Η οδός Μέρλιν, ο Σπύρος Μελάς, τα γλυκά και τα πικρά

Στο νούμερο 6 ενός χωματόδρομου της Αθήνας βρισκόταν ένα όμορφο νεοκλασικό, που η κακή του μοίρα θέλησε να γίνει κολαστήριο στον καιρό της Κατοχής. Σ’ αυτόν τον δρόμο, στην οδό Μέρλιν, στο νούμερο 4 υπήρχε προπολεμικά ένα εκλεκτό ζαχαροπλαστείο με εκλεκτούς πελάτες, το «Δεσποτικόν» του Αντώνη Ακζιώτη. Εκείνη την εποχή, το κομψό Κολωνάκι είχε χωματόδρομους και από την οδό Πινδάρου ψηλά ο βοσκός και τα προβατάκια του αγνάντευαν την Αθήνα που μεγάλωνε.

Μετά τον πόλεμο σε μερικά κολωνακιώτικα σπίτια άκουγες κακαρίσματα. Δεν ήταν λίγοι εκείνοι που έβαζαν κότες στις ταράτσες και στις αυλές, για να παίρνουν τα δυναμωτικά αυγά τους. Το έκανε και η γιαγιά μου, όταν έμεναν στην οδό Λουκιανού· είχε βάλει κότες στην αυλή. Φαίνεται πως αυτό χαράχτηκε έντονα στη μνήμη της μάνας μου, γιατί όταν αισθάνεται αδυναμία, λέει με τραγικό ύφος: «Βράσε μου ένα αυγό, γιατί δεν με βαστάνε τα πόδια μου». Δεν της λέμε ότι είναι από τα γεράματα και της βράζουμε αυγά.

Διαβάστε τη συνέχεια