Ένα ουζάκι θα το πιούμε. Μπακαλιάρο, όχι, δεν θα πάρουμε.

Ούζο με παγάκια σε ποτήρια «σουλήνες», όπως τα έλεγε ο μπακαλόγατος Ζήκος, και μεζές στην άκρη της οδοντογλυφίδας είναι μια απόλαυση. Θάλασσα, ούζο και μεζές είναι η γραφική εικόνα που έχουν αρκετοί ξένοι για το ελληνικό καλοκαίρι.

Οι σοβαροί πότες δεν βάζουν παγάκια ούτε αραιώνουν με νερό. Πίνουν το ποτό ανέρωτο και προτιμούν να δροσίζουν το λαρύγγι τους πίνοντας νερό από ξεχωριστό ποτήρι. Ο μεζές είναι ευπρόσδεκτος, γιατί το ξεροσφύρι πειράζει το στομάχι και χτυπάει άσχημα στο κεφάλι. Μάλιστα ο μεζές πρέπει να είναι αλατισμένος, για τον κίνδυνο της αφυδάτωσης.
Το ούζο κάνει καμιά φορά κακό μεθύσι, γι’ αυτό όσοι αγαπάνε τα άσπρα ποτά προτιμούν τη ρακή ή το τσίπουρο. Παρ’ όλ’ αυτά ένα ούζο Μεταξά δεν μας χαλάει. Ο μεζές μας χαλάει, αν είναι μπακαλιάρος Μεταξάς.

Μεταξάς ο μέγας μπακαλιάρος 1933 τίτλος
1933

Αυτές τις μέρες, λόγω της επετείου του πραξικοπήματος της 4ης Αυγούστου, μας σέρβιραν, σε διάφορα άρθρα, έναν μπακαλιάρο που δεν τρώγεται με τίποτα.

Μεταξάς ο μέγας μπακαλιάρος
Μετά την αποτυχία του πραξικοπήματος Λεοναρδόπουλου-Γαργαλίδη το 1923, ο Ιωάννης Μεταξάς δραπέτευσε στην Ιταλία, κρυμμένος μέσα σ’ ένα νορβηγικό φορτηγό πλοίο που μετέφερε μπακαλιάρο.

Άρθρα που εξυμνούν τον μπακαλιάρο ως προσωπικότητα και διεθνούς διαμετρήματος πολιτικό και στρατιωτικό νου και που αποδέχονται τη βία ως το μόνο όπλο των πολιτικών δυνάμεων εκείνης της εποχής.

Μεταξάς 1933
Ο Ιωάννης Μεταξάς, ως ιπτάμενος μπακαλιάρος, σε γελοιογραφία βενιζελικής εφημερίδας, Νοέμβριος 1933.

Είναι γνωστό ποιους σκοπούς εξυπηρετούν κάτι τέτοια άρθρα και ποια μαύρη συμμορία αποθεώνει σήμερα τον Μεταξά και νοσταλγεί τη δικτατορία της 4ης Αυγούστου.

4 Αυγούστου 1938
1938

Η δικτατορία του Μεταξά σήμαινε κατάργηση ελευθεριών, λογοκρισία, δολοφονίες, αιματοκυλίσματα, προδοσίες, αστυνομική τρομοκρατία, ανελέητο διωγμό των κομμουνιστών, των σοσιαλιστών, των δημοκρατικών, των συνδικαλιστών και των πολιτικών αντιπάλων, αθρόες συλλήψεις, μπουντρούμια, απομόνωση, φρικτά βασανιστήρια, εκπαραθυρώσεις, φυλακίσεις, εξορίες, κοινωνικά φρονήματα, δηλώσεις μετανοίας, λοβιτούρες, μιλιταρισμό, υποχρεωτική ένταξη των νέων στη φαύλη ΕΟΝ, φασιστικό χαιρετισμό… Η δικτατορία του Μεταξά σήμαινε συμμορία βασανιστών με αρχηγό τον αρχιδολοφόνο Μανιαδάκη. Σήμαινε υπηρεσία διώξεως κομμουνισμού, με τον διοικητή της Παξινό και άλλους αξιωματούχους να έχουν ειδικά εκπαιδευτεί στην γκεστάπο.

Ο Μεταξάς πέθανε τον Γενάρη του 1941. Τον Μάιο της ίδιας χρονιάς Μανιαδάκης και Παξινός το ’σκασαν με τον βασιλιά και την κυβέρνηση Τσουδερού στο Κάιρο. Ο Παξινός δεν ξαναγύρισε στην Ελλάδα και είχε άσχημο τέλος – δολοφονήθηκε στο Πακιστάν. Ο Μανιαδάκης επέστρεψε. Όχι μόνον δεν τιμωρήθηκε, αλλά εξελέγη και βουλευτής τρεις φορές· την πρώτη φορά με το κόμμα του και τις άλλες δύο με το κόμμα του εθνάρχη.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s