιας ιδιαίτερης περίπτωσης στιχουργού, που κινούταν με μεγάλη ευκολία από το λαϊκό στο ελαφρό τραγούδι, έγραψε επιτυχίες, εξέδωσε περιοδικά και κατάγγειλε την άνιση και άδικη αντιμετώπιση των στιχουργών από συνθέτες και εταιρείες δίσκων. Η μουσική είναι του Απόστολου Καλδάρα.
Απολαύστε το!

Μέχρι τη συνταγματική αναγνώριση της ισότητας των δύο φύλων, η γυναίκα βρισκόταν κάτω από την εξουσία του πατέρα, του αδερφού, ενίοτε και του ξαδέρφου, ή του συζύγου. Τα εγκλήματα τιμής έδιναν κι έπαιρναν. Τα δικαστήρια δεν δίκαζαν τον φονιά (κυρίως αν ανήκε σε οικογένεια με όνομα), αλλά την ηθική του θύματος. Η δικαιοπρακτική ικανότητα της γυναίκας, σύμφωνα με τον Αστικό Κώδικα, ήταν περιορισμένη, όπως ήταν των ολιγοφρενών και των ανήλικων. Η αμοιβή της, για ίση δουλειά, ήταν μικρότερη από την αμοιβή των αντρών. Το επιχείρημα ήταν «Τι τα θέλει τα λεφτά η γυναίκα; Για λούσα;» Για να καταργηθεί η βλακεία του «πένθιμου ενιαυτού» και ο αναχρονιστικός θεσμός της προίκας, που είχε μεταβάλλει τον γάμο σε αγοραπωλησία, έπρεπε να φτάσει το 1982, που άλλαξε το Οικογενειακό Δίκαιο.
Στη δεκαετία του ’30 αναγνωρίστηκε το δικαίωμα ψήφου στις γυναίκες, αλλά μόνον στις δημοτικές εκλογές και υπό όρους, που δεν ίσχυαν για τους άντρες.

Η γυναικεία ψήφος έγινε αντικείμενο σαρκασμού, ειρωνείας, κρύων και σεξιστικών αστείων και πέρασαν δύο δεκαετίες για να αποκτήσουν οι γυναίκες το δικαίωμα του εκλέγειν και του εκλέγεσθαι.

Δείτε περισσότερα στο Γυναικεία ψήφος. Άλλο φρούτο κι αυτό!

 

Advertisements

Εγώ είμαι η νέα γυναίκα – το πρώτο ελληνικό φεμινιστικό τραγούδι

Ακόμα και όταν οι γυναίκες απόκτησαν πλήρες δικαίωμα ψήφου, στη δεκαετία του ’50, η χειραφετημένη γυναίκα ήταν μια… κοινωνική ανωμαλία. Πόσο μάλλον την εποχή που η εικοσάχρονη Μαρίκα Κοτοπούλη τραγούδησε τη «Νέα Γυναίκα», στην επιθεώρηση «Παναθήναια 1908», φορώντας κοντή φούστα, κολάρο, γραβάτα, σακάκι, ρεπούμπλικα και κρατώντας μαγκούρα.

Κοτοπούλη 1908
Πρώτη καθιστή από αριστερά είναι η Μαρίκα Κοτοπούλη. Η φωτογραφία είναι του 1908 και πιθανότατα παρουσιάζει τον θίασο της επιθεώρησης «Παναθήναια 1908».

Η «Νέα Γυναίκα» θεωρείται το πρώτο ελληνικό φεμινιστικό τραγούδι και γνώρισε διάφορες εκτελέσεις από σημαντικές πρωταγωνίστριες.

Άννα Καλουτά
Η Άννα Καλουτά σε σκηνή από την ταινία «Εκείνες που δεν πρέπει ν’ αγαπούν».

Απολαύστε το με τη φωνή της αστραφτερής Άννας Καλουτά. Στο πιάνο τη συνοδεύει ο Αντώνης Τσίχλας.

 

• Η φωτογραφία της Μαρίκας Κοτοπούλη με τον θίασο της επιθεώρησης «Παναθήναια 1908» και οι πληροφορίες για το νούμερο, είναι από τη σελίδα του fb Μαρίκα Κοτοπούλη – Marika Kotopouli [1887-1954]. ΕΔΩ μπορείτε να δείτε την ανάρτηση και περισσότερες πληροφορίες.