Αθ Κορλός ΠαλΤερ και άλλα ακαταλαβίστικα

Οι ελληνικές επιγραφές είναι πηγή γέλιου και αντικείμενο σαρκασμού. Τον δρόμο άνοιξε ο Κυριάκος Ντελόπουλος, στις αρχές της δεκαετίας του ’70, με τα βιβλία «Στραβά κι Ανάποδα» και «Επιχείρησις Μαργαριτάρια».

Κωνλεως
Μεγάλη η λέξη, μικρή η ταμπέλα. Λύση το κουτσούρεμα.

Με την ευκολία του διαδικτύου τα μαργαριτάρια έχουν γίνει ολόκληρος θησαυρός. Ίσως έχετε δει τη φωτογραφία της επιγραφής ενός καταστήματος που κάνει Βιντεοσκοπ/σεις. Κάποιοι λένε ότι είναι φωτοσοπαρισμένη. Δεν αποκλείεται. Η φωτογραφία ΣΧΟΛΚΟΝ όμως είναι αυθεντική. Πρόκειται για ένα από τα μαργαριτάρια που μάζεψε ο Ντελόπουλος.

σχολκόν
Άραγε ο επιγραφοποιός ξέχασε να γράψει το γιώτα; Συντόμευσε τη λέξη για τη φέρει περασιά με το παράθυρο του λεωφορείου; Άγνωστο.

Στο παρακάτω λεωφορείο την προσοχή μου τράβηξε ο προορισμός: Αθ Κορλός Παλ Τερ. Εμένα με δυσκόλεψε λιγάκι, αλλά το επιβατικό κοινό της δεκαετίας του ’60 καταλάβαινε μια χαρά ότι το λεωφορείο πήγαινε από την Αθήνα στο παλιό τέρμα του Κορυδαλλού.

Αθ Κορλος Παλ Τερ
Στην Πειραιώς πριν από το 1963.

Τέτοιους γρίφους αποκρυπτογραφούσαν μόνον οι ιθαγενείς. Οι ξένοι δεν είχαν καμία ελπίδα.

Τα κενά κάλυπτε η ιδιωτική πρωτοβουλία, που αυτοσχεδίαζε όπως μπορούσε, μια που ένεκα ο τουρισμός, λίγδωνε το αντεράκι πολλών. Και μπαρ-ρεστοράν υπήρχαν όπως το Laϊs στην Αγκρογκοριν (η λέξη συνεχίζεται, αλλά την κρύβει το τσεμπέρι) με gaffe, bier, Liger και Wisgh, αλλά και eggs the hour πουλιόνταν.

Τα μπαρ-ρεστοράν Α΄ κατηγορίας – accusation A΄ είχαν έντυπους δίγλωσσους καταλόγους.

κατάλογος καταστήματος

Υπήρχαν ταμπέλες που οδηγούσαν στην ακτή και επιγραφές που ενημέρωναν για τα πήγαιν’ έλα των feries σε Quotidies, Dimances και Ξoures.

Το επίσημο κράτος δεν είχε την ίδια ευχέρεια με τους πολίτες του στις ξένες γλώσσες, αλλά είχε καλύτερες επιγραφές, οι οποίες όμως κατατόπιζαν μόνον τους ντόπιους. Οι ξένοι έπρεπε να ρωτάνε.

τουρ περ

Όπου μπορούσε, διευκόλυνε τους ξένους με εκπτώσεις. Στα χιλιόμετρα, ας πούμε.

ταμπέλα δρόμου

Αυτό το αλαλούμ συνέβαινε τη δεκαετία ’60. Συνεχίστηκε και στις επόμενες δεκαετίες, γιατί παρ’ όλο που τα πράγματα άρχισαν να φτιάχνουν, η βελτίωση άργησε να γίνει αισθητή. Οι ξένοι έπρεπε να ρωτάνε.
Κάποιο καλοκαίρι, προ κινητών και GPS, ένα ζευγάρι τουρίστες, στη γειτονιά του Αγίου Παύλου, ρωτούσε για την οδό Τσιόου. Κοίταζαν τον χάρτη, κοίταζαν και τις ταμπέλες των δρόμων, αλλά άκρη δεν έβγαζαν. «Οδό Τσιόου δεν έχουμε. Δείξτε μου στον χάρτη πού θέλετε να πάτε». Μου έδειξαν. Αυτό που διαβαζόταν Τσιόου, γραφόταν Chiou. Η οδός Χίου ήταν ο κάθετος δρόμος.
Συγκράτησα αυτή τη λεπτομέρεια, οπότε εκείνους τους τουρίστες στη Φωκίωνος Νέγρη, που έψαχναν την οδό (κατ’ ευφημισμόν οδός, στενάκι είναι) Τσαϊρονιάιας, τους κατατόπισα αμέσως.
Στους καινούργιους χάρτες η Τσαϊρονιάιας γράφεται Cheronias και όχι Chaironeias. Σήμερα όμως υπάρχουν τα GPS που κατάργησαν την ταλαιπωρία, αλλά και τις γραφικές αναζητήσεις.


Οι φωτογραφίες, εκτός του λεωφορείου Αθ Κορλος Παλ Τερ και του ρεστοράν στην Αγκρογκοριν, είναι από το βιβλίο του Κυριάκου Ντελόπουλου «Επιχείρησις Μαργαριτάρια». Αν το βρείτε να πουλιέται, αυτό και το αδερφάκι του «Στραβά κι ανάποδα», μη διστάσετε καθόλου.

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s