Χαίρε, Παλιά Στρατώνα ♫

Εκεί όπου η αρχαιολογική σκαπάνη αποκάλυψε τη Στοά της Βιβλιοθήκης του Αδριανού, βρισκόταν τμήμα από το βοεβοδαλίκι, την έδρα του  Τούρκου διοικητή της Αθήνας, του αιμοσταγούς Χασεκή. Επί Βαυαροκρατίας το τούρκικο διοικητήριο έγινε στρατώνας και κατόπιν φυλακή, που όλοι την έλεγαν Παλιά Στρατώνα.

Παλιά Στρατώνα 1932
Μάρτιος του 1932, η κατεδάφιση έχει αρχίσει.

Το 1929 αποφασίστηκε η κατεδάφισή της, για να γίνουν οι ανασκαφές. Παρ’ όλο που η Παλιά Στρατώνα ήταν τρισάθλια φυλακή, θεωρούταν απομεινάρι μιας ωραίας εποχής της παλιάς Αθήνας, που οι «γηραιοί Αθηναίοί» του ’30 νοσταλγούσαν με συγκίνηση.
Ο Γιώργος Βιτάλης έγραψε ένα σατιρικό αποχαιρετιστήριο τραγούδι, που γνώρισε διάφορες εκτελέσεις. Στην παρακάτω εκτέλεση, που ηχογραφήθηκε το 1931, η Μαρίκα Νέζερ ως Παλιά Στρατώνα, που στα «αρχοντικά σαλόνια» της φιλοξένησε από μάγκες μέχρι επίσημους και παπάδες (Αμβρόσιε, πες αλεύρι), συνδιαλέγεται με τον Πέτρο Κυριακό ως Βάγγο, τακτικό τρόφιμό της.

Στρατώνα:
Σαν σε πήγαιναν πλημμέλημα, ρε Βάγγο,
Βάγγος:
Η παρηγοριά μου ήσουνα εσύ.
Στρατώνα:
σ’ έτρεφα, με δίχως να πληρώνεις φράγκο.
Βάγγος:
Αχ, αμάν, Παλιά Στρατώνα μου, χρυσή.
Στρατώνα:
Πως θα με γκρεμίσει ο δήμαρχος μας λένε.
Βάγγος:
Το ’παν και σ’ εμένα κι ένιωσα σεισμό.
Στρατώνα:
Του Ψυρή κι η Πλάκα με καημό με κλαίνε,
Βάγγος:
και σου λένε το στερνό χαιρετισμό.

Ο Βάγγος ψέλνει:
Χαίρε, Παλιά Στρατώνα μου, που πάντα είσαι νέα,
Χαίρε που θέλουν να σε γκρεμίσουνε στο χίλια εννιακόσια είκοσι εννέα.
Χαίρε που θέλουνε να σε γκρεμίσουνε, γιατί δεν περνάει, λέει, η μπογιά σου.
Χαίρε που εφιλοξένησες ως και παπάδες ακόμα στα κελιά σου.

Και οι δύο μαζί:
Στρατώνα μου Παλιά, της παλικαριάς κολόνα,
είσαι τρανή εσύ της λεβεντιάς κορόνα.
Χαίρε, Παλιά Στρατώνα,
που μέσα στους αιώνας μας,
μετά τον Παρθενώνα,
είσαι ο κολοφώνας μας.

Στρατώνα:
Για θυμήσου, μωρέ Βάγγο, τι γινόταν,
Βάγγος:
μες  σ’ αυτά τα τελευταία χρόνια σου.
Στρατώνα:
Όλη η κρέμα της Αθήνας μαζευόταν,
Βάγγος:
αχ, αμάν, στ’ αρχοντικά σαλόνια σου.
Στρατώνα:
Πόσοι επίσημοι δεν πήρανε αέρα,
Βάγγος:
μέσ’ από το κάθε παραθύρι σου,
Στρατώνα:
που αν με χάσουν, θα με κλαίνε νύχτα μέρα,
Βάγγος:
κι ο λαός θα λέει για το χατίρι σου:

Ο Βάγγος ψέλνει:
Χαίρε, Παλιά Στρατώνα μου, που από σένα γλιτώσανε μερικοί.
Χαίρε που στρίψανε με ζούλα και πήγανε στην Αμερική.
Χαίρε που το δολάριον τους έχει φάει όλων το μάτι,
Ρε χαίρε που γι’ αυτό έχουνε μείνει όλοι αμανάτι.

Και οι δύο μαζί:
Στρατώνα μου Παλιά, της παλικαριάς κολόνα,
είσαι τρανή εσύ της λεβεντιάς κορόνα.
Χαίρε, Παλιά Στρατώνα,
που μέσα στους αιώνας μας,
μετά τον Παρθενώνα,
είσαι ο κολοφώνας μας.

Βάγγος:
Ώχου, Παλιά Στρατώνα μου, δεν θα σε χωριστώ ποτέ μου!

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s